II SA/Ka 3162/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Małgorzata Walentek, po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. K. (K.) na orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie: choroby zawodowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę C. K. wniósł skargę na orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została złożona do Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 8 grudnia 2003 r. i winna była zostać rozpoznana na podstawie ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 cytowanej ustawy Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz na inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Należy jednak zauważyć, że wyżej cytowana ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym utraciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r., na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. Dz. U. z 2002 r. Nr 240, poz. 2052). W myśl art. 85 ostatnio cytowanej ustawy, z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 97 § 1 w.w. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Na podstawie § 1 pkt 4 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w tej sytuacji jest sądem właściwym do rozpoznania przedmiotowej sprawy. Przepis art. 3 § 2 pkt 1, 2 oraz 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje, że sądy administracyjne są właściwe do kontroli działalności administracji publicznej obejmującej orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 3). Należy zauważyć, że podstawy dopuszczalności wniesienia skargi w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, są takie same jak w ustawie o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącego, wydane na podstawie przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Wobec czego należało ustalić, czy zaskarżone orzeczenie jest jedną z form działania administracji publicznej podlegającą kontroli sądowej. Stosownie do § 8 ust. 1 w.w. rozporządzenia, o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia rozstrzyga w drodze decyzji właściwy państwowy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Z brzmienia powołanego wyżej § 8 wynika, że dane zawarte w orzeczeniu lekarskim wydanym na zasadach i w trybie określonym w § 5 i 6 cytowanego rozporządzenia, stanowią wyłącznie materiał dowodowy, będący podstawą do wydania decyzji, co potwierdza utrwalony w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym orzeczenie jednostki organizacyjnej właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego w rozumieniu art. 84 par. 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1998 r. sygn. akt II SA/Wr 1452/97 z dnia 19 lutego 1994 r., ONSA 2000/2 poz. 63). Bez orzeczenia lekarskiego organ administracji (państwowy inspektor sanitarny) nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Działania organów administracji publicznej podlegające kontroli sądowej w świetle regulacji powołanego wyżej rozporządzenia, wynikają wyłącznie z decyzji państwowego inspektora sanitarnego, a nie z orzeczenia lekarskiego. Orzeczenie to jest bowiem tylko jednym z dowodów, który w toku postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej podlega ocenie na tle całokształtu zebranego materiału dowodowego. Również odrębny tryb weryfikacji i uzupełnienia orzeczeń lekarskich, przewidziany w § 7 oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia, którego celem jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz wydanie zgodnej z przepisami prawa decyzji przesądza o jego charakterze jako dowodu w sprawie. Wobec powyższego należy stwierdzić, że orzeczenie lekarskie w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania nie jest decyzją administracyjną, postanowieniem, ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 do 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z czym nie podlega kontroli Sądu. Natomiast w przypadku wniesienia skargi na decyzję państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej, kontroli sądu administracyjnego będzie podlegała wówczas prawidłowość przeprowadzonego postępowania, w tym prawidłowość dokonanej oceny materiału dowodowego, do którego jak wyżej wskazano należy zaliczyć orzeczenie lekarskie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, Sąd odrzuca skargę postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 w.w. ustawy). Zatem mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, wobec czego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.