II SA/Gl 971/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu w kwestii wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu. Dnia 25 czerwca 2014 r. M. K. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu. Na podstawie zarządzenia z dnia 29 lipca 2014 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie 5 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, celem doręczenia uczestnikom postępowania. Dla dokonania powyższej czynności wyznaczono siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie doręczono skarżącej odpis zarządzenia z dnia 29 lipca 2014 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. W zarządzeniu tym wskazano, że wpłaty należy dokonać w kasie Sądu lub na podany rachunek bankowy - w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały skutecznie doręczone adresatce w dniu 17 września 2014 r. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 24 września 2014 r. (środa – dzień roboczy), skarżąca uiściła wpis sądowy, nie uzupełniła jednak braku formalnego skargi. W związku z nieuzupełnieniem braku formalnego skargi, na postawie postanowienia z dnia 22 października 2014 r., Sąd postanowił odrzucić skargę oraz zwrócić skarżącej kwotę 500 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Po doręczeniu odpisu powyższego postanowienia skarżąca pismem z dnia 5 listopada 2014 r. zwróciła się o wpisanie sprawy pod nowy numer oraz nadanie jej dalszego biegu w związku z uiszczeniem przez nią wpisu od skargi. Do niniejszego pisma załączyła 5 odpisów skargi. Na podstawie zarządzenia z dnia 12 listopada 2014 r. zwrócono się do skarżącej o określenie treści jej żądania, w szczególności czy wniesione przez nią pismo stanowi środek zaskarżenia postanowienia z dnia 22 października 2014 r., czy też jest wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wyznaczono termin 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania przedmiotowego pisma jako pozbawionego osnowy (art. 49 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.). W odpowiedzi na powyższe pismo skarżąca oświadczyła, że jej pismo z dnia 5 listopada 2014 r. dotyczy wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Ponadto ponownie zaznaczyła, że wpis od skargi został przez nią uiszczony, a brakujące 5 odpisów skargi zostały wysłane do WSA w Gliwicach przez jej pracownicę listem zwykłym. Na mocy zarządzenia z dnia 2 grudnia 2014 r. doręczono organowi oraz uczestnikom postępowania odpis wniosku skarżącej o przywrócenie terminu wraz z pouczeniem o możliwości ustosunkowania się do niego w terminie 5 dni. Uczestnik postępowania R. K. oświadczył, że przychyla się do wniosku skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Stosownie do art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie natomiast z art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, przy czym pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Należy podkreślić, że termin "uprawdopodobnienie", o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a. wprawdzie nie jest pojęciem tożsamym z "udowodnieniem", niemniej jednak konieczne jest wykazanie, że mimo dołożenia szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana, nie było możliwe przezwyciężenie przeszkody powstałej w dochowaniu terminu nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Wniosek o przywrócenie terminu będzie skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Nie jest natomiast możliwe przywrócenie uchybionego terminu, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie NSA z dnia 10 września 2010 r., sygn. akt II OZ 849/10; postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. V SA 793/02, opubl. Mon. Praw. z 2002 r. Nr 23, poz. 1059). Przenosząc powyższe uwagi ogólne na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba podkreślić, że skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nastąpiło nie z jej winy, a w szczególności na skutek okoliczności, których nie mogła przewidzieć i na które nie miała żadnego wpływu. Wprawdzie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wskazują rodzaju przesyłki, którą powinna wybrać skarżąca, wysyłając korespondencję do Sądu, to jednak także jeżeli strona zdecyduje się na wysłanie pisma listem zwykłym, powinna, jeżeli utrzymuje, że taką przesyłkę nadała w taki sposób, uprawdopodobnić fakt wysyłki. Z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529) wynika, w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej, prawo wniesienia reklamacji przysługuje nadawcy. Adresat może reklamację złożyć tylko wówczas, gdy nadawca zrzeknie się na jego rzecz prawa dochodzenia roszczeń albo gdy przesyłka pocztowa lub kwota pieniężna określona w przekazie pocztowym zostanie doręczona adresatowi. Z treści przytoczonego już art. 87 § 2 p.p.s.a., wynika, że na skarżącym (a nie na sądzie – jako adresacie przesyłki) spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, w tym złożenia przesyłki na poczcie. Tymczasem skarżąca nie uprawdopodobniła faktu nadania przesyłki zawierającej odpisy skargi. Takim uprawdopodobnieniem nie jest bowiem gołosłowne twierdzenie, że przesyłka została nadana do adresata (Sądu). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.