II SA/Gl 942/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zjazdu z dróg publicznych uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją nr [...] z dnia [...]r. znak [...] Prezydent Miasta S. postanowił uzgodnić przedłożony "Projekt budowlany branży drogowej na wykonanie 4 zjazdów indywidualnych z ulicy [...] w S. na działkę nr [...] do 4 boksów garażowych" i wyraził zgodę J. G. na wykonanie tych zjazdów o szerokości łącznej [...] zgodnie z przedłożonym załącznikiem graficznym stanowiącym załącznik tej decyzji. Zgodnie z projektem szerokość zjazdu określono na poziomie [...], a szerokość jednej jezdni zewnętrznej 4,00m, a trzy pozostałe jezdnie o szerokości 3,00m przy odległości między tymi zjazdami odpowiednio 0,83m, 0,5m i 0,48m. W związku z wystąpieniami K.J. kierowanymi do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i sugerującymi wadliwość tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...]r. wszczęło z urzędu postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności wymienionej powyżej decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r., a następnie decyzją z dnia [...]r., działając na podstawie art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówiło stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji Prezydenta Miasta S.. W uzasadnieniu Kolegium w pierwszej kolejności przywołało treść art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazując na podstawy stwierdzenia nieważności decyzji, a następnie na podstawie na art. 29 ustawy o drogach publicznych, stwierdziło, że w zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się między innymi miejsce jego lokalizacji i jego parametry techniczne, zgodnie z wymogami określonymi w § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Podkreśliło, że w przepisie tym zawarto wymagania dotyczące zjazdu indywidualnego, w myśl którego powinien on mieć szerokość nie mniejszą niż 4,5m, w tym jezdnie o szerokości nie mniejszej niż 3m i nie większej niż szerokość jezdni na drodze. Zdaniem Kolegium nie budzi wątpliwości, że rzeczone zjazdy nie są zgodne z wymogami określonymi w przywołanym § 79 rozporządzenia, gdyż jeden ze zjazdów ma szerokość 4m, a trzy pozostała mają mieć szerokość jezdni po 3m, przy odległości pomiędzy tymi zjazdami 0,83m, 0,50m, i 0,48m. Jednak w ocenie Kolegium naruszenia te nie mają charakteru rażącego. Zdaniem Kolegium naruszenia prawa mają charakter rażący w sytuacji, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew zakazowi ustanowionemu w przepisie prawa. Kolegium podniosło, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki tj. oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki społeczne wywołane decyzją. Dalej dodało, że w przedmiotowej sprawie w wyniku naruszenia przepisu prawa nie wystąpiły skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności, a także nie wystąpiły niemożliwe do zaakceptowania społeczne skutki tej decyzji. Decyzja Prezydenta została wydana na wniosek J. G. i umożliwia wybudowanie 4 zjazdów do 4 odrębnych budynków garażowych (zrealizowanych w jednej bryle). Zjazdy te są zjazdami prywatnymi - wykorzystywanymi przez osoby korzystające z tych garaży. Z jednego zjazdu korzysta de facto tylko właściciel lub użytkownik garażu przylegającego do zjazdu. Oczywistym jest także, że zjazdy te będą czy też są wykorzystywane mniej więcej dwa razy dziennie przez kilka minut - tzn. przez czas potrzebny na wjazd i wyjazd z garażu. Zjazdy te, a w zasadzie sposób i częstotliwość korzystania z nich nie mają wpływu na prawa lub obowiązki osób trzecich. Nadto ulica [...] stanowi drogę publiczną kategorii gminnej o nikłym natężeniu ruchu, przy której nie ma jakiejkolwiek innej zabudowy poza garażami na samochody osobowe. Nie sposób przyjąć, by istnienie owych zjazdów wpływało na pogorszenie bezpieczeństwa. Zdaniem Kolegium naruszenie prawa przez Prezydenta Miasta S. w decyzji z dnia [...]r. w przedmiocie lokalizacji na wniosek J. G. czterech zjazdów indywidualnych z ulicy [...] na działkę nr [...] nie pociągnęło za sobą skutków, które mogłyby uzasadniać twierdzenie o wystąpieniu w przedmiotowej sprawie rażącego naruszenia prawa, co mogłoby stanowić wystarczającą przesłankę do stwierdzenia nieważności weryfikowanej decyzji. Kolegium dokonując analizy zaskarżonej decyzji pod kątem wystąpienie innych ewentualnych wad wskazanych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stwierdziło takich wad. Pismem z dnia [...]r. skargę na powyższą decyzję złożył Prokurator Prokuratury Okręgowej w K.. Decyzji tej zarzucił naruszenie: – § 79 ust. 1 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 roku, bowiem żaden z czterech zjazdów z ulicy [...] na działkę [...] w S. nie spełnia wymagań określonych w tym przepisie, – naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 1015, poz. 460) w związku z § 77 i § 113 ust. 7 pkt 1 cytowanego rozporządzenia poprzez wyrażenie zgody na wykonanie 4 zjazdów z ulicy [...] na działkę [...] obręb S. -10 w S. do 4 boksów garażowych wbrew zasadom bezpieczeństwa. Wobec stwierdzenia naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy wniósł o uchylenie w całości tej decyzji. W uzasadnieniu skargi Prokurator odwołał się do decyzji Prezydenta Miasta S. z [...]r., zgodnie z którą w punkcie 2 decyzji wyrażono zgodę na wykonanie 4 zjazdów indywidulanych. Pomimo, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie stwierdziło rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji, zdaniem Prokuratora z tym stanowiskiem nie można się zgodzić. Z treści § 79 ust. 1 wynika bowiem, że zjazd winien mieć szerokość nie mniejszą niż 4,5m, w tym jezdnie o szerokości nie mniejszej niż 3 m i nie większej niż szerokość jezdni na drodze. Z tego przepisu wynika, że każdy z czterech zjazdów powinien mieć szerokość nie mniejszą niż 4,5m, a w niniejszym stanie faktycznym sporne zjazdy mają inne wymiary, tzn. jeden zjazd ma jednię o szerokości 4m, a trzy pozostałe - o szerokości 3m, a odległość pomiędzy tymi zjazdami wynosi 0,83m, 0,5m i 0,48m. Kolegium przyznaje, że nie budzi wątpliwości, iż rzeczone zjazdy nie są zgodne z wymogami określonymi w § 79 ust. 1 rozporządzenia. Nie sposób się jednak zgodzić z argumentacją Kolegium, że nie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. Prokurator przywołując orzeczenia sądów administracyjnych zwrócił uwagę, że jednoznacznie w nich stwierdzono, iż zjazd musi spełniać ściśle określone parametry określone w § 78 cytowanego rozporządzenia. Z kolei § 79 tego rozporządzenia używa sformułowania "powinien", co oznacza "jest pożądane, konieczne, żeby ktoś coś zrobił, trzeba, żeby ktoś coś zrobił, wykonał; jest wskazane, żeby jakaś osoba jakaś rzecz, jakieś wydarzenie itp. spełniało określone warunki" (Uniwersalny słownik jeżyka polskiego pod red. St.Dubisza, PWN, Warszawa 2003, s. 466), a według Słownika jeżyka polskiego pod red. M. Szymczak, s. 870 - "obowiązkowe, należne, pożądane, oczekiwane spodziewane". Uwzględniając powyższe, a także utrwalone w języku prawniczym pojęcie "powinien jako obowiązku zrobienia, być zobowiązanym do wykonania czegoś, podlegać konieczności odpowiadania warunkom", Prokurator stwierdził, że warunki, jakie spełniać winien zjazd indywidualny w myśl § 79 rozporządzenia są obligatoryjne. W zakresie drugiego zarzutu Prokurator stwierdził, że w myśl art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych - budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub ego przebudowę. Wymogi te określają przepisy powołanego rozporządzenia, tj. § 77 - zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa na drodze, a § 113 ust. 7 pkt 1 - wyjazd z drogi do obiektu (...) i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła- jak to ma miejsca w tym przypadku. gdzie sporne garaże znajdują się praktycznie na styku ulic [...] i [...] w S.. Wprawdzie decyzja w przedmiocie zgody na lokalizację zjazdu ma charakter uznaniowy, to jednak uznanie to podlega ograniczeniom wynikającym z warunków technicznych, zawartych w rozporządzeniu z 2 marca 1999 r. W rozpoznawanym przypadku przedmiotowe zjazdy usytuowane są w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego, gdyż praktycznie w miejscu skrzyżowania. Dodatkowo naruszony został przepis art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo ruchu drogowym, z którego wynika, że zatrzymanie i postój pojazdu są dozwolone tylko w miejscu i warunkach, w których jest on z dostatecznej odległości widoczny dla kierujących i nie powoduje zagrożenia. Argumentacja Kolegium, że ulica [...] zabudowana jest wyłącznie garażami nie polega na prawdzie. Znajdują się przy niej także zabudowania mieszkalne. Także w stosunku do ulicy o nikłym natężeniu mają zastosowanie powszechne zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu przyznano, że decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r. wyrażono zgodę na wykonanie 4 zjazdów indywidualnych z ulicy [...] na działkę nr [...] obręb S. 10, które nie są w pełni zgodne z § 79 ust. 1 rozporządzenia. Szerokości zjazdów o których mowa w tej decyzji są bowiem mniejsze niż określone w tym przepisie, jednakże nie stanowi to o rażącym naruszeniu prawa z uwagi na fakt, że zjazdy te prowadzą do 4 odrębnych budynków garażowych ( w jednej bryle), są zjazdami prywatnymi, a więc wykorzystywanymi tylko przez osoby korzystające z garaży i to tylko mniej więcej dwa razy dziennie przez kilka minut. Kolegium dodało, że nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż ulica [...] w S. jest ulicą o nikłym natężeniu ruchu przy której istnieje jedynie zabudowa garażowa. Istnienie tych zjazdów nie wpływa na pogorszenie bezpieczeństwa. Na rozprawie w dniu 7 stycznia 2016 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. podtrzymała skargę i zawartą w niej argumentację. Zwróciła uwagę, że każdy zjazd z drogi publicznej musi spełniać określone warunki techniczne, a każde odstępstwo w tym zakresie skutkuje rażącym naruszeniem prawa. Dodała, że podobna sprawa rozpatrzona była pod sygn. II SA/Gl 1495/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując spraw zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja – w ocenie Sądu – została wydana z naruszeniem prawa. Skarga Prokuratora wniesiona została na podstawie art. 8 w związku z art. 50 § 1 oraz art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Udział prokuratora w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest jednym z aspektów realizacji zasady państwa prawnego. Podmiot ten inicjując postępowanie przed sądem administracyjnym działa w imieniu obiektywnie pojętego porządku prawnego, nie musi zatem wykazywać swej legitymacji do wniesienia skargi. W myśl art. 8 cytowanej ustawy prokurator według własnej oceny podejmuje decyzję o udziale w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a słuszność tej decyzji nie podlega ocenie sądu administracyjnego (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Warszawa 2008, s. 61). Z mocy art. 53 § 3 cytowanej ustawy prokurator wnosi skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Z mocy prawa (art. 52 § 1 ustawy) nie jest on także objęty obowiązkiem uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 września 1997 r. sygn. akt III RN 44/97, OSNP 1998, nr 1, poz. 22, uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 czerwca 1996 r., sygn. akt OPS 2/06, ONSA 1997, nr 1, poz. 1 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt I SA/Gl 61/05). Zdaniem składu orzekającego to stanowisko znajduje pełne oparciu w gramatycznej wykładni wymienionego przepisu. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r., wydana na podstawie art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu prowadzonemu z urzędu, odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r. Nr [...]w sprawie wyrażenia zgody na wykonanie 4 zjazdów indywidualnych z ulicy [...] na działkę nr [...], obręb S. -10, do 4 boksów garażowych. Decyzja ta została więc wydana w szczególnym postępowaniu administracyjnym w przedmiocie stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, a jego przedmiotem jest ustalenie czy poddawana kontroli decyzja administracyjna jest dotknięta którąkolwiek z wad nieważności enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 do 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, przy stwierdzeniu, że brak jest przesłanek negatywnych określonych w art. 156 § 2 tego Kodeksu. Przy stwierdzeniu tych przesłanek negatywnych zachodzi podstawa do wydania decyzji wskazanej w z art. 158 § 2 Kodeksu, tj. organ administracji ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazuje okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, zgodnie z art. 157 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, może być wszczęte na wniosek lub z urzędu, a sama instytucja stwierdzenia nieważności decyzji polega na wyeliminowaniu tej decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc (tj. z mocą wsteczną od dnia jej wydania). To z kolei oznacza, że instytucja stwierdzenia nieważności może być stosowana jedynie w przypadku kwalifikowanych wadliwości decyzji ściśle określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 Kodeksu postępowania administracyjnego i nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca wymienionych tam przesłanek. Zawsze też ocena weryfikowanej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji dokonywana jest w odniesieniu do przepisów, które obowiązywały w dacie jej podjęcia. W niniejszej sprawie postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zostało wszczęte z urzędu postanowieniem z dnia [...]r. i dotyczyło decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r. dotyczącej lokalizacji na wniosek J. G. czterech zjazdów indywidualnych z ulicy [...] (w S.) na działkę nr [...] obręb S.-10, w S.. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji Prezydenta Miasta S. uznając, że nie jest ona dotknięta żadną wadliwością określoną w art. 156 § 1 Kodeksu, w szczególności nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tego poglądu Sąd nie podziela. Decyzja Prezydenta S. Nr [...]z dnia [...]r. została wydana z powołaniem się na przepisy prawa materialnego, w podstawie prawnej decyzji wymieniono art. 19 ust. 1 i ust. 5, art. 30 pkt 8 oraz art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.) Zgodnie z art. 29 ust. 1 tej ustawy budowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu, a zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony (ust. 3). W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne. Zdaniem Sądu określenie "parametry techniczne" zawarte w ust. 3 art. 29 ustawy o drogach publicznych dotyczy parametrów wskazanych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, czyli w zasadzie dotyczy § 79 tego rozporządzenia dotyczącego zjazdów indywidualnych. W kwestionowanej decyzji w pkt 1 uzgodniono przedłożony "projekt budowlany branży drogowej na wykonanie 4 zjazdów indywidualnych z ulicy [...] w S. na działkę nr [...] do czterech boksów garażowych, a w pkt 2 tej decyzji wyrażono zgodę na wykonanie tych 4 zjazdów indywidualnych z ulicy [...] działkę nr [...] obręb S.-10 w S.. W uzasadnieniu tej decyzji wyjaśniono, że przewidywana łączna szerokość projektowanych 4 zjazdów (z kostki betonowej czerwonej) wraz z 3 środkowymi pasami dzielącymi zjazdy (z kostki betonowej czarnej) nie będzie przekraczać 14,81m. Dodano, że szerokość projektowanych trzech jezdni wynosi 3,00m, a jednej 4m, czyli jezdnie te nie są większe niż szerokość jezdni na drodze wynosząca 5m. Nie może więc budzić wątpliwości, że kontrolowaną decyzją zezwolono w istocie na lokalizację 4 zjazdów indywidualnych z drogi publicznej, których parametry określono w uzasadnieniu. Niewątpliwie więc ustalając szerokość poszczególnych zjazdów indywidualnych naruszono § 79 rozporządzenia z 2 marca 1999 roku. Rozstrzygając w niniejszej sprawie niezbędnym jest w celu jej rozstrzygnięcia udzielenie odpowiedzi na zasadnicze pytanie, a mianowicie: czy naruszenie § 79 wspomnianego rozporządzenia stanowi o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy podzielić w tym miejscu pogląd wyrażony przez Kolegium, że rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu tego przepisu jest naruszenie w sposób oczywisty przepisu prawa, który nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych Z treści przywołanego § 79 pkt 1 Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych jednoznacznie wynika, że zjazd indywidualny powinien mieć szerokość nie mniejszą niż 4,5 m. Zdaniem Sądu powołany § 79 ust. 1 nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Z kolei art. 29 ustawy o drogach publicznych w ust. 3 stanowi, że wydając zezwolenie na lokalizację zjazdu właściwy organ określa jego parametry techniczne. W decyzji z 29 lipca 2014 r. Prezydent Miasta S. określił owe parametry projektowanych zjazdów w sposób niezgodny z wymogami wskazanymi w § 79 ust. 1 rozporządzenia. Szerokość zjazdów o których mowa w tej decyzji jest bowiem mniejsza niż przewiduje to § 79 ust. 1 rozporządzenia. Zjazdy te mają szerokość pierwszy 4m, a następnie trzy po 3m. W ocenie Sądu do każdego z czterech zjazdów winien mieć zastosowanie § 79 ust. 1 rozporządzenia, a zatem każdy z czterech zjazdów winien mieć szerokość nie mniejszą niż 4,5 m. Należy podzielić stanowisko zaprezentowane w skardze przez Prokuratora, że zwrot "powinien mieć" użyty w § 79 rozporządzania należy odczytać jako obowiązek. Przepis ten w sposób jasny i precyzyjny określa warunki, jakie powinien spełniać każdy zjazd indywidualny. Stąd nie może być kwestionowany fakt, że określenie szerokości zjazdów w decyzji z dnia [...]r. nastąpiło w sposób odbiegający od wymagań określonych § 79 rozporządzenia. Przyznaje to także Samorządowe Kolegium Odwoławcze w swojej decyzji. Zatem doszło do naruszenia treści przywołanego przepisu, a w związku z tym, zdaniem składu orzekającego, doszło do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r. nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności do jej wydania nie doszło z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Kolegium decyzja ta nie stoi w oczywistej sprzeczności z prawem, a charakter naruszenia nie powoduje, że nie może być ona akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Jednak takiego stanowiska Sąd nie podziela. Jak wskazano powyżej w decyzji określenie szerokości projektowanych zjazdów, w sposób oczywisty narusza jasną i jednoznaczną regulację zawartą w § 79 rozporządzenia. W ocenie Sądu spełnienie przez zjazd indywidualny wymagań § 79 rozporządzenia służy także bezpieczeństwu, co jest podstawowym warunkiem zezwolenia na lokalizację zjazdu. Nadto trzeba podkreślił, ze w myśl § 77 powołanego rozporządzenia zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa w ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony oraz do wymagań ruchu pieszych co przesądza o zastosowaniu przy zezwoleniu na lokalizację zjazdu także przepisów Prawa o ruchu drogowym. Wbrew twierdzeniom skargi nie doszło jednak do naruszenia w sprawie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r., Prawo o ruchu drogowym. Jednak to regulacja zawarta w art. 29 ustawy o drogach publicznych reguluje wydawanie zezwoleń na lokalizację zjazdu i tylko naruszenie tego przepisu podlega badaniu w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o zezwoleniu na lokalizację zjazdu. W postępowaniu ponownym organ orzekający winien jeszcze raz ustalić, mając na uwadze stanowisko Sądu w tym przedmiocie i przekazać te ustalenia w decyzji. Sąd pragnie też zwrócić uwagę, że decyzją zaskarżoną odmówił on stwierdzenia nieważności decyzji z [...]r. W ocenie Sądu "odmowa" może być skierowana jedynie w stosunku do wniosku, a w tej sprawie takiego wniosku nie złożono. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana w postępowaniu prowadzonym z urzędu, stąd przy braku okoliczności z art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ winien zastanowić się, czy nie powinno to skutkować umorzeniem postępowania. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku art. 29 ustawy o drogach publicznych i § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie uchylił zaskarżoną decyzję.