II SA/Ka 595/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Leszek Kiermaszek /spr./ Asesor WSA Iwona Bogucka Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi W. P. i A. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Zaskarżonym postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta C. z dnia [...] r. nr [...], o nałożeniu na A. P. grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego z dnia [...] r. nr [...]. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. i A. P. domagali się uchylenia powyższego postanowienia podważając jego legalność z powodu bezzasadności wszczęcia i bezcelowości prowadzenia egzekucji administracyjnej. Organ, którego działanie zaskarżono, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Na wstępie zauważyć przyjdzie, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja ma miejsce, co upoważnia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach do jej rozpoznania Podstawę do wszczęcia i prowadzenia egzekucji stanowił tytuł wykonawczy z dnia [...] r. wystawiony w celu wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją tą utrzymana została w mocy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta C. z dnia [...] r. nakazująca A.P. wykonanie czynności celem doprowadzenia zniszczonego przyłącza kanalizacji sanitarnej, przebiegającej przez jego działkę, a odprowadzającej ścieki z budynku sąsiedzkiego należącego do K. W., do stanu poprzedniego. W toku tego postępowania egzekucyjnego doszło do podjęcia przez organ egzekucyjny zaskarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Zdaniem Sądu postępowanie sądowe wywołane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe. Otóż wyrokiem z dnia 6 listopada 2003 r. sygn. akt II SA/Ka 2337/02, Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi W. i A. P. uchylił zarówno decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. jak i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji o nałożeniu na A. P. wykonania opisanych wyżej czynności. Mając to na względzie wobec wygaśnięcia obowiązku wnikającego z tytułu wykonawczego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ostatecznym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta C. z dnia [...] r. o nieuwzględnieniu zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego A. P. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego i jednocześnie orzekł o umorzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm./. W świetle art. 60 § 1 ostatnio powołanej ustawy umorzenie postępowania egzekucyjnego z tej przyczyny spowodowało ex lege uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych wynikających ze wszczęcia i prowadzenia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r. nr [...], a zatem także nałożenia na zobowiązanego grzywny w celu przymuszenia. Umorzenie postępowania egzekucyjnego jest zbieżne z oczekiwaniami skarżących zaprezentowanymi zarówno w niniejszej skardze, jak i w oddzielnym piśmie z dnia [...] r. do organu egzekucyjnego. W tym stanie rzeczy wobec uznania, iż postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. SJ