II SA/Gl 992/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu. Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Z. K. z powodu nieuzupełnienia braku formalnego skargi. Odpis tego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 14 grudnia 2015 r. W dniu 17 grudnia 2015 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Do wniosku załączony został odpis skargi. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że skarżący nie otrzymał przesyłki z wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego skargi, natomiast o powyższym wezwaniu dowiedział się dopiero z treści postanowienia z dnia 7 grudnia 2015 r. o odrzuceniu skargi. A zatem z przyczyn niezawinionych skarżący nie mógł złożyć odpisu skargi w terminie określonym w wezwaniu, nie otrzymał bowiem korespondencji. Przesyłkę odebrała I. G. pod adresem: L., D. [...], jednakże nie przekazała jej skarżącemu. Nadto wskazano, że adres ten nie stanowi adresu zamieszkania wnioskodawcy podanego w treści skargi, a zatem doręczenie przesyłki odbyło się w sposób nieprawidłowy. Ustosunkowując się do przedmiotowego wniosku, uczestnicy postępowania K. K. i K. K. oraz "A" Sp. z o.o. w K., wnieśli o jego oddalenie podnosząc, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wskazać należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Tym samym może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt. II OZ 712/08 niepubl.). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny, wymagając od strony należytej staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99). W ocenie Sądu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności przedstawione we wniosku nie uprawdopodabniają dostatecznie, iż do uchybienia terminu do dokonania powyższej czynności doszło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Istotne w okolicznościach niniejszej sprawy jest bowiem to, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi i wezwanie do uiszczenia wpisu z dnia 30 października 2015 r., przesłana została na adres skarżącego wskazany w skardze, tj. D. [...],[...] – [...] L. i doręczone wobec nieobecności adresata dorosłemu domownikowi, tj. zięciowi (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – k. nr 11). Doręczenie zatem przesyłki zawierającej wezwania Sądu dokonane zostało zgodnie z brzemieniem art. 72 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdy go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Podkreślić trzeba, że warunkiem skuteczności doręczenia jest w takim przypadku brak sprzecznych interesów w sprawie między adresatem pisma, a osobą odbierającą oraz wyrażenie zgody i wyraźne podjęcie się przez odbierającego oddania pisma adresatowi. Zdaniem Sądu, skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby jego zięć, któremu doręczono przesyłkę Sądu miał sprzeczne interesy w niniejszej sprawie. W konsekwencji doręczenie zastępcze należało uznać za zgodne z art. 72 p.p.s.a., a co za tym idzie skuteczne. Powyższe pozostaje w sprzeczności z argumentacją skarżącego, który podnosi, że przesyłkę odebrała inna osoba - I. G. pod adresem: L., D. [...], która mu jej nie przekazała. Jak wynika z akt sprawy osoba ta odebrała jedynie odpis postanowienia o odrzuceniu skargi. Wskazać przede wszystkim należy, że jak już wykazano wyżej, przesyłkę zawierającą wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz wezwanie do uiszczenia wpisu, skutecznie doręczono skarżącemu na adres podany w skardze. W aktach sądowych znajdują się bowiem kopie tychże pism przewodnich (k. nr 9 – 10 akt sądowych), opatrzone adnotacjami "Wysłano", z podaną datą wysyłki oraz podpisem pracownika sekretariatu, dokonującego wysyłki pism. Co więcej, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki z dnia 30 października 2015 r., w której doręczono odpis odpowiedzi na skargę, odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, zawiera informację o zawartości przesyłki, w tym wskazanie, iż znajdowało się w niej przedmiotowe wezwanie. Ponadto zwrócić należy uwagę, że skarżący zareagował na wezwanie do uiszczenia wpisu, uiszczając wpis w ustawowym terminie, nie nadesłał natomiast odpisu skargi. Powyższe ewidentnie wskazuje na winę skarżącego, który nie dochowując należytej staranności zaniechał wykonania wezwania Sądu w tym zakresie. Wskazana przez niego okoliczność stanowiąca próbę uprawdopodobnienia braku winy, nie może zdaniem Sądu stanowić podstawy do przywrócenia terminu do dokonania uchybionej czynności. Treść przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że Sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy. Niezawinione uchybienie terminu ma miejsce wówczas, gdy nawet przy dołożeniu należytej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. W tym stanie rzeczy uznać należy, że analizowana tu przesłanka, warunkująca dopuszczalność przywrócenia uchybionego terminu, nie została spełniona. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 86 ( 1. p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.