II SA/Ka 229/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Ewa Krawczyk (spr.) Sędziowie: NSA (del.) Łucja Franiczek WSA Włodzimierz Kubik Protokolant Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2004 r. sprawy ze skargi J.T. oraz spadkobierców B. P. – S. P. i M. S. na uchwałę Rady Miasta w M. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu o d d a l a s k a r g i Uchwałą Nr [...] z dnia [...]r. Rada Miejska w M., powołując się na art.18 ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. Nr 13 z 1996 r. poz.74 ze zm.) oraz art.12 ust.1, 2 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15 z 1999 r. poz.139 ze zm.) przystąpiła do sporządzenia zmiany planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta M. Przedmiotem planu było: 1. przeznaczenie terenu obejmującego działkę o nr geodezyjnym [...] o pow. 34.888 m2 położoną w M. przy ulicy [...]na potrzeby budownictwa przemysłowo-usługowego, 2. przeznaczenie terenu obejmującego działki o nr geodezyjnych [...] położone w M. przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...] dla realizacji budownictwa mieszkaniowego oraz obiektów usługowych lub produkcyjnych będących uzupełnieniem zabudowy mieszkaniowej z wykluczeniem uciążliwości tych obiektów dla otoczenia. Granice obszaru objętego planem oznaczono: - od strony płn.-zach. teren ograniczony ul. [...], której regulację przewiduje się na odcinku od działki nr [...] do działki nr [...], obejmującą działki bezpośrednio przylegające do ulicy J. o nr [...], - od strony płn.-wsch. teren ograniczony ul. [...], - od strony płd.-wsch. obszar działek od nr [...] do nr [...] położonych po stronie wschodniej ulicy [...] na głębokości około 40 m od ulicy wraz z regulacją ulicy [...] – nr dz. [...] na odcinku od działki nr [...] do działki nr [...], - od strony płd.-zach. teren położony wzdłuż ulicy [...] zamknięty z jednej strony ulicą [...], z drugiej strony ulicą [...]. Uchwała o przystąpieniu do zmiany planu została opublikowana w drodze obwieszczenia i zamieszczona w piśmie "[...]" z dnia [...]r. Poinformowano, że wnioski powinny być składane w terminie 21 dni od ukazania się komunikatu w Wydziale Zagospodarowania Przestrzennego i Architektury Urzędu Miejskiego w M. Do planu wykonano prognozę. W dniu [...]r. Zarząd Miasta M. podał do wiadomości, że projekt zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta M. będzie wyłożony do publicznego wglądu w okresie od [...] do [...]r. w siedzibie Urzędu Miasta. Pouczył o prawie i trybie składania zarzutów i protestów do projektu planu. Zawiadomienie o powyższym zostało doręczone J. T. w dniu [...]r. Komunikat o wyłożeniu projektu był rozpowszechniony w formie obwieszczenia i w piśmie "[...]" z dnia [...]r. W dniu [...]r. B. P. złożyła zarzut do planu. W dniu [...]r. J. T. złożył zarzut do planu. W jego treści podnosił, że: 1. projekt wymaga ponownego rozpatrzenia w porozumieniu z właścicielami działek, 2. zaprojektowana sieć dróg jest dla tego terenu niekorzystna, 3. droga biegnąca z południa na północ do ulicy [...] przecinająca działki nr [...] powinna zostać przesunięta do granicy działki [...], powinna być jednakowej szerokości (do uzgodnienia) oraz poprowadzona po łuku zgodnie z linią wysokiego napięcia, 4. granice działek na terenie znajdującym się między ulicą [...] i wyznaczoną w projekcie nie zostały naruszone, pomimo tego że przez teren ten biegnie instalacja deszczowo-ściekowa. Uwzględniono w tym przypadku potrzeby właścicieli działek. Przez działkę [...] biegnie instalacja deszczowo-ściekowa, a mimo to droga nie została tam zaprojektowana, a teren dopuszczono do zabudowy. Uważa, że nie jest argumentem to, że podstawa do wyznaczenia drogi jest instalacja deszczowo-ściekowa, 5. przez pozostały teren (od zaprojektowanej drogi do zabudowań), także biegnie instalacja deszczowo-ściekowa i tu akurat projekt zakłada istnienie drogi dojazdowej, która przecinając ten obszar niszczy jego atrakcyjność. Nieatrakcyjne stają się działki nr [...] i [...]. Na ich obszarze – jego zdaniem – nie ma mowy o jakimkolwiek planie zagospodarowania, gdyż działki nowo powstałe są zbyt małe. Podnosił, że nie ma żadnych gwarancji, że właściciele oddadzą część swoich gruntów w zamian za dostęp do proponowanej drogi. Według niego nie jest konieczne prowadzenie przez ten teren drogi dojazdowej co pozostawia większe możliwości rozwiązań dla właścicieli, 6. od strony zabudowań można wykonać drogę dojazdową do działek [...] wzdłuż działki nr [...], 7. aby przy projekcie uwzględnić taki podział, przy którym zostaną zachowane w maksymalnym stopniu istniejące granice działek, 8. przeprowadzenie drogi dojazdowej przez działkę [...] spowoduje zniszczenie roślinności ozdobnej oraz drzew i krzewów owocowych. W dniu [...]r. Zarząd Miasta M. rozpatrzył wniesione protesty i zarzuty do planu. Nie uwzględniono zarzutów B. P. i J. T.. Na dzień [...]r. wyznaczono sesję Rady Miejskiej w M. w celu rozpatrzenia protestów i zarzutów do projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta M. Obwieszczenie Zarządu Gminy zostało opublikowane w formie obwieszczenia oraz w piśmie "[...]" z dnia [...]r. O sesji powiadomiono także imiennie J.T. (w dniu [...]r.) i B. P. (w dniu [...]r.). Na sesji Rady Miejskiej w M. w dniu [...]r. zdjęto z porządku dziennego kwestię podjęcia uchwały co do zarzutów do projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a to celem przeprowadzenia rokowań ze składającymi zarzuty. Ponownie na dzień [...]r. wyznaczono sesję Rady Miejskiej w M. w celu rozpatrzenia protestów i zarzutów do projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta M. Obwieszczenie Zarządu Gminy zostało opublikowane w formie obwieszczenia oraz w piśmie "[...]" z dnia [...]r. O sesji powiadomiono także imiennie J. T. (w dniu [...]r.) i B. P. (w dniu [...]r.). W dniu [...]r. Rada Miejska w M. działając na podstawie art.7 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 – tekst jednolity) oraz art.24 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 – tekst jednolity z późn. zm.) powzięła uchwałę Nr [...]w sprawie rozpatrzenia zarzutu wniesionego przez B. P. i J. T. Uchwaliła odrzucić zarzuty wniesione przez B. P. i J. T. do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowej położonych w rejonie ulic: [...] w M. W uzasadnieniu wskazano, że zarzuty właścicieli działek położonych na terenie objętym planem: B. P. (działka nr ewid. [...]) oraz J. T. (działka nr ewid. [...]) dotyczyły wyznaczenia dróg publicznych. Wskazano, iż projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego część w/w nieruchomości przeznacza pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, część zaś pod pasy dróg publicznych. W częściach nieruchomości przeznaczonych pod lokalizację drogi, biegnie obecnie kolektor sieci kanalizacji deszczowej Ø 800 oraz kolektor sieci kanalizacji sanitarnej Ø 400. Podniesiono, iż zgodnie z art.10 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym "w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się tereny przeznaczone dla realizacji celów publicznych oraz linie rozgraniczające te tereny". Przywołano art.6 ust.1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, stanowiący, że "celami publicznymi w rozumieniu ustawy są: 1. wydzielenie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymywanie tych dróg (...), 2. budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania i oczyszczania ścieków (...)". Wskazano, iż zgodnie z art.58 ust.1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. prawo wodne "na ustalonych obszarach można wprowadzić obowiązek określonego zagospodarowania gruntów lub inne ograniczenia w ich użytkowaniu, niezbędne do (...) ochrony ludności i mienia przed wodami". Podniesiono, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowej musi zapewniać dostępność komunikacyjną dla terenu objętego m.p.z.p., poprzez wyznaczenie drogi publicznej dla obsługi określonych w projekcie planu działek budowlanych, a także musi zapewnić dostępność sieci kanalizacji deszczowej i sanitarnej przez wyznaczenie terenu publicznego. Takim terenem jest wyznaczony w projekcie planu pas drogi publicznej, co pozwoli na wykonanie w przyszłości nowych przyłączy do sieci dla terenu objętego planem, ochrony wód przed zanieczyszczeniami oraz terenów zabudowy mieszkaniowej: przed wodami opadowymi. Podkreślono przy tym, że dostępność ta jest również nieodzowna w przypadku jakiejkolwiek awarii tych urządzeń, gdyż minimalizuje jej skutki i ułatwia jej usunięcie (tzw. dostępność awaryjna). Zaakcentowano, iż połączenie w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego realizacji dwóch celów publicznych jakim jest wyznaczenie drogi publicznej oraz utrzymanie publicznych urządzeń służących do gromadzenia i przesyłania ścieków bytowych i deszczówki jest optymalnym rozwiązaniem, które w zasadzie sankcjonuje stan istniejący. Nadmieniono, że ustalone w projekcie planu rozwiązanie jest najbardziej prawidłowe zarówno ze względu na obowiązujące przepisy, jak również ze względu na znikome naruszenie interesu prawnego i uprawnień osób składających zarzuty do ustaleń projektu planu. Przywołano art.4 pkt 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami, który określa działkę budowlaną jako "(...) nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego". Wskazano, że zgodnie z art.1 ust.2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musi spełniać wymogi ładu przestrzennego, jak również musi określać "zasady i warunki podziału terenów na działki budowlane" (art.10 ust.1 pkt 7 ustawy), które to zasady i warunki muszą być zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 24 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tej mierze zaakcentowano, iż w przypadku rezygnacji z wyznaczonej w projekcie planu drogi publicznej znaczna część terenu objętego planem, a przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową, pozostanie bez możliwości obsługi komunikacyjnej, a normatywne parametry działek ustalone w projekcie planu nie będą spełnione, gdyż wymiary istniejących działek o szerokości 13-15 m uniemożliwiają ich zagospodarowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami. Odpis uchwały został doręczony B. P. i J. T. w dniu [...]r. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. T. wniósł o uchylenie uchwały Rady Miasta w M. Zarzucił jej brak obiektywizmu polegający na powierzchownej analizie terenów podczas tworzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. terenów zabudowy mieszkaniowej położonych w rejonie ulic: Z., J. i S., zamiar zniszczenia jego działki o numerze [...], żeby zrealizować wzdłuż jej granicy drogę dojazdową do w przyszłości mających powstać posesji oraz brak działań zmierzających do znalezienia kompromisu i zainteresowania się propozycjami skarżącego. W uzasadnieniu wskazał, że nie przekonuje go argument o konieczności dostępności sieci kanalizacji deszczowej i sanitarnej, ponieważ uchwalony projekt dopuszcza na tym terenie kompromis np. przez nieruchomość [...] biegnie po przekątnej kolektor deszczowo-ściekowy i istnieją studzienki, a nieruchomość ta jest dopuszczona do budowy i powstaje na niej dom jednorodzinny i projektodawca dopuścił możliwość innego rozwiązania, mimo iż przepisy stanowią inaczej. Podkreślił, że przeprowadzenie wzdłuż granicy nieruchomości drogi dojazdowej czyni nieużytecznym około 2100 m2 zagospodarowanego przez niego terenu, na którym jest kilkadziesiąt owocujących drzew i krzewów oraz roślin ozdobnych, a jest to jedyna zagospodarowana i ogrodzona nieruchomość na tym terenie. Podnosił, że drzewa i krzewy co roku owocują, przynosząc wymierne korzyści jego rodzinie, a co za tym idzie wobec powyższego poniesie z tytułu zniszczenia działki straty materialne. Wskazywał, że jego zdaniem wyznaczenie drogi w innym miejscu w żadnym stopniu nie uszczupli interesów społeczności lokalnej, a może je powiększyć. Akcentował, że projekt nie zakłada równego (powierzchniowo) udziału wszystkich nieruchomości w tworzeniu sieci dróg ("jednemu można zabrać, drugiemu zostawić"). Podnosił, że zapisy planu czynią jego nieruchomość "mniej atrakcyjną". W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. P. także wniosła o uchylenie uchwały Rady Miasta w M. Zarzuciła jej brak obiektywizmu polegający na powierzchownej analizie terenów podczas tworzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. terenów zabudowy mieszkaniowej położonych w rejonie ulic: [...], zamiar zniszczenia jej działki o numerze [...], żeby zrealizować wzdłuż jej granicy drogę dojazdową do w przyszłości mających powstać posesji oraz brak działań zmierzających do znalezienia kompromisu i zainteresowania się propozycjami skarżącej. W odpowiedzi na skargi Gmina M. wniosła o ich oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymano wcześniej zaprezentowane stanowisko i wskazano na merytoryczną bezzasadność skarg. Nadmieniono, iż podniesione w skargach okoliczności, nie podważają legalności zaskarżonej uchwały gdyż skarżący nie wskazują naruszenia przez gminę procedury przyjmowania projektu planu. Nadto wskazano, że przedmiotowy projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia zostały zaskarżone, sporządzony został z uwzględnieniem stanu istniejącego i możliwie maksymalnym poszanowaniem granic władania. Zarówno podłużny układ działek jak i ich niewielka, choć zróżnicowana szerokość, powodowały konieczność scaleń i wtórnych podziałów na znacznym fragmencie terenu objętego zmianą planu. Wyznaczenie w projekcie planu drogi oznaczonej symbolem TD o szerokości w liniach rozgraniczających 10 m, nastąpiło po istniejących kolektorach kanalizacji deszczowej Ø 800 oraz kanalizacji sanitarnej Ø 400. Przebieg kolektorów spowodował konieczność ustalenia po ich śladzie komunikacji – drogi dojazdowej. Argument skarżących o tym, że na nieruchomości o nr [...] biegnie także kolektor, a na działce tej realizuje się budynek, nie może mieć tutaj zastosowania ze względu na fakt, że w/w działka znajdowała się jeszcze przed zmianą planu na terenie dopuszczonym do zabudowy, w związku z czym, przy spełnieniu warunków wymaganych przepisami szczególnymi nie można było odmówić wydania pozwolenia na budowę. Wskazano, że w nowo sporządzanym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jak mylnie mniemają skarżący nie jest jeszcze uchwalony, nie należało jednak powielać błędów poprzedniego planu, a zaprojektowane rozwiązanie jest rozwiązaniem nie tylko obiektywnym, lecz także optymalnym, gdyż przebieg pasa technicznego wyłączonego z zainwestowania wyznaczonego przebiegającymi kolektorami, jest w rzeczywistości obciążeniem dla działki. Pas gruntu stanowiący pas techniczny należy bowiem wyłączyć z użytkowania. Zarzut o zamiarze zniszczenia działek stanowiących własność skarżących, nie można mieć tutaj miejsca, ze względu na fakt, że zaproponowane w projekcie planu rozwiązanie w rzeczywistości sankcjonuje stan istniejący. Wyznaczenie pasa gruntu pod drogę, w istniejącym pasie technicznym od istniejących kolektorów, doprowadzi w przyszłości do regulacji prawnej terenu poprzez jego skomunalizowanie. Zarządzeniem z dnia [...] r. obie skargi zostały połączone do wspólnego rozpoznania i orzekania, a w stosunku do wyniku wydanego w dniu 12.02.2004 roku wniosek o uzasadnienie złożył jedynie pan J. T. Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku w oparciu o oświadczenia stron (gmina i J. T.) ustalono, iż działka skarżącego nr [...] w planie z [...] roku przeznaczona była pod tereny rekreacyjno-sportowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z mocy art.24 ust.1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz.139 z zm.) – w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały – zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu, zaś o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. W świetle ust.4 cyt. przepisu uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub części wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Z mocy art.2 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i należy do zadań własnych gminy (art.4 ust.1). Jest zatem dopuszczalna i legalna ingerencja gminy w uprawnienia właścicielskie odnośnie nieruchomości położonych na jej obszarze (art.4 ust.1, 7 i 10). Z powyższego nie wynika jednakże, że gmina ustalając przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu posiada graniczącą z autonomią planistyczną swobodą w kształtowaniu tych zasad. Gmina jest bowiem ograniczona przepisami ustawy o planowaniu przestrzennym, co oznacza, że plan uchwalony jest w wyniku przeprowadzenia określonej przepisami tej ustawy wysoce sformalizowanej procedury (art.6 i 18), a ponadto treść planu, powinna odpowiadać wymaganiom określonym w przepisach prawa (materialnego). Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23.01.2003 r. sygn.akt III RN 26/02 (nie publ.), rada gminy obowiązana jest do rozważenia i wyważenia wszystkich wchodzących w rachubę interesów. Ustalenia uchwały odrzucającej zarzut powinny być szczegółowo uzasadnione z powołaniem się na obowiązujące przepisy i na wyniki badania stanu faktycznego sprawy, związanego bezpośrednio z wniesionymi zarzutami do projektu. Badanie to powinno nawiązywać zarówno do praw i obowiązków gminy, jak też do praw osób w tym prawa własności. W tej ostatniej sytuacji – gdy kwestionowany w zarzucie projekt prowadzi do naruszenia prawa własności, uzasadnienie uchwały musi być szczególnie staranne. Wymaga tego przede wszystkim konstytucyjna zasada demokratycznego państwa prawa (art.2) i zasada ochrony własności (art.21). W uzasadnieniu takim winny być wskazane wszystkie przesłanki i okoliczności, które przemawiały za potrzebą uwzględnienia interesu publicznego powodującego ograniczenie uprawnień indywidualnego obywatela. W orzecznictwie ukształtował się pogląd (np. wyrok II SA/Ka 2080/99), że obowiązek uwzględnienia zarzutu powstaje wówczas gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut, jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Przy ocenie zatem, czy uchwała rady gminy odrzucająca zarzut do projektu planu miejscowego narusza interes prawny lub uprawnienie właściciela nieruchomości gruntowej, należy odróżnić zgodnie z prawem i zasadą proporcjonalności postanowienia projektu ograniczającego prawo własności tej nieruchomości od sprzecznych z prawem postanowień tego projektu, które nie ograniczają prawa własności w rozumieniu Kc i ustawy o zagospodarowaniu, lecz naruszają istotę tego prawa. Konsekwencją przyjęcia powyższego poglądu jest twierdzenie, iż sądowa kontrola legalności uchwały w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu planu obejmuje kontrolę zgodności z prawem tej uchwały – przepisami ustawy o zagospodarowaniu oraz powszechnie obowiązującymi przepisami prawa (materialnego), ale nie wkracza w ocenę celowości i słuszności działania gminy w dziedzinie planowania przestrzennego. Z tego względu nie mógł odnieść skutku zarzut skarżącego: przesunięcia projektowanej drogi TD czy jej częściowej likwidacji. Oceniając zaskarżoną uchwałę w pozostałym zakresie Sąd doszedł do wniosku, że odpowiada ona prawu rozumianemu w sposób przedstawiony wyżej, a w szczególności spełnia wymagania z art.24 ust.3 ustawy. W jej uzasadnieniu wykazano jakie przesłanki złożyły się na ustalenie kwestionowanego przebiegu drogi TD w liniach rozgraniczających 10 m. Została ona przeprowadzona po istniejących kolektorach kanalizacji deszczowej oraz sanitarnej. W ten sposób pas techniczny wyznaczony przebiegającymi kolektorami został dodatkowo wykorzystany pod projektowaną drogę. Trzeba podzielić stanowisko zaprezentowane w uchwale, iż projektowana droga nie tylko stworzy możliwość obsługi komunikacyjnej, objętych planem i przeznaczonych pod zabudowę działek, ale też realizuje na tym samym terenie dwa cele publiczne: wyznaczenie drogi publicznej i utrzymanie publicznych istniejących przed projektem, urządzeń sanitarnych i kanalizacyjnych. Niewątpliwie projektowana droga ogranicza sposób wykonywania prawa własności skarżącego na tej części działki, która znajduje się w liniach rozgraniczających tej drogi, ale nie narusza istoty tego prawa. Zapisy projektu pozostałą część działki przewidują pod zabudowę mieszkaniową (dotychczas rekreacja i sport), które jednak z uwagi na konfigurację działek na terenie objętym planem (długie wąskie działki) będzie możliwa po dokonaniu scaleń i podziałów. Zabudowa taka do tej pory nie była możliwa. Odnośnie roszczeń skarżącego związanych z utratą wartości działki i ewentualnym zniszczeniem drzew owocowych i krzewów to należy podkreślić, iż dochodzenie tych roszczeń będzie możliwe dopiero po uchwaleniu planu. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270) w związku z art.97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1271 z zm.) orzekł jak w sentencji. SW