II SA/Gl 951/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.W. oraz K.W. na decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę. Dnia [...] r. wpłynęła adresowana bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarga J.W. oraz K.W. na decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego na działce położonej w miejscowości P.. Zważając na treść art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwana dalej p.p.s.a.) w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 lipca 2012 r. przekazano powyższą skargę do właściwego organu celem nadania jej dalszego biegu. Następnie w dniu [...] r. Starosta [...] przesłał skargę J.W. oraz K.W. wraz z odpowiedzią na nią, natomiast w dniu [...] r. wpłynęło dodatkowo pismo skarżących z dnia [...] r. przekazane przez organ tutejszemu Sądowi, w którym skarżący podtrzymują wcześniejsze zastrzeżenia co do prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji. Jak wynika z odpowiedzi na skargę J.W. oraz K.W. wnieśli również odwołania od przedmiotowej decyzji, które zostały przekazane do organu wyższego stopnia wraz z aktami sprawy w dniu [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść do sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Mając na względzie treść powołanych wyżej przepisów sąd administracyjny w pierwszej kolejności obowiązany jest zbadać, czy skarga wniesiona przez stronę jest dopuszczalna. W sytuacji, gdy przedmiotem skargi strona czyni akt, co do którego nie wyczerpano środków zaskarżenia, skargę należy uznać za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. W niniejszej sprawie skarga J.W. oraz K.W. dotyczy decyzji wydanej w pierwszej instancji, od której stronie przysługiwało odwołanie, o którym mowa w art. 127 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm. - zwanej dalej KPA). Przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego należało więc wystąpić z odwołaniem do organu wyższego stopnia, którym był Wojewoda [...], co skarżący zresztą uczynili. Podkreślić w tym miejscu należy, że jedną z zasad ogólnych rządzących postępowaniem administracyjnym jest zasada dwuinstancyjności, przewidziana w art. 15 KPA. Jej istota polega na tym, że każda sprawa administracyjna podlega dwukrotnemu rozpoznaniu przez organ administracyjny, który za każdym razem winem wydać stosowne rozstrzygnięcie. Ograniczenie tej zasady może być wprowadzone tylko przepisem ustawy. Postępowanie przed sądem administracyjnym może być wszczęte względem aktu, co do którego strona wyczerpała środki odwoławcze przysługujące jej w administracyjnym toku instancji (art. 52 p.p.s.a.). Wobec powyższego, biorąc pod uwagę przedmiot postępowania, wniesienie skargi na decyzję wydaną przez Starostę [...] należy uznać za niedopuszczalne, a w konsekwencji skarga J.W. oraz K.W. musi zostać odrzucona. Na marginesie Sąd pragnie zauważyć, że na skutek złożonego przez skarżących w postępowaniu administracyjnym odwołania zostanie wydane przez organ drugiej instancji rozstrzygnięcie w tej sprawie, co do którego stronom postępowania będzie przysługiwała skarga do właściwego sądu administracyjnego. Mając to na uwadze Sąd postanowił orzec jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.