II SA/Ka 1387/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: NSA Szczepan Prax Asesor WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr) Protokolant: st.sekr.sąd. Urszula Smykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2005 r. sprawy ze skargi Z.K. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych o d d a l a s k a r g ę . Prezydent Miasta B.B. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 6 pkt 6 lit. b, art. 23 ust. 1 i ust. 2 lit. a oraz art. 24 ust. 1 w związku z art. 27 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 roku, nr 6, poz. 56 z późn. zmianami) przyznał Z.K. prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 100% kwoty zasiłku od dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że z dniem [...] upłynęło 180 dni od nie pobierania zasiłku przez stronę, w związku z okolicznościami wymienionymi w art. 27 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Jednocześnie podkreślił, że okres pobierania zasiłku ulega skróceniu o czas nie przysługiwania zasiłku z przyczyn wymienionych w tym przepisie. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wyraziła niezadowolenie z treści decyzji, gdyż z jednej strony ma przyznany zasiłek, a z drugiej strony okres jego pobierania ulega skróceniu o czas nie przysługiwania zasiłku. Podniosła, że nie otrzymała żadnego zasiłku i żąda wyjaśnienia całej sprawy. Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...], nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania strony utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z ustaleń zawartych w uzasadnieniu tej decyzji wynika, że stronie na podstawie art. 27 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie przysługiwało prawo do zasiłku, ponieważ w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem spowodowała rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy bez wypowiedzenia. Jednocześnie na mocy art. 27 ust. 2 pkt 3 i art. 25 ust. 8 tej samej ustawy prawo do zasiłku w przypadku strony przysługiwało dopiero po okresie 180 dni od dnia zarejestrowania, a okres pobierania zasiłku ulega skróceniu o czas nie przysługiwania zasiłku z wyżej wymienionej przyczyny. W łącznej skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz pismach uzupełniającym z dnia [...] i [...] skarżący uznał decyzję organu odwoławczego za krzywdzącą i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na niezgodność z przepisami prawa oraz o wypłatę zasiłku dla bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja Wojewody Ś. odpowiada wymogom określonym zarówno w przepisach prawa materialnego, jak i procesowego, Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż mimo, że skarga została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm./, to jednak podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270, zwanej dalej w skrócie: " ustawą p.p.s.a."/. Konsekwencja taka wynika z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm./, który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Przepisy te mają zastosowanie do przedmiotowej skargi z uwagi na datę jej wniesienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego tj. dnia [...]. Na wstępie należy stwierdzić, iż stosownie do art. 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jej rozstrzygnięć. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika natomiast, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wtedy, w zależności od rodzaju naruszenia - stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Na mocy art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 roku, nr 6, poz. 56 z późn. zmianami), zwana dalej ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w art. 23 określa wymogi jakie musi spełnić osoba ubiegająca się o zasiłek dla bezrobotnych. Na jego podstawie prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 27 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Skarżący zarejestrował się w dniu [...] w Powiatowym Urzędzie Pracy w B.-B. i przepracował 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wyliczenia okresów zatrudnienia i świadectwa pracy ostatniego pracodawcy wynika, że skarżący był zatrudniony do dnia [...], a stosunek pracy został rozwiązany przez oświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia. Pisemne wyjaśnienia pracodawcy potwierdziły, że stosunek pracy ze skarżącym rozwiązano na podstawie art. 52 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy na skutek zawinionej utraty uprawnień koniecznych do wykonywania zawodu. Tak więc skarżący w świetle wyżej powołanych przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mógł nabyć prawo do zasiłku dla bezrobotnych dopiero po okresie 180 dni, licząc od dnia zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B.-B. W świetle przeprowadzonej analizy stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji i zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy podnieść należy, że organy te prawidłowo uznały skarżącego za uprawnionego do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych dopiero od dnia [...] w wysokości 100 % kwoty zasiłku, przy jednoczesnym skróceniu o 180 dni okresu jego pobierania, bowiem w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się skarżący spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy (stosunku służbowego) bez wypowiedzenia (art.27 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu). Podnoszone przez skarżącego w skardze zarzuty, które zdaniem Sądu, w szczególności dotyczą naruszenia zasady równości wobec prawa i prawa do zabezpieczenia społecznego obywateli nie mogą być uwzględnione z uwagi na zaistniały stan faktyczny sprawy i spełnienie przez skarżącego omówionych wcześniej warunków wynikających wprost z przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zaznaczyć należy, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy żadnego znaczenia nie ma sytuacja materialna skarżącego, która nie stanowi samoistnej podstawy do podważenia trafności zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art.151 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) orzeczono, jak w sentencji.