II SA/Gl 953/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Protokolant Starszy referent Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2021 r. sprawy ze skargi H. G. na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 5 lipca 2021 r. H. G. (dalej jako: "skarżąca") złożyła skargę na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] r. nr [...], w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W., wnosząc o stwierdzenie nieważności tej uchwały, jako podjętej w celu zalegalizowania powstałej w sposób sprzeczny z prawem i interesami skarżącej elektrowni fotowoltaicznej, dedykowanej dla oczyszczalni ścieków, której dotyczą postępowania sądowe, a której umiejscowienia nigdy nie przewidywał obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Według skarżącej elektrownia fotowoltaiczna swoim działaniem i wykorzystaniem energii elektrycznej w niej wytworzonej, oddziałuje na jej zdrowie. Podjęta uchwała narusza interes prywatny – jako interes indywidualny właściciela nieruchomości, a ponadto narusza interes zbiorowy poprzez umożliwienie eksploatacji farmy fotowoltaicznej, służącej do zaopatrzenia w energię elektryczną powstałej oczyszczalni ścieków. Skarżąca wskazała, że studium przewiduje m. in. dopuszczenie na obszarach obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz na obszarze rozwoju infrastruktury technicznej – oczyszczalni ścieków, realizację obiektów i urządzeń, służących przewarzaniu energii słonecznej o mocy przekraczającej 100 kW. Tym samym, zdaniem skarżącej, organ usiłuje dokonać zalegalizowania istniejącej elektrowni fotowoltaicznej z naruszeniem przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podniosła ponadto, że wprowadzono w treści studium zapisy dotyczące obszarów rozmieszczenia urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, tj. tzw. inteligentnej sygnalizacji świetlnej acykliczno-akomodacyjnej, która działa w oparciu o fale elektromagnetyczne i swoim działaniem naraża zdrowie skarżącej na szkodliwy wpływ tego promieniowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącej. Podniósł, że przedmiotowe studium określa kierunki rozwoju miasta. Jednocześnie podkreślił, że dla działki nr 1, obr. Z. (tj. nieruchomości skarżącej) brak jest jakichkolwiek ustaleń czy planów, mogących stanowić o ewentualnym naruszeniu prawa własności. Na rozprawie skarżąca podtrzymała skargę i jej uzasadnienie. Dodała, że wymieniona elektrownia fotowoltaiczna znajduje się w odległości ok. 4 km od jej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Według art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Natomiast przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1372, dalej: "u.s.g.") stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jak podkreśla się w orzecznictwie, istotą interesu prawnego jest związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako jego podstawę i z której można wywodzić swoje uprawnienia. Interes prawny powinien być indywidualny, własny i skonkretyzowany, wynikający z naruszenia określonego przepisu prawa materialnego. Interes prawny, którego istnienie umożliwia przyznanie legitymacji skargowej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. – zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa - powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu wnoszącego skargę. Oznacza to, że stronie skarżącej powinno przysługiwać konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym lub publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które najpóźniej w dniu wniesienia skargi zostało naruszone zaskarżonym aktem. Skarżący wnosząc skargę musi wykazać, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, np. pozbawia go określonych uprawnień, czy też uniemożliwia ich realizację. Skarga wniesiona w niniejszym postępowaniu dotyczy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Uchwała w przedmiocie studium nie jest aktem prawa miejscowego, ale regulacją wiążącą organ stanowiący przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak zatem podkreśla się w orzecznictwie - z tych względów postanowienia studium tylko w wyjątkowych sytuacjach mogą naruszać interes prawny członka wspólnoty samorządowej. Studium nie kształtuje bowiem sposobu korzystania z własności, ale wiążąc radę gminy, pośrednio może wpływać na interes prawny właścicieli nieruchomości objętych postanowieniami studium. Z treści skargi wynika, że jej zarzuty dotyczą powstania i funkcjonowania elektrowni fotowoltaicznej, która ma służyć oczyszczalni ścieków istniejącej na terenie gminy. Wymieniona elektrownia fotowoltaiczna – jak wskazała skarżąca na rozprawie – znajduje się w odległości ok. 4 km od jej nieruchomości. Istnienie interesu prawnego skarżąca wywodzi zaś z przysługującego jej prawa własności nieruchomości. W powyższym zakresie podkreślenia zatem wymagało, że zaskarżona w niniejszym postępowaniu uchwała, nie wpływa na przeznaczenie terenu, na którym zlokalizowana jest działka skarżącej. Postanowienia studium nie wpływają również w żaden inny sposób na prawa i obowiązki skarżącej. W związku z tym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., należało odrzucić skargę.