II SA/Ka 2111/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant ref. stażysta Ewa Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2004 r. sprawy ze skargi T. G. na uchwałę Rady Miasta M. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu planu miejscowego o d d a l a s k a r g ę Rada Miasta M. podjęła w dniu [...] uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dzielnicy [...]w M. Projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu w okresie od [...] do [...] o czym powiadomiono m.in. T. G., która w dniu [...] wniosła zarzut. Zarzut ten dotyczył działki o nr [...], dotychczas przeznaczonej pod uprawy rolne, a w projekcie planu przeznaczonej jako działka budowlana. Zarzucająca nie zgodziła się na proponowaną zmianę przeznaczenia nieruchomości, którą wykorzystuje dla celów rolniczych i uznała, iż takie rozwiązanie planistyczne sprawi, że naruszone będą jej dobra osobiste i własność prywatna. Prezydent Miasta M. nie uwzględnił tego zarzutu, w związku z czym zarzut był przedmiotem sesji Rady Miejskiej w M. odbytej w dniu [...]. Uchwałą z tej daty Rada Miejska w M. odrzuciła zarzut T. G. U podstaw prawnych uchwały powołano art.18 ust.2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 z późn. zm.) oraz art.24 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn. zm.). Natomiast w uzasadnieniu podano, że tereny wokół nieruchomości, której dotyczy zarzut w projekcie planu wyłożonym do publicznego wglądu zostały przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną, a wyłączenie z tych terenów jednej działki o powierzchni ok. 400 m2 jako obszaru rolnego jest nieuzasadnione i sprzeczne z zasadami ładu przestrzennego. Ponadto wyjaśniono, iż w projekcie planu nie ustalono zasad tymczasowego zagospodarowania terenu, stąd zmiana jego przeznaczenia "nie powoduje obowiązku zmiany sposobu użytkowania, daje tylko taka możliwość". W skardze wniesionej w terminie ustawowym T. G. podała, iż jest właścicielką gruntów rolnych o powierzchni 10.231 m2, które wykorzystuje zgodnie z przeznaczeniem. Wyłączenie z tego gospodarstwa działki o pow. 379 m2 spowoduje i pogorszenie opłacalności upraw polowych i wzrost płaconych świadczeń z tytułu podatku od nieruchomości. Nie zgodziła się ze stwierdzeniem, iż uwzględnienie zarzutu spowodowałoby naruszenie ładu przestrzennego, a to z tego powodu "że na dzień dzisiejszy wszystkie przyległe działki, w tym także znajdujące się po przeciwległej stronie drogi są wykorzystywane do celów rolniczych". Jeszcze raz podkreśliła, iż nie planuje zmiany zagospodarowania działki i domagała się "uwzględnienia racji przytoczonych w uzasadnieniu" skargi. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w M. domagała się jej oddalenia, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła zostać uwzględniona, albowiem zaskarżona uchwała odpowiada prawu, a w tym właśnie zakresie Sąd dokonuje kontroli stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269). Wpierw jednak należy wyjaśnić, iż niniejsza sprawa została rozpoznana na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). W myśl bowiem art.97 § 1 ustawy z tej samej daty Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej uchwały przytoczyć należy art.24 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn. zm.) zgodnie z którym zarzut mógł wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W świetle materiałów sprawy nie budzi wątpliwości Sądu, to że skarżąca posiadała legitymację uprawniającą do złożenia zarzutu. Jednakże zarzut jej został odrzucony najpierw przez Prezydenta Miasta, a następnie ostatecznie przez Radę Miasta. Baczyć zatem trzeba na tę regulację prawną, która w ówczesnym stanie prawnym (ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym już nie obowiązuje) odnosiła się do uchwały rady gminy wydanej w przedmiocie zarzutu wniesionego w oparciu o przytoczony art.24 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Otóż w art.24 ust.3 tej ustawy ustawodawca postanowił, iż o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oceniając zgodność z prawem uchwały o odrzuceniu zarzutów Sąd sprawdza więc czy zawiera ona te elementy prawne, o których stanowił art.24 ust.3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W oparciu o wyznaczone sądowe granice kontroli nie może Sąd wkraczać w ocenę celowości czy słuszności przyjętych w projekcie planu wyłożonym do publicznego wglądu, rozwiązań planistycznych. Sąd bada zatem tylko to, czy przed podjęciem uchwały została zachowana procedura, o której stanowił art.18 ust.2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, czy uchwała o odrzuceniu zarzutów posiada uzasadnienie faktyczne i prawne, oceniając przy tym czy to uzasadnienie w sposób zadawalający odnosi się do tego konkretnego przypadku jaki został zakreślony zarzutem. W sprawie poddanej kognicji Sądu nie doszło do naruszenia procedury. Zaskarżona uchwała zawiera wszelkie ustawowe elementy, a jej uzasadnienie faktyczne i prawne przedstawia sytuację faktyczną skarżącej i związek tej sytuacji z tymi normami prawnymi, które wyznaczały jej interes. W uzasadnieniu podano przyczyny, dla których nie można było uwzględnić zarzutu. To, że skarżąca nie godzi się na proponowaną w planie zmianę przeznaczenia części swego gospodarstwa rolnego na tereny budownictwa jednorodzinnego nie oznacza, iż ten brak akceptacji rodził po stronie rady obowiązek rezygnacji z rozwiązań przyjętych w projekcie planu wyłożonym do publicznego wglądu. Brak zgody skarżącej wyrażony w zarzucie spowodował konieczność jego rozpoznania, w tym rozważenia, czy można zrezygnować z proponowanej zmiany przeznaczenia działki. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, iż właściwy organ analizował taką możliwość i doszedł do przekonania, iż uwzględnienie zarzutu naruszyłoby ład przestrzenny. Nie ma przy tym znaczenia tak eksponowany przez skarżącą fakt rolniczego wykorzystania nie tylko jej nieruchomości, ale i nieruchomości sąsiednich. Projekt planu odnosi się bowiem do możliwości zagospodarowania terenów w przyszłości, powstałej po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tych przyczyn Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżonej uchwale nie można zarzucić naruszenia prawa, a to czyni skargę niezasadną i podlegającą oddaleniu na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).