II SA/Ka 1388/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: NSA Szczepan Prax Asesor WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr) Protokolant: st.sekr.sąd. Urszula Smykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2005 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych o d d a l a s k a r g ę . Prezydent Miasta B. B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 6 pkt 6 lit. b, art. 25 ust. 1 i ust. 8 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 roku, nr 6, poz. 56 z późn. zmianami) orzekł o utracie przez Z. K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że z dniem [...] r. strona wyczerpała ustawowy sześciomiesięczny okres pobierania zasiłku, skrócony zgodnie z art. 25 ust. 8 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu o czas nie przysługiwania zasiłku z przyczyn wymienionych w art. 27 ust. 1 pkt 4 tej samej ustawy. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wyraziła niezadowolenie z treści decyzji, bowiem nie otrzymała żadnego zasiłku ani też propozycji zatrudnienia. Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania strony utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z ustaleń zawartych w uzasadnieniu tej decyzji wynika, że stronie na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy w B.-B., bowiem stopa bezrobocia na tym obszarze na dzień [...] roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przez skarżącego nie przekraczała przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. Jednocześnie na mocy art. 25 ust. 8 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu okres pobierania zasiłku ulega skróceniu o czas nie przysługiwania zasiłku z przyczyn wymienionych w art. 27 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy w przypadku rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia z winy pracownika, w okresie 6 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. W łącznej skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz pismach uzupełniającym z dnia [...]r. i [...] r. skarżący uznał decyzję organu odwoławczego za krzywdzącą i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na niezgodność z przepisami prawa oraz o wypłatę zasiłku dla bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja Wojewody Ś. odpowiada wymogom określonym zarówno w przepisach prawa materialnego, jak i procesowego, Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż mimo, że skarga została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm./, to jednak podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270, zwanej dalej w skrócie: " ustawą p.p.s.a."/. Konsekwencja taka wynika z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm./, który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Przepisy te mają zastosowanie do przedmiotowej skargi z uwagi na datę jej wniesienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego tj. dnia [...]r. Na wstępie należy stwierdzić, iż stosownie do art. 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jej rozstrzygnięć. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika natomiast, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wtedy, w zależności od rodzaju naruszenia - stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Na mocy art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 roku, nr 6, poz. 56 z późn. zmianami), zwana dalej ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w art. 23 określa wymogi jakie musi spełnić osoba ubiegająca się o zasiłek dla bezrobotnych. Na jego podstawie prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 27 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Skarżący zarejestrował się w dniu [...]r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w B.-B. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wyliczenia okresów zatrudnienia i świadectwa pracy ostatniego pracodawcy wynika, że skarżący był zatrudniony do dnia [...] r., a stosunek pracy został rozwiązany przez oświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia. Pisemne wyjaśnienia pracodawcy potwierdziły, że stosunek pracy ze skarżącym rozwiązano na podstawie art. 52 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy na skutek zawinionej utraty uprawnień koniecznych do wykonywania zawodu. Tak więc skarżący w świetle wyżej powołanych przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mógł nabyć prawo do zasiłku dla bezrobotnych dopiero po okresie 180 dni, licząc od dnia zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B.-B., co orzeczono w decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] r. nr [...]. W tym miejscu wskazać należy na przepis art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu określający okres pobierania zasiłku (z zastrzeżeniem ust. 1a, 5, 8, 11 i 12 tej ustawy), który w przypadku skarżącego, jako bezrobotnego zamieszkałego w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy w B.-B. wynosił sześć miesięcy. Jednocześnie na mocy art. 25 ust. 8 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu okres pobierania zasiłku ulega skróceniu o czas nie przysługiwania zasiłku z przyczyn wymienionych w art. 27 ust. 1 tej ustawy, to jest między innymi, w przypadku rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia z winy pracownika, w okresie 6 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Mając na uwadze powyższe uregulowania ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu skarżącemu dopiero z dniem [...] r. przysługiwał zasiłek dla bezrobotnych, który w skutek skrócenia 6 - miesięcznego okresu zasiłkowego o 180 dni (art. 27 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu) przysługiwał tylko za jeden dzień tj. za [...] r. W świetle przeprowadzonej analizy stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji i zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy podnieść należy, że organy te prawidłowo orzekły o utracie przez Z. K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r., bowiem wtedy wyczerpał się ustawowy sześciomiesięczny okres pobierania zasiłku, skrócony zgodnie z art. 25 ust. 8 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu o czas nie przysługiwania zasiłku z przyczyn wymienionych w art. 27 ust. 1 pkt 4 tej samej ustawy. Podnoszone przez skarżącego w skardze zarzuty, które zdaniem Sądu, dotyczą naruszenia w szczególności zasady równości wobec prawa i prawa do zabezpieczenia społecznego obywateli nie mogą być uwzględnione z uwagi na zaistniały stan faktyczny sprawy i spełnienie przez skarżącego omówionych wyżej warunków wynikających wprost z przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zaznaczyć należy, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy żadnego znaczenia nie ma sytuacja materialna skarżącego, która nie stanowi samoistnej podstawy do podważenia trafności zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art.151 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) orzeczono, jak w sentencji.