II SA/Gl 97/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uzupełnienia decyzji w sprawie warunków zabudowy terenu postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 111 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej zwanej Kpa), uzupełniło rozstrzygnięcie zawarte w decyzji tego organu z dnia [...] r. nr [...]. Pismem z dnia 21 grudnia 2017 r. prawidłowo umocowany profesjonalny pełnomocnik, działając w imieniu Z. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższe postanowienie Kolegium. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Zakres kognicji sądów administracyjnych określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające co do istoty. Nadto, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w trybie art. 111 § 1 Kpa. Stosownie do treści tego przepisu strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (§ 1b tego przepisu). W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia (art. 111 § 2). Istotne znaczenie ma fakt, że postępowanie prowadzone na skutek wniesienia żądania na podstawie art. 111 § 1 Kpa nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a postanowienie wydane po jego rozpatrzeniu ma charakter incydentalny. Jego wydanie ma tylko ten skutek, że termin dla strony do wniesienia odwołania (zażalenia), powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi (art. 111 § 2 w związku z art. 126 Kpa). Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych postanowienie wydane w powyższym trybie nie jest zaskarżalne (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1221/10). Nie ma ono samodzielnego bytu prawnego, gdyż pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, dzieląc jego losy w postępowaniu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia (a w przypadku samorządowego kolegium odwoławczego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) na postanowienie uzupełniające, ani na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji bądź postanowienia. Ponadto, postanowienie w tym przedmiocie nie kończy postępowania w sprawie i nie jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Z tego wynika, że nie ma ono waloru aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa, brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. W związku z powyższym Sąd obowiązany był wniesioną skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 Ppsa. W zakresie zwrotu wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa. Zaznaczyć należy, że bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie pozostawało błędne pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu.