II SA/Ka 251/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA del. Łucja Franiczek, sędzia WSA Włodzimierz Kubik, asesor WSA Iwona Bogucka (sprawozdawca), Protokolant ref. Beata Malcharek, po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A.M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki przyłącza energetycznego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe W piśmie z dnia [...], skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca A.M. wniosła skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], wydaną na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Decyzją tą organ odwoławczy, uwzględniając skargę B.J. z dnia [...] na swoją decyzję z dnia [...], sygn. akt II SA/Ka 3309/01, uwzględnił w całości skargę skarżącego i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na rozprawie w dniu 6 lutego 2004 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej A.M. cofnął skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], wobec czego Sąd postanowieniem z dnia 6 lutego 2004 r. w sprawie o sygn. II SA/Ka 251/02, umorzył postępowanie ze skargi A.M.. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Skarga została wniesiona w dacie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Wyżej cytowana ustawa straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r., na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. Dz.U. z 2002 r. Nr 240 , poz. 2052). Stosownie do art. 97 §1 w.w. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Przepis art. 60 ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawnia stronę do cofnięcia skargi. Cofnięcie skargi jest dla sądu wiążące, z wyjątkiem przypadków gdy miałoby ono na celu obejście prawa lub w konsekwencji powodowało utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że w rozpatrywanym przypadku nie zachodzą wskazane przesłanki negatywne, ograniczające dopuszczalność cofnięcia skargi, wobec czego dokonane cofnięcie jest skuteczne. Jak zostało ustalone w trakcie postępowania przed Sądem, przedmiotem zarzutów skarżącej był przebieg innego przyłącza energetycznego, niż będące obiektem postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania m.in. w przypadku skutecznego cofnięcia skargi przez skarżącego. Kierując się wskazanymi wyżej okolicznościami faktycznymi i prawnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że spełniona została przesłanka stanowiąca warunek umorzenia postępowania i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz art.60 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30. 08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Strona, pouczona o prawie żądania zwrotu kosztów, nie wniosła o ich zasądzenie do czasu zakończenia rozprawy, wobec czego na podstawie art. 210 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie orzekł w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania.