II SA/Gl 975/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta S., ze względu na przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. orzekł o zatrzymaniu A. K. (dalej: strona, skarżący) prawa jazdy kategorii AM, B, BI dokument nr: [...], druk nr [...], wydanego [...] r. przez tenże organ. Postępowanie w tej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...]r. nr L.dz. [...], zgodnie z którym w okresie od [...] r. do [...] r. skarżący otrzymał łącznie 28 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Odwołanie od ww. decyzji pismem z dnia [...]r. (data nadania) wniosła strona, wskazując na wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 77 § 1 i 80 k.p.a., art. 104 § 2 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W odwołaniu zawarto także wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie i wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: Kolegium) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając stanowisko organu I instancji. W uzasadnieniu podkreślono, że w myśl art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r. poz. 541) - do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa rozdziale 15 ustawy zmienianej w art. 5: starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4 to jest ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że A. K. przekroczył liczbę 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wniosek organu policji jest dokumentem urzędowym, a zatem - w myśl art. 76 § 1 k.p.a. - stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo poświadczone. Kodeks dopuszcza wzruszenie powyższego domniemania (art. 76 § 3), jednak strona postępowania nie wykazała jego nieprawdziwości. Ponadto, decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy jest aktem związanym, tzn. w określonym stanie faktycznym organ ma obowiązek wydania decyzji o określonej treści. Przesądza o tym formuła przepisu: "starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy". W tym przypadku, ze względu na przekroczenie 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, na organach administracji publicznej spoczywa obowiązek zatrzymania stronie prawa jazdy. Biorąc pod uwagę związany charakter decyzji oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy W skardze z dnia 20 listopada 2018 r. strona, reprezentowana przez pełnomocnika, podnosi zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, w tym: 1/ naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, 2/ naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i jego rozpatrzenie w sposób wybiórczy, a w szczególności błędne poczynione ustalenia będące podstawą do wydania zaskarżonej decyzji, 3/ naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania przez organ w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji, którym dowodom dał wiarę, a którym wiary odmówił i z jakich powodów odmówił im wiarygodności i mocy dowodowej, 4/ naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. W związku z tymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto wnioskował o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji przez organ II instancji, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że prowadząc samochód w dniu [...] r. został zatrzymany przez oznakowany patrol Policji w D. na drodze DK [...], trasie do K. przez O. Na tym odcinku drogi istnieje ograniczenie prędkości do 70 km/h. W tym samym kierunku ruchu, co skarżący, pojazdem z wideo rejestratorem jechał patrol policji. Za przekroczenie prędkości został obciążony dwoma mandatami karnymi, wydanymi podczas jednej kontroli. Przyjął te mandaty pod wpływem silnego stresu i naglącej potrzeby stawienia się u swej matki, której stan zdrowia tego dnia gwałtownie się pogorszył. Przedmiotowe zdarzenie było spowodowane koniecznością natychmiastowego dojazdu do chorej matki w celu udzielenia niezbędnej pomocy lekarskiej. Matka skarżącego korzysta z pomocy syna lekarza (skarżący jest co prawda radiologiem, ale kontroluje również leczenie swej matki). Leczy się ona kardiologicznie, w [...] r. został jej wszczepiony rozrusznik serca. Skarżący jest jedynym opiekunem prawie osiemdziesięcioletniej matki. W jego ocenie, w tej sytuacji bezzasadnym było dwukrotnie ukaranie go za przekroczenie prędkości na podstawie art. 92a § 1 kodeksu wykroczeń. Podczas całego zdarzenia zachował należytą ostrożność w ruchu drogowym, jednakże kierując pojazdem w pośpiechu i pod wpływem emocji, nie był w stanie jednoznacznie stwierdzić jaką prędkość przyjął pojazd którym kierował, ani też czy prędkość przekroczył o wskazane w ograniczeniu 70 km/h, ani też o ile prędkość ta została przekroczona. Jedynym błędem jaki popełnił skarżący było przyjęcie mandatu wraz z punktami karnymi od funkcjonariusza, do czego doszło na skutek szoku wywołanego zaistniałym zdarzeniem. Funkcjonariusz nie wysłuchał nawet wyjaśnień skarżącego i od razu wręczył mandaty karne. Skarżący kwestionuje pomiar prędkości pojazdu. Wiedzą powszechną i bezsporną jest, jego zdaniem to, iż ustalona w warunkach kontroli drogowej za pomocą wideo rejestratora prędkość pojazdu to prędkość radiowozu w czasie zdarzenia, a nie samochodu kontrolowanego. Wartość dowodowa nagrania wideo rejestratora jest mocno ograniczona, albowiem nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie jaką prędkość przyjął kontrolowany pojazd. W sytuacji, w której dwukrotnie przekroczył dozwolona prędkość, powinien po pierwszym wykroczeniu zostać zatrzymany przez Policję, czego nie zrobiono. Jak twierdzi, został ukarany za ten sam czyn dwa razy, z naruszeniem zasady ne bis in idem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonana w ten sposób kontrola zaskarżonej decyzji wykazał, że odpowiada ona prawu. Kwestionowana decyzja został wydana na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541), zgodnie z którym do dnia 3 czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4, czyli ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (j.t.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1260) dalej zwaną "p.r.d.". Na podstawie tego ostatniego przepisu organy policji prowadzą ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Danemu naruszeniu przepisów przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 a stosowną adnotację umieszcza się w tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów (art. 130 ust. 2 p.r.d.). Należy też podkreślić, że zawarty w art. 7 ust. 1 punkt 5 ustawy z 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw zwrot "wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy" wyraźnie wskazuje, że decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest decyzją o charakterze związanym. Organ administracji publicznej w takiej sytuacji nie ma żadnej dowolności i uznaniowości, w przypadku złożenia stosownego wniosku przez komendanta. Każdorazowo w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego właściwy organ administracji publicznej jest zobowiązany do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, w zakresie wszystkich posiadanych przez tego kierowcę kategorii. Nie budzi wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie zaistniała wskazana wyżej przesłanka obligująca organ I instancji do zatrzymania prawa jazdy. Wojewódzki Komendanta Policji, a więc uprawniony w tym zakresie organ, pismem z dnia [...] r. przekazał urzędową informację o tym, że w okresie od [...]r. do [...] r., a więc w czasie krótszym niż rok, A. K. otrzymał 28 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W tej sytuacji, zważywszy na związany charakter decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, Prezydent Miasta S. był zobowiązany do podjęcia takiej decyzji. W świetle przytoczonych wyżej unormowań oraz związanego charakteru decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia prawa procesowego, które według niego mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nie mogą być uwzględnione. Wszystkie istotne, z punktu widzenia ww. przepisów, okoliczności sprawy zostały wyjaśnione i przytoczone w uzasadnieniu decyzji. Stąd zarzut naruszenia art.7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. jest nietrafny. W konsekwencji także i zarzut naruszenia art. 138 § 1 k.p.a. należy podobnie ocenić, skoro analiza materiału dowodowego jednoznacznie potwierdziła zaistnienie podstaw do zatrzymania prawa jazdy skarżącemu. Z tych też przyczyn nie mają dla sprawy znaczenia inne, podnoszone w skardze okoliczności, w tym wykonanie pomiaru prędkości przy pomocy wideorejestratora, dwukrotne nałożenie mandatu za ten sam czyn (jak twierdzi skarżący), czy jego stan emocjonalny podczas zdarzenia. Okoliczność w postaci przekroczenia 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie krótszym niż rok pozostaje bezsporna, a to ona przesądza o zaistnieniu podstaw do zatrzymania prawa jazdy. W tym stanie rzeczy Sąd postanowił skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.