II SA/Gl 949/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.M. na uchwałę Rady Miasta R. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, stawek opłat oraz sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów w strefie p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu [...] r. Rada Miasta R. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie parkowania pojazdów samochodowych na drogach publicznych i wysokości opłat z tego tytułu. Pismem z dnia [...] r. (złożonym w tej samej dacie w siedzibie Urzędu Miasta R.) K.M. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach m.in. ze skargą na powołaną powyżej uchwałę. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej z uwagi na nie zachowanie wymogu z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 ze zm.), dalej zwaną "u.s.g." Skarżący w odpowiedzi na zobowiązanie do wykazania, że wystąpił z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, pismem z dnia [...] r. poinformował, że podjął szereg działań w tym zakresie. Na dowód powyższego przesłał kopie wystosowanych pism. Jednakże wobec niejednoznacznej odpowiedzi, zarządzeniem z dnia 19 listopada 2015 r. sędzia Sprawozdawca zobowiązał skarżącego - stosownie do art. 57 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." - do nadesłania dowodu, że wezwał on właściwy organ, tj. Radę Miasta R. w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. do usunięcia naruszenia prawa. Dla dokonania powyższej czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący jednakże do dnia dzisiejszego nie udzielił na wezwanie to odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie odnotować wypada, że w zawisłej sprawie skarga została wniesiona po 15 sierpnia 2015 r. Zatem ze względu na datę wszczęcia postępowania sądowego zastosowanie znajduje przepis art. 57 § 1 pkt 4 p.p.s.a., dodany art. 1 i art. 2 ustawy nowelizującej z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658). Skarga, jako pierwsze pismo strony w postępowaniu sądowym powinna spełniać określone wymagania, o których mowa między innymi w powołanym art. 57 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Nieuzupełnienie natomiast w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi stanowi podstawę do odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zawarte w art. 52 § 2 p.p.s.a. wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy. Stosownie do treści art. 53 § 2 p.p.s.a., określającego terminy wniesienia skarg do sądu administracyjnego w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, publik. ONSAiWSA z 2007 r., Nr 3, poz. 60) stwierdzono, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. W myśl tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z przywołanego przepisu wynika, że w pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu przy rozpoznawaniu skargi na uchwałę jest zbadanie, czy nastapiło: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (przy czym dwa pierwsze punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy podnieść należy, że skarżący nie wykazał w zakreślonym terminie, że przed wniesieniem skargi na uchwałę wyczerpał obligatoryjny tryb wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu żadne bowiem z nadesłanych pism nie stanowiło wezwania Rady Miasta R. do usunięcia naruszenia. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, wezwanie będące wykonaniem powołanego zarządzenia sędziego sprawozdawcy, zostało doręczone dorosłemu domownikowi w dniu 1 grudnia 2015 r. (tj. we wtorek). Tak więc wyznaczony termin upłynął w dniu 8 grudnia 2015 r. Jednakże do dnia dzisiejszego skarżący nie nadesłał dowodu, że wezwał Radę Miasta R. do usunięcia naruszenia prawa. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 § 1 pkt 4 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., o czym orzekł jak w sentencji. Na marginesie wyjaśnić należy, że orzeczenie sądu administracyjnego nie pozbawia skarżącego ochrony prawnej jako, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa może być złożone do właściwego organu w każdym czasie, otwierając tym samym drogę sądowoadministracyjną.