II SA/Ka 1591/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA –del. Bonifacy Bronkowski, Sędzia NSA – del. Łucja Franiczek, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Orman, po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi E. P. i K.P. na uchwałę Rady Miasta I. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu planu miejscowego oddala skargę su. Uchwałą nr [...] z dnia [...] r. Rada Miejska w I. przystąpiła do sporządzenia zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta I. w rejonie ulic [...] – [...]. Powyższa zmiana ma polegać na innym przeznaczenia terenu w jednostce strukturalnej dotychczas oznaczonej jako "strefa ochrony środowiska przyrodniczego z dopuszczeniem różnych sposobów użytkowania nie zagrażających równowadze ekologicznej" w "tereny o zabudowie mieszkaniowo-usługowej". W związku z wyłożeniem przez Zarząd Miasta do publicznego wglądu tego projektu zarzut wnieśli E. i K. małżonkowie P. właściciele działki o nr. ewid. [...], domagając się innego niż zaproponowanego w projekcie przeprowadzenia nowej drogi publicznej. W piśmie z dnia [...] r. skierowanym do Urzędu Miasta zaprotestowali oni przeciwko umieszczeniu ich domu w strefie 4MN w której zgodnie z projektem zmiany planu zagospodarowania przestrzennego ustalono adaptację odcinka ul. [...] z włączeniem ruchu pojazdów do nowo planowanej publicznej drogi lokalnej. Małżonkowie P. podnieśli także, iż projektowana droga pozbawi ich ogrodu przydomowego i miejsca do wypoczynku po wyczerpującej pracy zawodowej. Nadto stwierdzili, że nie oddadzą ani 1 cm kw. gruntu z przeznaczeniem na budowę drogi oraz nie pozwolą się zbliżyć do granic swoich gruntów na odległość gwarantowaną w prawie budowlanym. Zarząd Miasta I. nie uwzględnił zarzutu powiadamiając jednocześnie skarżących o terminie sesji Rady Miasta I., na której ten organ gminy miał się odnieść do nieuwzględnionych zarzutów i protestów. Do zawiadomienia dołączono informację, że projektowany przebieg ul. [...] został jednak skorygowany w stosunku do pierwotnego projektu. Rada Miasta I. uchwałą z dnia [...] r. nr [...] nie uwzględniła wniesionego zarzutu E. i K. P., kwestionujących ustalenia projektu zmiany planu w odniesieniu do będącej ich własnością działki. Przekazując pismem z dnia [...] r. kopię wymienionej uchwały zainteresowanym, Zarząd Miasta, poprosił ich o wskazanie w terminie 14 dni rozwiązań, które mogłyby przyczynić się do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego. W piśmie tym poinformowano także, z uwagi na wprowadzone w projekcie planu zmiany, będzie on powtórnie wyłożony do wglądu. W dniu [...] Zarząd Miasta I. zorganizował kolejne spotkanie mieszkańców zainteresowanych projektowaną zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu [...] r. po raz drugi małżonkowie P. wnieśli zarzuty tym razem w stosunku do zmodyfikowanego projektu zmiany planu. Protestują oni kategorycznie przeciwko otoczeniu ich ogrodu przydomowego jezdnią asfaltową niosącą spaliny, kurz, hałas i tworzącego z ich "terenu ogrodowo-rekreacyjno-wypoczynkowego [...] o powolnym zagazowywaniu spalinami i zabójczymi decybelami". Dodatkowo podnieśli także, że dotychczasowe wersje propozycji przeprowadzenia drogi publicznej łączącej poprzez poprowadzenie nowego odcinka ul. [...] i połączenia za jej pośrednictwem ul. [...] z ulicą [...] sprowadzają się ciągle do tego samego a to, otoczenia ich parceli z trzech stron drogami i utworzenia czegoś w rodzaju "[...]". Po zawiadomieniu przez Zarząd Miasta o terminie posiedzenia Rady Miasta, doręczono skarżącym w dniu [...] r. kopię uchwały [...] Rady Miasta I. z dnia [...] r. o nieuwzględnieniu wniesionych przez E. i K.P. zarzutów do projektu zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta I. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesionej w dniu [...] r. E. i K.P. powtórzyli wyżej opisane zarzuty i domagali się korzystnego wyroku umożliwiającego im dalszą spokojną egzystencję. W obszernej odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miasta I. wniósł o jej oddalenie. Podniósł on, że realizacja ul. [...] na odcinku obecnego przebiegu drogi gruntowej nie jest możliwa ze względu na przepisy o transporcie kolejowym a także bezpieczeństwo ruchu drogowego z uwagi na miejsce włączenia tej drogi do ul. [...]. Funkcją docelową proponowanej drogi publicznej jest wyłącznie lokalna obsługa terenów przewidzianych pod zabudowę jednorodzinną z dopuszczeniem ewentualnych usług związanych z tą zabudową. Wreszcie, że związana z tym projektem prognoza oddziaływania na środowisko, wykazała oddziaływanie planowanej drogi na jakość powietrza oraz klimat akustyczny na poziomie oddziaływania zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dodatkowo podniesiono też, że nieruchomość skarżących oprócz istniejącego budynku i najbliższego terenu znajduje się w strefie ochronnej związanej z przebiegającą nad nią dwutorową napowietrzną linią elektroenergetyczną 110 KV, a co zatem idzie na obszarze ograniczonego użytkowania. Zdaniem Przewodniczącego Rady Miejskiej niemożliwe było uwzględnienie sprzeciwu skarżących złożonych po pierwszym wyłożeniu projektu planu . Bowiem nie wyrażali oni zgody na lokalizację drogi na ich gruncie. Podnieśli oni również zarzuty do drugiej wersji projektu zmiany planu, mimo tego, że w tej wersji projektowana droga miała przebiegać tylko, przez ok.5,0 a działki gruntu należącego do skarżących. Dodał wreszcie, że w kwestii jakości środowiska przyrodniczo-krajobrazowego proponowana zmiana przeznaczenia terenu przyniosłaby w efekcie uporządkowanie krajobrazu z zastąpieniem dotychczasowej ruderalnej roślinności nieużytków zalesieniem i ewentualnym utworzeniem ogrodów przydomowych. Nadto rozbudowa infrastruktury technicznej na tym terenie pozwoli, uporządkować gospodarkę wodami opadowymi powodującymi wysoki poziom wód gruntowych i gospodarkę ściekami. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) –dalej przepisy wprowadzające - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej p.s.a. Rozpoznając skargę i oceniając zgodność z prawem podjętej w dniu [...] r. uchwały w sprawie odrzucenia zgłoszonego przez skarżących zarzutu do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta I. Sąd nie znalazł tak istotnych argumentów, które pozwoliłyby na stwierdzenie, iż odrzucenie wymienioną uchwałą zarzutu nastąpiło z naruszeniem prawa materialnego i procedur określonych w rozdziale 2 obowiązującej w chwili podejmowania uchwały ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Treść zarzutów wniesionych do projektu zmiany planu miejscowego a także sformułowania zawarte w skardze sprowadzają się w istocie, do tego aby planowana droga przebiegała w innym miejscu jak najdalej od działki skarżących, a najlepiej śladem dotychczasowej drogi gruntowej. Uwzględnienie tego postulatu oznaczałoby badanie przez sąd administracyjny zaskarżonej uchwały pod kątem słuszności czy celowości przyjętych zamierzeń planistycznych, a zatem powodowałoby wchodzenie w kompetencje pozostające w wyłącznej gestii organu gminy co wynika z art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Modernizacja i przedłużenie ul. [...] jest zgodne ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta I. Procedura planistyczna została podjęta w następstwie prawidłowo podjętej uchwały o przystąpieniu zmian miejscowego planu. Osoby których interes prawny mógł być naruszony projektem ( właściciele nieruchomości położonych na obszarze objętym zmianami planu) zostały bezpośrednio zawiadomione na piśmie o wyłożeniu projektu zmiany planu. Sporządzona została prognoza oddziaływania na środowisko projektowanej drogi i wyłożona wraz z projektem do publicznego wglądu przez okres 30 dni (od [...] do [...] r.). Zarząd Miasta odbył także spotkanie z mieszkańcami zainteresowanymi zmianą planu, gdzie dyskutowano o możliwościach innego przebiegu projektowanej drogi. W dniu [...] r. rozpatrzył on wniesione przez skarżących zarzuty i w związku z ich nieuwzględnieniem wniósł do Rady Miasta projekt uchwały w tej kwestii. Reasumując, kwestionowany przez skarżących projekt zmiany planu został przygotowany i przeprowadzony zgodnie z wymaganiami art. 12 i 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ( w ówczesnym jej brzmieniu). Dodatkowo, godzi się podnieść, że pierwotny projekt przebiegu przedmiotowej drogi bardziej godził w interes prawny skarżących, dzielił on bowiem działkę ich gruntu na dwie części. W zmodyfikowanym projekcie projektowana droga ma przebiegać tylko przez [...] odcinek ich gruntu położony na przeciwnym końcu działki w stosunku do posadowionego na niej budynku mieszkalnego. Zaskarżona uchwała stosownie do treści art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym posiada uzasadnienie faktyczne i prawne, w tym wymienia przesłanki jakie zdecydowały o takim a nie innym projektowanym przebiegu nowej drogi. Wskazano, że wzięto pod uwagę fakt, iż nad działką skarżących przebiega dwutorowa linia elektroenergetyczna wysokich napięć ( 110 kV), ta część działki stanowi więc pas terenu wykluczony spod zabudowy, a wzdłuż tego pasa ma przebiegać po działce skarżących projektowana droga. Trudno też zgodzić się z podstawowym zarzutem skarżących, że budowa nowej drogi dojazdowej o charakterze lokalnym znacznie pogorszy warunki korzystania z ich nieruchomości ( wzrost hałasu i spaliny) i to z dwóch przyczyn. Po pierwsze projektowana droga, jeśli zostanie wybudowana będzie przebiegać tylko na niewielkim odcinku przez nieruchomość skarżących. Na pozostałym odcinku będzie ona przebiegać wzdłuż granicy sąsiedniej nieruchomości w odległości ok. 16 m od linii rozgraniczających drogi, a więc w praktyce jezdnię nowej drogi będzie dzielić od granicy działki skarżących ponad 20 m. Po drugie z cytowanej w odpowiedzi na skargę, prognozy oddziaływania na środowisko projektowanej drogi wynika, że będzie to oddziaływanie na poziomie zabudowy jednorodzinnej, a więc stosunkowo niewielkie. Zgodnie z art. 140 kc właściciel nieruchomości może z niej korzystać z wyłączeniem innych osób, jednak treść wykonywania prawa własności jest wyznaczona obowiązującymi przepisami i należy do nich ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym przewidująca uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które określają przeznaczenie danego terenu na określone cele. W analizowanej sprawie doszło do konfliktu interesów wspólnoty samorządowej reprezentowanej przez Radę i Zarząd Miasta I., a skarżącymi będącymi członkami tej wspólnoty. Zdaniem Sądu, projektowana zmiana sposobu zagospodarowania części gruntu będącego własnością skarżących mająca swe źródło w projekcie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności lokalizacji przebiegu nowej drogi nie wpłynie w sposób decydujący na dotychczasowy sposób wykorzystywania tej nieruchomości. Zgodnie z § 4a ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 5 maja 1999 r. w sprawie określenia odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew lub krzewów, elementów ochrony akustycznej, wykonywanie robót ziemnych, budynków lub budowli w sąsiedztwie linii kolejowych oraz sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych i pasów przeciwpożarowych ( Dz. U. Nr 47 poz. 476 ze zm.) budynki i budowle mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 m. Dodać należy, że w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ) przez budowlę należy rozumieć także m.in. drogę ( art. 3 pkt 2 ). W świetle tych przepisów przebudowa drogi gruntowej jaką aktualnie stanowi ul. [...] w I. nie może być dokonana jej dotychczasowym śladem, czego domagali się skarżący, bowiem droga ta jest położona zbyt blisko torów kolei i stąd planiści musieli ustalić jej nowy przebieg. Z tych przyczyn skarga na mocy art. 151 p. s. a. jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.