II SA/Gl 97/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. M. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia w sprawie samowoli budowlanej postanawia: odrzucić skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], znak: [...] odmówił wydania C. M. zaświadczenia w sprawie samowoli budowlanej. Na powyższe rozstrzygnięcie, pismem z dnia [...] r. C. M., za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Powołanym pismem skarżący zaskarżył także decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] r., nr [...] oraz decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., [...]. Wobec powyższego, Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zarządził w dniu [...] r. rozdzielenie wniesionych w jednym piśmie skarg. W wyniku natomiast niedochowania przez skarżącego trybu przewidzianego w art. 54 § 1 p.p.s.a., w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego z dnia [...] r. (II KO 5/11), skarga na powołane na wstępie postanowienie z dnia [...] r. (w tym także ze stanowiącym jej uzupełnienie - pismem z dnia [...] r., przesłanym do sprawy o sygn. akt II SA/Gl 1357/10) została przekazana właściwemu organowi celem nadania jej dalszego biegu stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył , co następuje: Jak wynika z treści art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Warunek ten dotyczy także rozpatrywanej sprawy. Powołany przepis wprowadza zatem zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego. Stosownie do art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zwaną k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Z kolei w myśl art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Właściwym do rozpatrzenia zażalenia jest organ administracji publicznej wyższego stopnia (art. 144 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a). Oznacza to zatem, iż warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z dnia [...] r. do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Tymczasem skarżący przed wniesieniem skargi nie wystąpił z takim zażaleniem, pomimo właściwego pouczenia w zaskarżonym akcie, a zatem nie wyczerpał przysługującego mu w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia. W oparciu o powyższe, tak złożona skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.