II SA/Gl 99/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w kwestii wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 2266/10 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odrzucić wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 stycznia 2012 r. odrzucono zażalenie skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 2266/10 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jako wniesionego z uchybieniem terminu. Odpis tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 13 lutego 2012 r. W dniu 20 lutego 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowego zażalenia. W jego uzasadnieniu wskazała, że w istocie miała świadomość, że nadała pismo zawierające zażalenie na postanowienie z dnia 10 grudnia 2010 r. dzień po terminie, jednakże uchybiła siedmiodniowemu terminowi bez swojej winy. Skarżąca podnosi, że nadanie przez nią przesyłki w dniu 28 grudnia 2010 r. i tym samym dochowanie terminu do wniesienia zażalenia było niemożliwe z przyczyn od niej niezależnych. W tym dniu skarżąca sprawowała bowiem osobiście opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem, nie mogła przy tym skorzystać z pomocy osób trzecich, w tym z pomocy męża, który pomaga jej w prowadzeniu działalności gospodarczej jako kierowca i przebywał w tym dniu poza domem. Na dowód powyższego skarżąca przedłożyła zaświadczenie o niepełnosprawności dziecka. W związku z powyższym wnosi o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w przypadku, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku tym, stosownie do art. 87 § 2 p.p.s.a., strona zobowiązana jest do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 5 p.p.s.a. po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Przepis ten zaostrza przesłanki przywrócenia terminu, uzależniając możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku od zaistnienia wyjątkowego przypadku.. Artykuł 88 p.p.s.a. przewiduje natomiast, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie wniosek skarżącej zawierający żądanie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 2266/10 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, został złożony w dniu 20 lutego 2012 r. Zatem złożono go niewątpliwie po upływie roku od uchybionego terminu, o jakim mowa w art. 87 § 5 p.p.s.a. We wniosku tym nie wskazano też na żadne okoliczności, które mogłyby zostać uznane za wskazujące na wyjątkowy przypadek w myśl art. 87 § 5 P.p.s.a. Rozważając złożony wniosek o przywrócenie terminu po upływie roku od uchybionego terminu wskazać należy, że ustawodawca jego pozytywne załatwienie uzależnił od zaistnienia wyjątkowego przypadku nie definiując jednak co należy rozumieć pod tym określeniem, a zatem pozostawił tę kwestię uznaniu Sądu. Dokonując zaś wykładni tego pojęcia trzeba mieć na uwadze, że przywrócenie uchybionego terminu w takiej sytuacji winno mieć charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. W omawianej sytuacji strona zobowiązana jest jednocześnie do wykazania, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Przez tego "wyjątkowy przypadek" należy tym samym rozumieć okoliczność nadzwyczajną, która uniemożliwiła stronie dokonanie czynności w normalnym trybie i trwała przez długi okres czasu uniemożliwiając złożenie wniosku o przywrócenie terminu w zwykłym terminie. Zasdnie też wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, że pojęcie wyjątkowego przypadku jest wprawdzie pojęciem niedookreślonym, jednakże należy je wykładać ścieśniająco, gdyż w przeciwnym razie oznaczałoby to obowiązek przywrócenia terminu w niemal każdym przypadku (por. postanowienia NSA z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 991/11). Tym samym wskazane przez skarżącą we wniosku okoliczności nie mogły zostać uznane przez Sąd za "wyjątkowy przypadek", o którym mowa w art. 87 § 5 p.p.s.a. Z okoliczności tych nie wynika bowiem, że przez ponad dwa lata uniemożliwiały jej one złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Dodać tutaj należy, że przez okres blisko 2 lat skarżąca nie podjęła żadnych działań w celu uzyskania informacji, chociażby telefonicznej, czy sprawa z jej zażalenia została rozpoznana. Tym bardziej, że składając przedmiotowe zażalenie, miała w pełni świadomość, że wnosi je dzień po terminie. Reasumując należało uznać, że wniosek skarżącej został złożony z przekroczeniem roku od uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, a skarżąca nie wskazała wyjątkowych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do przywrócenia tego terminu. W tej sytuacji uznać należy, że wniosek ten podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny (por. postanowienia NSA z dnia 22 stycznia 2009 r., II OZ 26/09; z dnia 29 listopada 2011 r., II OZ 1140/11). Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 5 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.