II SA/Gl 975/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 3 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozbawienia odcinka drogi kategorii drogi gminnej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu [...] r. Rada Miejska w S. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie pozbawienia kategorii drogi gminnej odcinka drogi ul. [...]. Pismem z dnia [...] r. (złożonym w siedzibie organu w tej samej dacie) P. M. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z kolejną skargą na powołaną na wstępie uchwałę. Tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 268/12 odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wniesioną przez P. M. pismem z dnia [...] r. skargę na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r., nr [...]. Skarga bowiem złożona została z uchybieniem trzydziestodniowego terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Sąd wskazał w tym zakresie, że odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została skarżącemu doręczona w dniu [...], co oznacza, że wspomniany wyżej termin do wniesienia skargi upłynął w dniu [...] r. Skargę natomiast nadano dopiero w dniu [...] r. Wniesioną w niniejszej sprawie skargę skarżący poprzedził ponownym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa kierowanym w piśmie z dnia [...] r. (data wpływu do siedziby [...] r.), które miało identyczną treść jak wezwanie z dnia [...] r., poprzedzające skargę w sprawie II SA/Gl 268/12. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta S. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), dalej zwaną ustawą o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego. Wystąpienie z wezwaniem, o jakim mowa wyżej, warunkuje zatem możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały. W myśl bowiem art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 52 § 4 p.p.s.a. w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, przy czym termin z § 3 przywołanego artykułu nie ma zastosowania. Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż we wskazanym przypadku, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz. 60) przyjął, iż przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Sąd podziela utrwalone w orzecznictwie stanowisko, że wskazane w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wezwanie, przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, a każde jego następne pismo nie posiada już waloru takiego wezwania i nie skutkuje ponownym rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia skargi. Wezwanie, o którym mowa w powołanym przepisie, stanowi odpowiednik środka odwoławczego, który na dane rozstrzygniecie można wnieść tylko jeden raz. W świetle tego, przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać wezwanie odnośnie tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji. Niedopuszczalne jest zatem traktowanie instytucji wezwania jako czynności, która nie wywołuje żadnych skutków prawnych i wobec tego może być powtarzana wielokrotnie (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSK 2/02, ONSA 2003/1/2; postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1954/08, System Informacji Prawnej LEX nr 514301). Mając powyższe na względzie przyjąć należy, że termin do wniesienia skargi na uchwałę nie rozpoczyna ponownie swego biegu na skutek wystosowania kolejnego wezwania. W konsekwencji kolejna skarga, po ponownym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, jest niedopuszczalna. Z kolei przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie było niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1- 5, na podstawie których skarga podlega odrzuceniu. Za niedopuszczalną uznać natomiast należy kolejną skargę tego samego podmiotu na uchwałę, poprzedzoną ponownym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji, wyczerpana została już bowiem prawna możliwość kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a kolejne pisma nie są wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest drugą z kolei skargą wniesioną przez skarżącego na uchwałę z dnia [...] r., nr [...]. Wobec tego, że już przed wniesieniem poprzedniej skargi, skarżący wezwał Radę Miejską w S. do usunięcia naruszenia prawa, co zostało stwierdzone w prawomocnym postanowieniu Sądu z dnia 27 lutego 2012 r., uznać należało, że skarżący swoje prawo w zakresie wezwania w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym organu do usunięcia naruszenia prawa zrealizował poprzez wezwanie z dnia [...] r. Tym samym, powtórne wezwanie z dnia [...] r., poprzedzające wniesienie skargi w niniejszej sprawie, nie mogło wywołać skutku prawnego, w postaci ponownego rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji też, wniesioną w niniejszej sprawie skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Jakkolwiek zatem wcześniejsze odrzucanie skargi P. M., nie skutkowało zaistnieniem w niniejszej sprawie przesłanki z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., w postaci prawomocnego zakończenia sprawy i nie wykluczało możliwości wniesienia "nowej" skargi, gdyż powaga rzeczy osądzonej odnosi się tylko do orzeczeń sądowych rozstrzygających sprawę co do istoty, uznać w niniejszej sprawie należało, że skarżący wyczerpał już uprzednio prawną możliwość kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i ponowne jej kwestionowanie skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej. Na marginesie dodać należy, że porównując datę pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa ([...] r.) i datę doręczenia skarżącemu odpowiedzi na to wezwanie ([...] r.) z datą wniesienia skargi w zawisłej sprawie ([...] r.), skarga podlegałaby także odrzuceniu z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.