II SA/Ka 889/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędzia WSA Stanisław Nitecki ( spr.) Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant ref. staż. Anna Trzuskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2005 r. sprawy ze skargi K.P., J.P., Z.W., T.W., J.P., M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu o d d a l a s k a r g ę Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego; art. 39, art. 40, art. 42, art. 46, art. 47 i art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.); po rozpatrzeniu wniosku A.W. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy tymczasowego kiosku handlowego branży przemysłowej na działce [...] przy ul. [...] w G. W uzasadnieniu decyzji podał, że planowany kiosk handlowy znajduje się na terenie oznaczonym w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta G. symbolem [...], co oznacza: strefa terenów kolei, lotnisk, komunikacji; tereny komunikacji z funkcją wiodącą; tereny kolei, komunikacji kołowej, istniejących zespołów garażowych, lotniska i portu z możliwością realizacji obiektów o funkcjach związanych z dominującą ( hotele, gastronomia ). Z tego powodu kiosk jako tymczasowy jest zgodny z planem. Planowana inwestycja uzyskała pozytywne uzgodnienia włączenia do ruchu ulicznego istniejącym zjazdem z ul. [...]. Z uwagi na protesty i zastrzeżenia właścicieli sąsiednich nieruchomości, wyjaśniono im, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi dla inwestora jedynie informację, czy na danym terenie zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego, a po myśli wskazanej ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu. Od decyzji tej odwołali się : K.P., J.P., Z.W., T.W., J.P., M.P. będący właścicielami sąsiednich nieruchomości. W motywach odwołania podnieśli, iż projektowany kiosk otrzymał lokalizację przed budynkiem mieszkalnym, do którego nie będzie możliwości zapewnienia dodatkowego wjazdu jak tylko już istniejącym, jak również nie będzie można zorganizować parkingu dla klientów. Nadto wskazali, że z uwagi na zlokalizowane w sąsiedztwie punkty handlowe brak jest miejsc parkingowych i utrudniony jest dostęp do przystanku autobusowego, a lokalizacja nowego punktu jedynie wzmoże występujące trudności, jak również dostawienie przed budynkiem kiosku od strony ulicy z jednoczesnym wyjściem poza istniejącą linię zabudowy już stojących budynków nie doda uroku. Dodatkowo podnieśli, że lokalizacja tego kiosku spowoduje znaczne uciążliwości dla mieszkańców, niemożność zachowania zgodnie z punktem III – B warunków odległości 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, a lokalizacja będzie na biegnącym w tym miejscu rurociągu gazowym i wodociągowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 20 ust. 1,4, art. 423 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji tej organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja zgodna jest z planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż w zapisie szczegółowym dla tej sfery miasta przyjęto funkcję dominującą "mieszkaniową z możliwością lokalizowania programu usługowego ( handel, rzemiosło nieuciążliwe, żłobki, przedszkola, obiekty kultu i kultury". Zdaniem organu odwoławczego podniesione w odwołaniu skutki lokalizacji przedmiotowego kiosku nie mogą być uwzględnione, ponieważ nie jest to znaczna inwestycja i nie może powodować takich uciążliwości, jakie zostały przedstawione przez odwołujących. Nadto organ ten wskazał, że z uwagi na tymczasowość planowanego przedsięwzięcia lokalizacja na gazociągu i wodociągu nie stanowi przeszkody, gdyż w każdym momencie może być zlikwidowany, gdy zaistnieje taka konieczność. Z takim rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie zgodzili się skarżący, którzy wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze tej podtrzymali swoje argumenty zaprezentowane w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W szczególności wskazali na niewłaściwość lokalizacji tego obiektu, gdyż jest to miejsce sąsiadujące z chodnikiem, który jest obciążonym traktem komunikacji pieszych. Nadto wskazali na brak zbilansowania potrzeb parkingowych dla projektowanej inwestycji, jak również zaznaczyli, że nie można na rurociągu i wodociągu lokalizować nawet obiektów tymczasowych. Wskazali także na niemożność dotrzymania warunku wymaganej odległości 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, gdyż ulica na tym odcinku posiada zatokę autobusową, oraz zaakcentowali uciążliwości jakie rodzi projektowana inwestycja dla mieszkańców sąsiednich budynków, zwłaszcza, że są one zamieszkiwane przez osoby w podeszłym wieku. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i odwołał się do argumentacji jaką zaprezentował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje : Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). W tej sytuacji stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. Nr 72, poz. 652 ) właściwym sądem administracyjnym do rozpatrzenia skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa. W pierwszym rzędzie należy odnieść się do kręgu skarżących, ponieważ w trakcie postępowania przed sądem uległ on zmianie. W okresie tym zmarł bowiem dnia [...] M.P., jednocześnie spadek w całości po nim nabyła współskarżąca J.P., a wynika to z postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] sygn. akt [...]. W tym stanie prawnym i faktycznym tutejszy Sąd nie stwierdził występowania przeszkód formalnych dla prowadzenia postępowania i nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na wskazanie następcy prawnego skarżącego, ponieważ wskazanie następcy prawnego po zmarłym stanowi przesłankę podjęcia zawieszonego postępowania. Stosownie do postanowień art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpatrywanej sprawie zgodność zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest kwestionowana przez skarżących, którzy na żadnym etapie prowadzonego postępowania tego elementu nie kwestionowali. Sąd w ramach przeprowadzanej kontroli także stwierdził, że zamierzona inwestycja zgodna jest z postanowieniami uchwały Rady Miejskiej w G. z dnia [...] Nr [...] w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. Urz. Woj. [...] Nr 15, poz. 161 ). W świetle powyższych ustaleń niezbędne jest zbadanie, czy zamierzona inwestycja nie narusza przepisów prawa. W tym zakresie skarżący jako istotne naruszenie przepisów podnieśli, iż przedmiotowy kiosk zlokalizowany będzie bezpośrednio na rurociągu i wodociągu. Należy zaznaczyć, iż organ pierwszej instancji do tego zagadnienia w sposób bezpośredni nie odniósł się, wskazał jedynie, iż w projekcie zagospodarowania terenu należy uwzględnić istniejące i projektowane uzbrojenie terenu. Natomiast organ odwoławczy przyjął stanowisko, iż lokalizacja tymczasowego obiektu na gazociągu i wodociągu jest dopuszczalna, ponieważ w razie potrzeby może być on natychmiast zlikwidowany. Zdaniem składu orzekającego ze stanowiskiem organu odwoławczego można się zgodzić i uznać, że lokalizacja tymczasowego obiektu jest dopuszczalna na gazociągu, jednakże pod pewnymi warunkami. Stosownie bowiem do postanowień § 43 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 30 sierpnia 1996 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 122, poz. 576 ) niedopuszczalne jest prowadzenie rurociągu nad lub pod budynkami, chyba że są one funkcjonalnie związane z tymi budynkami, a po myśli ust. 5 wskazanego przepisu odległość rurociągu od fundamentów budynku winna wynosić co najmniej 3 metry. Po myśli art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000 Nr 106, poz. 1126 ze zm.) pod pojęciem budynku należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W świetle przedstawionych regulacji prawnych lokalizacja tymczasowego kiosku handlowego nie posiadającego fundamentów nie stanowi budynku, a tym samym wskazane powyżej ograniczenie nie może mieć do niego zastosowanie. Oznacza to zarazem, że zarzut ze strony skarżących nie może w tym zakresie być uwzględniony. Nadto należy zaznaczyć, iż z projektu lokalizacji kiosku znajdującego się w aktach sprawy, nie wynika by był on posadowiony na wskazanym gazociągu i wodociągu. Kolejny zarzut skarżących związany jest z niemożnością zapewnienia usytuowania inwestycji w odległości minimum 8 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni, gdyż na tym odcinku jest zatoka autobusowa. Zarzut ten na etapie postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest przedwcześnie formułowany. Decyzja o warunkach określa w tym zakresie warunki jakie będą musiały być spełnione w ramach odrębnego postępowania związanego z uzyskaniem od właściwego organu pozwolenia na budowę i rozpoczęcia prowadzenia określonych prac związanych z posadowieniem przedmiotowego kiosku. Z tego też powodu zarzutu tego w ramach niniejszego postępowania nie można uwzględnić. Szereg zarzutów skarżący podnieśli w związku z uciążliwościami jakie spowoduje lokalizacja przedmiotowego kiosku, a w szczególności wzrost hałasu dokuczliwego dla mieszkańców, ograniczenie miejsc parkingowych, jak również zlokalizowanie go przy chodniku na którym panuje duży ruch pieszych. Należy zauważyć, iż w części III D decyzji organu pierwszej instancji zamieszczone zostały szczegółowe wymogi jakie będzie musiał spełnić inwestor celem zminimalizowania wskazanych przez skarżących uciążliwości, jednakże z uwagi na charakter przewidzianej inwestycji nie jest możliwe całkowite wyeliminowanie występowania określonych uciążliwości, jednakże wziąwszy pod uwagę wielkość przewidywanej inwestycji to należy stwierdzić, że organ odwoławczy zasadnie wskazał, iż skarżący zwielokrotnili ich wielkość i dokuczliwość, będąc w oderwaniu od skali rzeczywistych uciążliwości, które się pojawią. Sąd zdaje sobie sprawę, iż projektowana inwestycja jest już kolejną w tym rejonie i być może doświadczenia skarżących z tego powodu są negatywne, jednakże skoro projektowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie narusza obowiązujących przepisów prawa to nie może uwzględnić zgłaszanych sprzeciwów. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić. su.