II SA/Gl 967/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant starszy referent Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J. D. na uchwałę Rady Miasta Ustroń z dnia 27 października 2011 r. nr XII/127/2011 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. W dniu 27 października 2011 r. Rada Miasta Ustroń po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami studium uwarunkowń i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ustroń podjęła uchwałę nr XII/127/2011 w sprawie zmiany fragmentu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ustroń w rejonie ulic Cieszyńskiej, Stawowej, Tartacznej, Spółdzielczej, Ogrodowej, A.Brody oraz projektowanego odcinka ulicy zbiorczej łączącej ul. A. Brody z ul. Cieszyńską. Skargę na tę uchwalę w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. – dalej zwanej u.s.g.) wniósł J. D., który zakwestionował odmowę wprowadzenia tą uchwałą zmiany przeznaczenia należącej do niego nieruchomości składającej się z działek nr 430/2, 430/1, 428/3, 429/13. Zarzucił on wydanie zaskarżonej uchwały z naruszeniem przepisów art. 64 ust. 3 Konstytucji R.P. oraz przepisu art. 140 k.c. w związku z pozbawieniem go ustaleniami tej uchwały "całkowitego władztwa nad jego nieruchomością". Zarzut ten skarżący postawił w związku z odmową przeznaczenia opisanej nieruchomości pod zabudowę mieszkaniową wskazując, że bez uzasadnionego powodu pozbawiony został możliwości wybudowania na należącym do niego terenie nawet domu jednorodzinnego, w którym on lub jego syn mogliby zamieszkać w przyszłości. Dodał, że zarówno w najbliższej okolicy jego działek, jak i w dalszym sąsiedztwie znajdują się zabudowania mieszkaniowe., przy czym w najbliższym sąsiedztwie są to budynki jedno czy dwurodzinne, a w dalszej odległości osiedla mieszkaniowe. Zaskarżona uchwała - zdaniem skarżącego - jest "ewidentnym dowodem na to, że gmina Ustroń przejęła faktyczne władztwo nad jego nieruchomością" i zdecydowała poza nim o sposobie jej wykorzystania. Tymczasem zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji pozbawienie go władztwa nad nieruchomością możliwe jest tylko mocą ustawy i to ze szczególnie uzasadnionych powodów. Skarżący wskazał ponadto, że pismami z dnia 5 maja 2011 r. oraz 7 czerwca 2011 r. występował do władz miasta o zmianę przeznaczenia jego nieruchomości, jednak nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Dowodzi to – w ocenie strony – naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a. poprzez odstąpienie od podjęcia kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes obu, a nie tylko jednej strony. W oparciu o te zarzuty J. D. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie dotyczącym jego nieruchomości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Domagał się on także o przeprowadzenia dowodów z dołączonych do skargi dokumentów na okoliczność naruszenia jego słusznego interesu prawnego przez Radę Miasta Ustroń. W uzasadnieniu skargi J. D. podał, że w planie przyjętym uchwałą Rady Miasta Ustroń z dnia 7 kwietnia 2005 r., Nr XXXI/269/2005, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ustroń ( Dz. Urz. Woj.. Śląskiego z 2005 r. Nr 64, poz. 1668) jego nieruchomość była oznaczona symbolem ZI i przeznaczona pod zieleń izolacyjną. Faktycznie jednak była ona przez niego użytkowana rolniczo, jako gospodarstwo rolne. Na nieruchomości tej od prawie 30 lat znajduje się budynek gospodarczy wybudowany w oparciu o zezwolenie udzielone mu w dniu 28 lutego 1983 r. Podniósł, że chce przekazać to gospodarstwo synowi, ten jednak zgodzi się na jego przejęcie pod warunkiem wybudowania na tej nieruchomości domu mieszkalnego. W związku z tym wystąpił on do Burmistrza Miasta Ustroń o odrolnienie jednej z należących do niego działek oznaczonej nr 429/13, na której stoi wskazany wyżej budynek gospodarczy. Zgody takiej jednak nie uzyskał z uwagi na obowiązujący wówczas plan miejscowy. Kolejnym pismem z dnia 7 czerwca 2011 r. wniósł on uwagi do wyłożonego projektu zmian tego planu, kwestionując zamieszczone w nim zapisy kwalifikujące jego nieruchomość do terenów zieleni izolacyjnej. W piśmie tym wskazał, że brak jest powodów ustanowienia na jego gruntach terenów zieleni izolacyjnej. Tereny takie powinny być bowiem tworzone w celu oddzielenia strefy przemysłowej lub zakładów przemysłowych od terenów mieszkaniowych, a tymczasem w pobliżu jego nieruchomości znajdują się tylko dzielnice mieszkaniowe i nie ma żadnego zakładu przemysłowego, który należałoby izolować. Brak jest zatem podstaw do narzucenia mu, "z powołaniem się na władzę dyskrecjonalną gminy", takiego przeznaczenia terenu jego nieruchomości. W odczuciu skarżącego uchwalony plan niejako odgórnie narzuca mu także inny niż dotychczasowy sposób wykorzystywania nieruchomości, bowiem odkąd sięga pamięcią była ona zawsze wykorzystywana rolniczo i funkcjonowało na niej gospodarstwo rolne. Zgodnie z przewidzianym w planie przeznaczeniem jego nieruchomość nie powinna być natomiast użytkowana rolniczo. Skarżący następnie podał, że pismem z dnia 28 maja 2012 roku wezwał Radę Miejską Ustroń do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego do jakiego doszło uchwałą zmieniającą plan miejscowy. Odpowiedzi na to wezwanie udzieliła mu Rada Miasta Ustroń uchwałą z dnia 28 czerwca 2012 r. W uchwale tej Rada nieuwzględniła skierowanego do niej wezwania podając, że jego nieruchomość została uznana za teren o dużych walorach przyrodniczych. Polemizując ze stanowiskiem Rady skarżący wskazał, że na jego nieruchomości była być może jedna roślina podlegająca ochronie prawnej, która jednak już od dłuższego czasu na niej nie występuje. Rada Gminy nie przeprowadziła też żadnych badań pozwalających na ustalenie walorów przyrodniczych jego nieruchomości. W ocenie skarżącego jego nieruchomość nie stanowi także terenu spacerowego, gdyż podobnie jak sąsiednia nieruchomość jest ona ogrodzona, a jej niewielka nieogrodzona część jest bardzo zaniedbana. Także mostki wybudowane nad potokiem są zdewastowane i nikt ich nie naprawia. Wydeptanymi ścieżkami chodzą co najwyżej dzieci zdążające do znajdującej się w pobliżu szkoły. W bezpośrednim sąsiedztwie działki prowadzone są także prace budowlane, a duża jej część została utwardzona żwirem i kamieniami. Teren nieruchomości, który dotychczas był okresowo podmokły został w związku z tym aktualnie osuszony. Nieaktualne jest także oznaczenie go w planie jako terenu zieleni izolacyjnej, gdyż faktycznie już nie ma zieleni na tym terenie. Trudno mówić także o zagrożeniu powodziowym, o jakim jest mowa w uzasadnieniu uchwały, bowiem wynosi ono 1%. Skarżący podał także, że w pobliżu jego nieruchomości nie występują cieki wodne mogące zwiększyć zagrożenie powodziowe. Potok, który przepływa przez jego nieruchomość nigdy dotąd nie wylał nawet w trakcie powodzi czy intensywnych opadów deszczu. Odpowiedź na skargę udzielona została w formie uchwały Rady Miasta Ustroń z dnia 2 sierpnia 2012 r. Nr XXII/249/2012, której uzasadnienie, na wezwanie Sądu, podpisał Burmistrz Miasta Ustroń. W odpowiedzi tej organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu powtórzona została argumentacja przemawiająca w ocenie Rady Miasta przeciwko uwzględnieniu wezwania skarżącego o usunięcia naruszenia interesu prawnego wniesionego w oparciu o art. 101 u.s.g. W odpowiedzi tej Rada Miasta oraz Burmistrz Ustronia podkreślili, że w zmienionym planie miejscowym nie wprowadzono poważniejszych zmian przeznaczenia nieruchomości skarżącego w stosunku do jej przeznaczenia w poprzednio obowiązującym planie miejscowym, gdzie był to obszar oznaczony symbolem "ZI – tereny zieleni izolacyjnej". Zwrócono także uwagę na ustalenia obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ustroń zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Ustroń Nr XIX/2098/2008 z dnia 28 lutego 2008 r. Zgodnie z zapisami tego studium nieruchomość skarżącego położona jest w jednostce 1ZN – teren użytku ekologicznego, który został przewidziany pod planowany użytek ekologiczny "Łąki Moneta" nazwany tak z uwagi na jego duże walory estetyczne związane z bogactwem zmieniających się w trakcie sezonu wegetacyjnego barw występujących tam roślin. Teren ten "stanowi swego rodzaju śródmiejską wyspę ekologiczną zlokalizowaną w lokalnym zagłębieniu terenu, która poza walorami przyrodniczymi i krajobrazowymi, stanowi najbliższą bazę spacerową dla mieszkańców największych ustrońskich osiedli mieszkaniowych". Następnie wskazano na treść uzgodnień projektu zmiany planu miejscowego z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Katowicach oraz Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gliwicach. Uzgodnienie z pierwszym z tych organów odnosiło się w szczególności do fragmentu obszaru planu stanowiącego "teren przyrodniczo cenny położony pomiędzy ul. Cieszyńska i Stawową". W uzgodnieniu z Dyrektorem RZDGW zwrócono natomiast uwagę na potrzebę wprowadzenia zapisów ograniczających zabudowę dla terenów położonych w zasięgu obszaru narażonego na niebezpieczeństwo powodzi o "prawdopodobieństwie przewyższenia 1%". W ocenie organu stanowiącego oraz organu wykonawczego gminy Ustroń ustalenia studium oraz treść powołanych uzgodnień nie pozwalała na uwzględnienie wniosku skarżącego zgłoszonego do projektu planu, w którym domagał się on zmiany przeznaczenia terenu jego działki nr 429/13 i zezwolenia na lokalizację na niej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Uwzględnienie tego wniosku doprowadziłoby zdaniem organów do naruszenia ustaleń studium, co w efekcie skutkowałoby nieważnością takich postanowień planu. Rada Miasta Ustroń powołała także treść art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) dozwalającego na dotychczasowe wykorzystywanie terenu do czasu jego zagospodarowania zgodnie z planem. W ocenie Rady i Burmistrza przepis ten z uwagi na zapisy planu pozwala na wykorzystywaniu nieruchomości skarżącego w dotychczasowy sposób. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszym rzędzie należało rozważyć dopuszczalność skargi wniesionej w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zaskarżona uchwała została podjęta w oparciu o przepisy art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. – dalej zwanej u.s.g.) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – aktualnie: j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 647– dalej zwanej u.p.z.p.). Stosownie do art. 14 ust. 8 u.p.z.p. uchwała ta stanowi akt prawa miejscowego. Przyjąć należy, że skarżący spełnił warunek wynikający z przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g., bowiem wniesioną skargę poprzedził skierowanym do Rady Miasta Ustroń wezwaniem do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego, na które Rada odpowiedziała uchwałą z dnia 28 czerwca 2012 r. Nr XXI/248/2012. Uchwała ta jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia jej odbioru doręczona została skarżącemu w dniu 29 czerwca 2012 r., a skarga została wniesiona za pośrednictwem organu w dniu 11 lipca 2012 r. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarga została wniesiona w terminie określonym w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej zwanej p.p.s.a.). Skoro skarga ta spełnia także inne wymogi formalne określone przepisami p.p.s.a. należało uznać jej dopuszczalność. Skarżący wykazał wreszcie swój interes prawny we wniesieniu skargi na uchwałę w sprawie zmiany fragmentu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ustroń (...) z dnia 27 października 2011 r. jest on bowiem właścicielem nieruchomości składającej się z 4 działek ewidencyjnych o łącznej pow. 1,06 ha, położonej w całości w obszarze objętym zmienionym planem. Nieruchomość ta znalazła się w jednostce oznaczonej na rysunku planu symbolem 1ZN. Zgodnie z tym rysunkiem planu teren działki znalazł się ponadto w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodziowego Zgodnie z § 4 ust. 2 lit. f) tekstu planu symbolem "ZN" oznaczone zostały tereny zieleni naturalnej nie zaś jak twierdzi skarżący zieleni izolacyjnej. W § 24 ust. 1 tekstu planu zamieszczona została tabela zawierająca ustalenia szczegółowe dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 1ZN. Z ustaleń tych wynika, że podstawowe ich przeznaczenie to tereny zieleni naturalnej, a przeznaczenie dopuszczone stanowią ścieżki spacerowe. Tereny te zostały objęte zakazem zabudowy oraz zakazem sytuowania reklam i nośników reklamowych, a także wymogiem zachowania powierzchni biologicznie czynnej wynoszącej 100 % oraz stosowania nawierzchni przepuszczalnych. W ramach szczególnych warunków zagospodarowania terenu oraz ograniczeń w ich użytkowaniu poza zakazem wprowadzania w tej jednostce strukturalnej innego przeznaczenia ustalono też obowiązek utrzymania i ochrony istniejącej roślinności antropogenicznych zbiorowisk wilgotnych łąk kośnych. W tej części planu wprowadzony został także obowiązek dostosowania zagospodarowania rekreacyjnego do chłonności zespołu roślinności obecnie występującej na tym terenie, a także stosowanie sposobów zagospodarowania terenów podlegających ochronie. Powołane ustalenia planu odnoszące się do jednostki 1ZN niewątpliwie ingerują w sferę uprawnień właścicielskich skarżącego uniemożliwiając mu jakąkolwiek zabudowę jego nieruchomości, a zatem naruszają jego interes prawny. W ocenie Sądu to daleko idące opisane ograniczenie uprawnień skarżącego w wykonywaniu przysługującego mu prawa własności nieruchomości nie narusza jednak przepisów prawa, a w konsekwencji nie pozwala na stwierdzenie nieważności zapisów planu odnoszących się do jego nieruchomości. Dodać należy, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) przeprowadzona przez sąd administracyjny kontrola aktów administracyjnych, w tym aktów prawa miejscowego, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Unormowanie to ogranicza zatem w sposób wyraźny zakres uprawnień kontrolnych Sądu. W przypadku zaskarżonej uchwały w sprawie planu miejscowego kontrola sądowa nie może bowiem obejmować celowości czy słuszności poszczególnych rozwiązań przyjętych w tym akcie, a w szczególności trafności czy celowości ustaleń planu odnoszących się do poszczególnych terenów. Kontrolę dotyczącą zgodności z prawem kwestionowanych w skardze postanowień planu rozpocząć należy od odparcia najdalej idącego zarzutu naruszenia art. 64 ust. 3 Konstytucji R.P. oraz art. 140 Kodeksu cywilnego. Konstytucja w art. 64 ust. 3 stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Z kolei przepis art. 140 K.c. stanowi, ze właściciel rzeczy w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. Treść obu przepisów wskazuje, że prawo własności aczkolwiek chronione przepisami rangi konstytucyjnej i ustawowej nie jest jednak prawem bezwzględnym, a zatem podlega ono ograniczeniom w razie spełnienia przewidzianych w tych przepisach warunków. W pierwszym rzędzie wskazać przyjdzie, że wbrew stanowisku skarżącego ustawodawca wyposażył radę gminy w kompetencje zezwalające jej na ingerencję w sposób wykonywania prawa własności nieruchomości znajdujących się w obszarze jej właściwości miejscowej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania terenów następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 3 ust. 1 tej ustawy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Podkreślić w tym miejscu należy także, że kreowanie poprzez plan zagospodarowania przestrzennego polityki przestrzennej na szczeblu gminy, niejednokrotnie wymaga rozstrzygania konfliktów pomiędzy interesem indywidualnym a interesem gminy bądź pomiędzy sprzecznymi ze sobą interesami indywidualnymi. W trakcie rozwiązywania wspomnianych konfliktów bezwzględnie uwzględniać należy ogólne zasady konstytucyjne, w tym ustanowioną w art. 2 Konstytucji RP zasadę demokratycznego państwa prawa oraz wyrażoną w art. 31 ust. 3 zasadę proporcjonalności. W kontekście powołanych wyżej przepisów zapewniających ochronę prawa własności zwrócić należy w szczególności uwagę, że obie te zasady zezwalają na ograniczanie prawa własności wówczas, gdy niezbędnie wymaga tego inne dobro chronione w postaci np. interesu publicznego bądź prawa własności innych osób. Takim dobrem chronionym może być także stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji ochrona środowiska. W kontrolowanej sprawie organy gminy przyznały prymat wartości jaką stanowi ochrona walorów środowiska przyrodniczego przed prawem własności stanowiącym inną wartość chronioną. Kształtowanie przez radę gminy polityki przestrzennej w ramach udzielonego jej przez ustawę władztwa planistycznego nie ma jednak co należy wyraźnie podkreślić charakteru arbitralnego czy jak wskazano w skardze dyskrecjonalnego. Ustawodawca w sposób bardzo szczegółowy uregulował bowiem tryb i zasady uchwalania planów miejscowych oraz szczegółowo rozdzielił kompetencje organów gminy w przygotowywaniu ich projektów oraz nadawaniu im ostatecznej treści w formie uchwały rady gminy. Jednocześnie w myśl art. 28 ust. 2 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W kontrolowanej sprawie podkreślenia wymaga, że czynności zmierzające do uchwalenia planu miejscowego muszą zostać poprzedzone uchwaleniem studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, które określa politykę przestrzenną gminy, w tym lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust.1 u.p.z.p.). Studium aczkolwiek w odróżnieniu od planu miejscowego nie jest aktem prawa miejscowego (źródłem prawa powszechnie obowiązującego) wiąże jednak, jako akt kierownictwa wewnętrznego , organy gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 i ust. 5 ustawy). Oznacza to, że każde zawarte w planie ustalenie wymaga zbadania, czy nie narusza ono zapisu ze studium. Plan miejscowy uchwala zaś rada gminy po stwierdzeniu, ze nie narusza on ustaleń studium ( art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Odnosząc się do zarzutów skargi kwestionujących prawidłowość procedowania na kontrolowaną zmianą planu podkreślić należy, że przepisy określające tryb prac nad projektem planu miejscowego zmierzają do zagwarantowania wpływu społeczności lokalnej na ostateczny kształt planu i nadaniu pracom planistycznym charakteru jawnego, a nie dyskrecjonalnego. Temu celowi służy podawanie do publicznej wiadomości informacji o podjęciu prac zmierzających do uchwalenia planu czy studium oraz o możliwości i terminie składania wniosków do przygotowanych projektów studium i planu ( art. 11 pkt 1 i art. 17 pkt 1 u.p.z.p.). Po przygotowaniu projektów tych aktów organ wykonawczy gminy informuje społeczność lokalną o terminie wyłożenia tych projektów do publicznego wglądu oraz o możliwości i terminie wnoszenia do nich uwag ( ar. 11 pkt 10 i art. 17 pkt 9 i pkt 11 ustawy). Ustawodawca określił w sposób szczegółowy, w jakim trybie uwzględniane są w toku prac planistycznych wnioski składane do projektu studium czy też do projektu planu. W przypadku wniosków składanych do projektu planu ustawa przewiduje też kilka faz ich rozpatrywania. Po ogłoszeniu o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu wójt ( burmistrz, prezydent miasta) sporządza projekt planu rozpatrując wnioski złożone w terminie wskazanym w ogłoszeniu o przystąpieniu do prac nad planem ( art. 17 pkt 4 u.p.z.p.). Następnie organ ten rozpatruje uwagi wniesione do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu i ewentualnie wprowadza zmiany do tego projektu ( art. 17 pkt 12 i pkt 13 ustawy). Listę nieuwzględnionych wniosków organ wykonawczy gminy przekazuje zaś radzie wraz z projektem planu ( art. 17 pkt 14 ustawy). Rada jest także uprawniona do wprowadzenia zmian do projektu planu, w tym także wprowadzonych w wyniku rozpatrzonych przez nią uwag ( art. 19 ust. 1 u.p..z. p. ). Wykaz nieuwzględnionych uwag rada zamieszcza zaś w załączniku do podjętej uchwały w sprawie planu ( art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Odnosząc się do omówionej części procedury planistycznej podkreślić należy, że mają do niej zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 1 k.p.a. kodeks ten normuje bowiem co do zasady postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w decyzji administracyjne oraz inne sprawy wskazane tym przepisem. W grupie tych spraw nie mieszczą się zaś kwestie związane z procedurą uchwalaniem planu miejscowego. Tym samym skoro przepisy tej ustawy nie mają zastosowania w tych sprawach to ani Burmistrz, ani Rada Miasta Ustronia nie mogli naruszyć przepisu art. 7 k.p.a. Z przedłożonej Sądowi dokumentacji planistycznej wynika, że oba wnioski dotyczące zmiany przeznaczenia terenu jego nieruchomości zostały złożone przez skarżącego J. D. po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu (w dniach 5 maja 2011 r. oraz z 7 czerwca 2011 r.) . Wnioski te były rozpatrywane zarówno przez Burmistrza jak i Radę Miasta. Zasadniczym powodem z jakiego uwagi te nie zostały uwzględnione były ustalenia odnoszące się do terenu jego nieruchomości zawarte w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ustroń, przyjętego uchwałą z dnia 29 lutego 2008 r., Nr XIX/209/2008. Zgodzić się należy z Radą i Burmistrzem Miasta Ustroń, że przedmiotowe uwagi nie mogły zostać uwzględnione także ze względu na treść uzgodnień projektu planu przeprowadzonych z organami administracji publicznej, a to Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Katowicach oraz Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gliwicach. W uzupełnieniu tych twierdzeń wskazać jednakowoż przyjdzie, że w przypadku gdyby zgłoszone uwagi nie naruszały ustaleń studium i zostały uwzględnione w projekcie planu, a także w prognozie oddziaływania na środowisko, Burmistrz Miasta musiałby stosownie do art. 17 pkt 13 u.p.z.p. ponowić uzgodnienia z tymi organami. Odnosząc się do zasadniczej w sprawie kwestii niezgodności z ustaleniami studium uwag wniesionych przez skarżącego do projektu planu podzielić trzeba stanowisko organów gminy. Bezsporne jest, że nieruchomość skarżącego położona jest w obszarze oznaczonym na rysunku studium jako 1ZN. W tekście studium jednostka ta określona została jako teren użytku ekologicznego, a kierunek zagospodarowania przestrzennego tej jednostki określono, jako "planowany użytek ekologiczny "Łąki Moneta" – zachowanie istniejącej roślinności". Na marginesie przyjdzie zwrócić uwagę, że w tabeli umieszczonej na s. 43 studium Rada posłużyła się błędnym symbolem używając oznaczenia "2ZN", zamiast "1ZN". Ta oczywista omyłka pisarska nie miała jednakowoż wpływu na ocenę zgodności ustaleń studium z planem, bowiem Rada nie posłużyła się na rysunku studium symbolem "2ZN". W końcowych uwagach wskazać należy, że wbrew stanowisku Rady i Burmistrza Miasta Ustroń uchwalona zmiana planu miejscowego zmieniła przynajmniej częściowo dotychczasowe przeznaczenie nieruchomości skarżącego. Poprzednio obowiązujący plan dopuszczał bowiem realizację na tym terenie obiektów związanych ze sportem i rekreacją oraz prowadzenie drobnych usług. Wbrew stanowisku organów gminy stwierdzić należy także, że plan określa dla jednostki 1ZN warunki tymczasowego zagospodarowania terenu. Warunki te jak wynika z tabeli zamieszczonej w § 24 ust. 1 tekstu planu sprowadzone zostały do zakazu tymczasowego zagospodarowania terenu. Tym samym nie można zaaprobować twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę, że w kwestii dotychczasowego sposobu korzystania przez skarżącego z jego nieruchomości zastosowanie znajdzie przepis art. 35 u.p.z.p. Mając na uwadze powyższy stan rzeczy skarżący może żądać do gminy odszkodowania za poniesiona szkodę rzeczywistą , albo wykupienia nieruchomości w oparciu o przepis art. art. 36 ust. 1 u.p.z.p. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.