II SA/Ka 1794/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Ewa Krawczyk /spr./ Asesor WSA Iwona Bogucka Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant sekr. sąd. Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2005 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego o d d a l a s k a r g ę Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia [...] nr [...] – po rozpatrzeniu wniosku K.D. i J.C. – udzielił wnioskodawcom pozwolenia na użytkowanie dwóch miejsc postojowych położonych w Z. na działce nr [...] przy ul. [...]. Organ orzekający wskazał w podstawie prawnej decyzji art. 103 Prawa budowlanego z 1994 r. w związku z art. 41 Prawa budowlanego z 1974 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa i 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. w związku z art. 42 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego z 1974 r. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W następstwie skargi A.P. na tę ostatnią decyzję, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach wyrokiem z dnia 7.04.2003 r. sygn. akt II SA/Ka 1271/01 uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. Z uzasadnienia wyroku wynika, że przyczyną kasacji były braki w zakresie postępowania dowodowego dotyczące zarówno daty wykonania miejsc postojowych, jak i ich przydatności do użytkowania. Sąd podkreślił, że przede wszystkim organ orzekający powinien rozważyć czy A.P. przysługuje status strony w niniejszym postępowaniu. Sporne miejsca parkingowe użytkowane są bowiem na terenie należącym do A Spółdzielni Mieszkaniowej. W następstwie wyroku NSA z dnia 7.04.2003 r. organ odwoławczy, to jest Wojewoda [...], ponownie rozpoznał odwołanie A.P. od decyzji Prezydenta Miasta Z. z [...] o pozwoleniu na użytkowanie dwóch miejsc postojowych usytuowanych na działce nr [...] położonej w Z. i zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie. W uzasadnieniu organ wskazał na polecenie zawarte w wyroku NSA z 7.04.2003 r. zobowiązujące do zbadania czy A.P. przysługuje status strony w niniejszym postępowaniu. Miejsca postojowe będące przedmiotem postępowania zlokalizowane są na nieruchomości gruntowej, której użytkownikiem jest A Spółdzielnia Mieszkaniowa. A.P. przysługuje jedynie spółdzielcze własnościowe prawo do zajmowanego lokalu, którego przedmiotem jest sam lokal. Prawo to nie obejmuje współwłasności części wspólnych budynku ani współużytkowania wieczystego gruntu, na którym budynek się znajduje. Oznacza to, iż A.P. nie przysługują uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym interesów prawnych Spółdzielni, wynikających z jej własności /użytkowania wieczystego/. Skoro odwołujący się nie posiada przymiotu strony postępowanie odwoławcze wywołane złożonym przez niego odwołaniem podlega umorzeniu. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.P. zarzucił organom brak poczynienia ustaleń faktycznych co do daty popełnienia samowoli, czym w jego ocenie naruszono wyrok NSA z dnia 7.04.2003 r. sygn. akt II SA/Ka 1281/01. Odnosząc się do odmowy przyznania mu statusu strony powołał się na wyrok wydany w sprawie II SAB/Ka 109/02, w którym Sąd stwierdził " skoro skargę uwzględniono /we wcześniejszej sprawie/ oczywistym jest, iż Sąd uznał, iż wniesiona jest przez uprawniony podmiot". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przywołując argumentację zawartą w ostatecznej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, iż sądowa kontrola decyzji administracyjnych sprawowana jest w aspekcie zgodności z prawem. Taki zakres działalności sądów administracyjnych wynika bowiem z treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153, poz. 1269/. W konsekwencji ocena legalności decyzji sprawowana jest na gruncie stanu prawnego i faktycznego sprawy administracyjnej z daty wydania zaskarżonego aktu. Zaskarżona decyzja została wydana w warunkach związania organu orzekającego oceną prawną, a w tym poleceniami co do uzupełnienia postępowania zawartym w wyroku z dnia 7.04.2003 r. sygn. akt II SA/Ka 1281/01. Powyższe związanie wynika z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74, poz. 368 z zm./. Ustawa ta wprawdzie utraciła moc z dniem 1.01.2004 r. jednakże zgodnie z art. 99 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271 z zm./ ocena prawna wyrażona w orzeczeniu NSA, wydanym przed dniem 1.01.2004 r. wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Z wyroku w sprawie II SA/Ka 1281/01 wynikał obowiązek ustalenia czy skarżącemu przysługuje przymiot strony w postępowaniu opartym o przepisy Prawa budowlanego w sytuacji gdy obiekt, którego to postępowanie dotyczy zlokalizowany jest na terenie należącym do Spółdzielni Mieszkaniowej, a skarżący jest jedynie jej członkiem legitymującym się spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu. W tym zakresie organ prawidłowo stwierdził, członkowi spółdzielni mieszkaniowej legitymującemu się własnościowym prawem do lokalu w budynku tej spółdzielni nie przysługuje prawo strony w postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepisy Prawa budowlanego. Na takim samym stanowisku stanął NSA w wyrokach z dnia 24.01.1996 r. sygn. IV SA 744-745/94, OSP 1997 z.4 p. 82 z glosą S. Jędrzejewskiego; z dnia 25.04.1997 r. sygn. SA/Kr 325/96; z 3.04.1997 r. sygn. IV SA 1085/95 czy wreszcie w wyroku powołanym przez Wojewodę Śląskiego z 10.04.1997 r. sygn. II SA/Wr 1013/96, OSP 1998, z. 78 poz. 131. Skoro skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony, to nie służyło mu również prawo złożenia odwołania /art. 127 § 1 kpa/. W sytuacji gdy odwołanie zostało jednak złożone. zasadnie organ zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzył postępowanie odwoławcze. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż w aktualnym postępowaniu posiadanie przez niego przymiotu strony nie powinno podlegać badaniu, a to w związku z poglądem NSA wyrażonym w wyroku II SAB/Ka 109/02 należy stwierdzić, że zarzut ten jest następstwem braku dokładnego odczytania art. 30 ustawy o NSA i wspomnianego wyroku. Ten ostatni wyrok zapadł na skutek skargi A.P. na bezczynność organów nadzoru budowlanego polegającą na niewykonaniu wyroku NSA z 4.06.2002 r. sygn. akt II SA/Ka 1936/00, którym uchylono wcześniejsze rozstrzygnięcie tego organu. W tej sytuacji w sprawie II SAB/Ka 109/02 Sąd stwierdził, iż ocena prawna wyrażona w wyroku II SA/Ka 1936/00 /przez którą należy rozumieć uprawnienia strony skarżącej/ wiąże Sąd. Skarżący nie dostrzegł – powołując wyrok w sprawie II SAB/Ka 109/02, iż przedmiotem kontroli Sądu w tej sprawie, jak i sprawie II SA/Ka 1936/00 były działania i bezczynność tego samego organu, a mianowicie organu nadzoru budowlanego. Natomiast zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję wydał organ architektoniczno-budowlany, który z mocy art. 30 ustawy o NSA nie był związany poglądem wyrażonym w wyroku II SAB/Ka 109/02. Stosownie do tego ostatniego przepisu ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Mając na uwadze powyższe i stwierdzając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 z zm./ w związku z art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające... /Dz.U. nr 153, poz. 1271 z zm./ oddalił skargę. SJ/