II SA/Ka 248/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie NSA Małgorzata Korycińska (spr.), Asesor WSA Iwona Bogucka, Protokolant sekretarz Beata Malcharek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2004 r. sprawy ze skargi J. F. M. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o d d a l a s k a r g ę su. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy i przebudowy budynku garażowego na budynek mieszkalny z warsztatem wymiany opon i geometrii kół na dwa stanowiska, zlokalizowanego w B. przy ul. [...] nr [...] U podstaw materialnoprawnych rozstrzygnięcia, wydanego na wniosek J. J., powołano art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm./. Natomiast w uzasadnieniu podano, że zamierzenie inwestycyjne opisane w sentencji decyzji jest zgodne z zapisem obowiązującym dla strefy C-IV 7 MN, MW, U miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. i uzyskało akceptację [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Odwołanie od decyzji wnieśli – K. P. i A. P. oraz J. F. M. i M. M.. K. i A. P. oponowali przeciwko lokalizacji warsztatu wymiany opon i uznali, iż celowym byłaby rozbudowa "istniejącego garażu na budynek mieszkalny". Z kolei J. F. M. i M. M., podobnie jak w czasie postępowania prowadzonego przed organem I instancji, wykazali, iż objęte decyzją zamierzenie inwestycyjne stanowi zagrożenie dla prowadzonego przez nich "[...]", w którym zgromadzone są unikalne zbiory, udostępniane zwiedzającym, w tym zwłaszcza młodzieży szkolnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy aprobując interpretację zapisu planu zaprezentowaną w decyzji organu I instancji, wyjaśnił, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu rozstrzyga jedynie o możliwości zlokalizowania przedmiotowej inwestycji na danym terenie, a to czy działalność, o której mowa w decyzji wpłynie i w jakim stopniu na zamieszkiwanie na nieruchomościach sąsiednich oceni organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli J. F. M. i M. M. wykazując w niej, że działalność warsztatu będzie stanowiła poważną uciążliwość i zagrożenie dla bytu zwierząt żyjących w Domu Przyrodnika i dla kolekcji motyli. Podnieśli także, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje na sąsiedniej nieruchomości powstania warsztatu samochodowego. W odpowiedzi na skargę organ, którego działanie zaskarżono postulował jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska. Sąd administracyjny zważył co następuje: Kontroli legalności sprawowanej przez Sąd stosownie do art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74 poz. 368 z późn. zm./, obowiązującego w dacie wniesienia skargi, a obecnie na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153 poz. 1269/, który ma zastosowanie w sprawie, mocą art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami /Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm./, poddana została decyzja administracyjna ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 r. Nr 15 poz. 139 z późn. zm./, zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do art. 39 ust. 1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymagała ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następowało w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu rozstrzygała zatem o tym, czy objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisem gminnym, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Rozstrzygnięcie w tej kwestii nie stanowiło podstawy do prowadzenia jakichkolwiek robót budowlanych, jak i nie przesądzało o tym, że inwestor w przyszłości uzyska pozwolenie na budowę w postępowaniu toczącym się przed innym organem właściwym w sprawie. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu orzekała jedynie o tym, czy na danej nieruchomości /terenie/ możliwa jest lokalizacja określonej inwestycji i w przypadku pozytywnej konfrontacji zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu, określała warunki tej inwestycji wynikające z zapisów planu. W sprawie poddanej kognicji Sądu inwestor wystąpił o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku garażowego na budynek mieszkalny z warsztatem wymiany opon i geometrii kół na dwa stanowiska. Tak skonkretyzowany we wniosku zamiar inwestycyjny wymagał, stosownie do zacytowanego art. 39 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Nieruchomość, której wniosek dotyczy położona jest w jednostce strukturalnej C-IV 7 MN, MW, U miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta B. uchwalonego w dniu 26 maja 1994 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia 9 czerwca 1994 r. Zapis planu dla tej jednostki strukturalnej plan dopuszcza usługi podstawowe w tym parkingi, garaże, warsztaty konserwacyjno-remontowe. Nadto fragment tej jednostki objęto strefą ochrony konserwatorskiej B. Analiza zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pokazuje, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z tym zapisem, a nadto uzyskało akceptację służby konserwatorskiej. W takiej sytuacji organy administracji publicznej, właściwe w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie mogły odmówić ustalenia tych warunków, gdyż naruszyłyby wówczas art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl tego przepisu nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego jeżeli zamierzenie było zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mylą się przy tym skarżący twierdząc, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego teren przylegający do ich nieruchomości był przeznaczony jedynie pod budownictwo jednorodzinne, gdyż /co wykazano/ plan dopuszczał także usługi podstawowe. Pozostałe zarzuty skargi też nie mogły przynieść zamierzonego efektu, gdyż nie wykazują one wadliwości prawnej decyzji, a jak słusznie zauważył organ odwoławczy, zasadzają się na przekonaniu o uciążliwości sąsiedztwa, mającej powstać ewentualnie w przyszłości inwestycji, dla bytu okazów zgromadzonych w Domu Przyrodnika. Te kwestie, z przyczyn naprowadzonych nie mogły być przedmiotem rozważań organów orzekających o zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć przy tym trzeba, że to, iż teren, na którym usytuowana jest nieruchomość przeznaczona m. in. na usługi, wynika z uchwały Rady Miejskiej uchwalającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a nie zaskarżonej decyzji. Skarżący w efekcie bowiem kwestionują ustalenia przyjęte w planie miejscowym, których konsekwencją jest pozytywne ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji. Z naprowadzonych powodów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/. SJ/