II SA/Ka 137/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.) Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Asesor WSA Małgorzata Walentek Protokolant ref. staż. Ewa Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2005 r. sprawy ze skargi M. T. i E. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego o d d a l a s k a r g ę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 89, poz. 414 z zm.) nakazał M. i E. T. rozbiórkę ogrodzenia wzdłuż zachodniej granicy działek nr [...] i [...] przy ul. [...]w K. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, iż inwestorzy w [...]r. bez zgłoszenia wybudowali wyżej opisane ogrodzenie. Ulica [...] – w której pasie drogowym ogrodzenie zostało usytuowane – uchwałą nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] r. została zaliczona do dróg gminnych, a więc publicznych. Budowa ogrodzeń od strony dróg publicznych zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Inwestorzy w odwołaniu od tej decyzji podnieśli, że stan ulicy [...] nie wskazywał na to, iż jest ona drogą publiczną. Wnieśli o wyrażenie warunkowej zgody na tymczasowe istnienie ogrodzenia, zobowiązując się do jego rozebrania z chwilą podjęcia robót budowlanych związanych z ul. [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji – art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Zaakceptował dokonane ustalenia faktyczne i ich klasyfikację prawną zawarte w tej decyzji. Ustosunkowując się do wniosku odwołujących o wyrażenie zgody na czasowe istnienie ogrodzenia, wyjaśnił, że Prawo budowlane nie przewiduje takiej możliwości. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. i E. T. powtórzyli zarzuty z odwołania a w szczególności zaakcentowali brak informacji o podjętej przez Radę Miasta K. uchwale z [...]r. o zakwalifikowaniu ul. [...] do ulic gminnych. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została złożona do Sądu przed dniem 1.01.2004 r. i dlatego w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z zm.) podlega rozpoznaniu na podstawie ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7.07.1994 r. – Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracyjne, budowa ogrodzeń nie wymagała pozwolenia na budowę. Jednakże realizacja ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych, a ponadto ogrodzeń o wysokości ponad 2,20 m wymagała zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2), które należało dokonać przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonania tych robót można zaś było przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ, tj. organ architektoniczno-budowlany, nie wniósł sprzeciwu. Budowa ogrodzeń z naruszeniem wskazanych przepisów oznacza, że inwestor dopuszcza się samowoli budowlanej, a to zdarzenie wymaga przeciwdziałania ze strony organu nadzoru budowlanego, powołanego do strzeżenia porządku prawnego w budownictwie. W sprawie jest bezsporne, że inwestorzy w pasie drogowym ulicy [...] w [...] r. zrealizowali ogrodzenie – wzdłuż zachodniej granicy działek nr [...] i [...]. Do wykonania ogrodzenia doszło bez zgłoszenia w sytuacji w której ulica [...] z mocy uchwały Rady Miasta K. z dnia [...]r. została zaliczona do dróg gminnych, a więc zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 21.03.1985 r. o drogach publicznych należy do kategorii dróg publicznych. Ten stan faktyczny i prawny obligował organ nadzoru budowlanego do likwidacji zaistniałej samowoli. W rozpoznawanej sprawie nakaz rozbiórki orzeczono w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. W tym miejscu należy wskazać, że w orzecznictwie sadowoadministracyjnym jest także prezentowany pogląd, iż podstawą do orzeczenia rozbiórki ogrodzenia wzniesionego bez wymaganego zgłoszenia jest art. 48 Prawa budowlanego (II SA/Ka 2783/01, II SA/Ka 1840/02). Ponieważ jednak w niniejszej sprawie doszło do orzeczenia rozbiórki, to różnice w orzecznictwie co do podstawy prawnej takiego orzeczenia, nie mogą podważać legalności kontrolowanych decyzji. Wprawdzie na gruncie art. 51 Prawa budowlanego rozbiórka obiektu jest jednym z kilku możliwych środków, jakie pozostają w gestii organu nadzoru budowlanego, to jednak w okolicznościach sprawy słusznie uznały organy, że skoro z niekwestionowanych ustaleń poczynionych w trakcie oględzin w dniu [...]r., utrwalonych w protokole z tego dnia, wynika, że ogrodzenie działek [...] i [...] od ich strony zachodniej bezpośrednio przylega do ul. [...], będącej drogą publiczną, to nie ma możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem w sposób inny niż nakazanie rozbiórki ogrodzenia. Nie istniała także możliwość zezwolenia na czasowe pozostawienie ogrodzenia z uwagi na brak stosownych regulacji w Prawie budowlanym z 1994 roku. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. SW