II SA/Gl 975/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. G., Z. L. oraz J. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w kwestii wniosków skarżących H. G. oraz Z. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty C. nr [...] z dnia [...] r. znak [...] zezwalającą na realizację inwestycji drogowej pod nazwą – rozbudowa drogi gminnej [...] na granicy w I. W skargach, obok zarzutów kwestionujących zaskarżoną decyzję skarżący H. G., Z. L. oraz J. L. wnieśli o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosków wskazano, że wstrzymanie wykonania jest konieczne ponieważ jest ona opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności, a na nieruchomościach objętych zaskarżoną decyzją przystąpiono do wykonywania prac budowlanych. Brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może doprowadzić do nieodwracalnych skutków oraz do niespójności pomiędzy postępowaniem administracyjnym, a sądowym gdzie wydano postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia. Zarządzeniem dnia 5 stycznia 2012 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi, w tym m. in. do podpisania skarg i nadesłania pełnomocnictwa zawierającego umocowanie do reprezentowania skarżących przed sądem administracyjnym. W wyznaczonym terminie zostały uzupełnione jedynie braki formalne skargi H. G. oraz Z. J. Natomiast w piśmie z dnia 23 stycznia 2012 r. pełnomocnik skarżących cofnął skargę J. L. W piśmie z dnia 1 marca 2012 r. uczestnik postępowania Gmina I. ustosunkowując się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wniosła o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z uwagi na braki formalne skargi J. L. i cofnięcia przez niego skargi, co będzie przedmiotem odrębnego postanowienia, Sąd w niniejszym postępowaniu rozpoznał jedynie wnioski H. G. oraz Z. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Ze swej natury decyzje dotyczące realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, jednakże skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Istotną kwestią jest również i to, że zarówno pojęcie "znacznej szkody" jak i pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" nie odnosi się jedynie do strony wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, ale również do interesu innych uczestników postępowania oraz interesu publicznego. W przypadku konfliktu interesów, Sąd powinien wyważyć interesy stron oraz interes publiczny, oceniając, który z tych interesów jest ważniejszy i bardziej zasługuje na uwzględnienie, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z 12 czerwca 2008 r., II OZ 588/08. W niniejszej sprawie należy mieć zatem na względzie to, że ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może naruszyć interes inwestora powodując opóźnienia w pracach, a co za tym idzie spowodować dla niego straty finansowe. Należy mieć również na względzie interes publiczny, który może zostać naruszony w ten sposób, że odroczona w czasie będzie realizacja inwestycji zaspokajającej istotne potrzeby mieszkańców. Wskazać należy, iż ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) ma szczególny charakter, jej celem jest stworzenie prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Specyfika uregulowań ustawowych wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestora na cele budowlane. Wstrzymanie zaskarżonej decyzji byłoby zatem istotnym zaburzeniem tegoż procesu i jednocześnie naruszałoby w sposób rażący społeczny interes, który stał się podstawą wydania orzeczenia. Rozważając kwestie wstrzymania wykonania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej należy zatem uwzględnić interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie drogi. (por. postanowienie NSA z dnia 17 września 2010 r., II OZ 923/10).Tym samym udzielenie ochrony tymczasowej skarżącemu w ocenie Sądu niweczyłoby cel, jaki przyświecał ustawodawcy przy przyjęciu ustawy ustalającej szczególny reżim prawny przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Biorąc pod rozwagę okoliczności powołane przez skarżące H. G. i Z. L. Sąd doszedł do wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wymienione w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.