II SAB/Gl 164/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 listopada 2024 r. sprawy ze skargi Y. F. (Y. F.) na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy postanowił: odrzucić skargę. Pismem z dnia 14 lipca 2024 r. Y.F. (dalej "skarżący"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na bezczynność Wojewody Śląskiego (dalej "Wojewoda" lub "organ") w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 23 października 2023 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W skardze zarzucił organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572) – dalej "k.p.a.", przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym i wniósł o: 1. zobowiązanie organu administracji do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; 2. przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935) – dalej "p.p.s.a.", ewentualnie wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 3. wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 4. doręczanie pism za pomocą środków elektronicznych w rozumieniu art. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (obecnie t.j. Dz.U. z 2024 r., poz.1513); 5. zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że w dniu 21 lutego 2024 r. wniósł ponaglenie do Szefa Urzędu Do Spraw Cudzoziemców, a do dnia wniesienia skargi Wojewoda nie rozpoznał jego wniosku. Przedstawił również szereg argumentów uzasadniających przedstawione w skardze zarzuty. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wskazał, że w dniu 10 listopada 2023 r. oraz 21 lutego 2024 r. wpłynęły do niego ponaglenia adresowane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców za jego pośrednictwem w związku z przewlekłym prowadzeniem postępowania. Na podstawie art. 37 § 3a k.p.a. w zw. z art. 112a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. 2024 r. poz. 769) - dalej: "u.o.c." i w zw. z art. 100d ust. 3 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. 2024 r. poz. 167 ze zm.) - dalej: "u.o.p.o.U." ponaglenie nie zostało przekazane do organu wyższego stopnia. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że w dniu 25 marca 2024 r. wpłynęła do niego skarga na bezczynność Wojewody z dnia 22 marca 2024 r., adresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 3 lipca 2024 r., sygn. akt II SAB/GI 99/24, ją oddalił. W dalszej części odpowiedzi na skargę Wojewoda przedstawił argumenty uzasadniające jego wniosek o oddalenie skargi. Przede wszystkim podniósł argumenty związane z regulacjami ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa i brzmieniem art. 100c i art. 100d tej ustawy. Organ wskazał także na stanowisko wynikające z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2024 r., sygn. akt II OSK 1219/23. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji bądź dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić, czy organ administracji, załatwiając sprawę, podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, który to obowiązek wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 12 § 1, art. 35 i art. 77 § 1 k.p.a. Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem w celu załatwienia sprawy w terminie. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega odrzuceniu. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy, tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 3 lipca 2024 r. sygn. akt II SAB/Gl 99/24, oddalił skargę skarżącego na bezczynność Wojewody w załatwieniu jego wniosku o zezwolenia na pobyt czasowy. Jak ustalił Sąd w rozpatrywanej sprawie jak i sprawie będącej już przedmiotem wcześniejszego rozpoznania zachodzi pełna tożsamość przedmiotowa i podmiotowa sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący nie wskazał żadnych nowych faktów, które miały miejsce po 3 lipca 2024 r., a które uzasadniałyby bezczynność organu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. O istnieniu stanu sprawy w toku bądź powagi rzeczy osądzonej przesądza natomiast tożsamość elementów podmiotowych oraz tożsamość elementów przedmiotowych sprawy. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa występuje zatem wówczas, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Istotą przedmiotowego uregulowania jest wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność lub przewlekłość organu administracji. Odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której ze względu na tożsamość przedmiotową i tożsamość podmiotową wydany został prawomocny wyrok (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. C.H. Beck 2015, s. 362). Powyższe stanowisko potwierdza również orzecznictwo sądów administracyjnych (vide postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., II OSK 1386/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. stanowi, iż sąd odrzuci skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Tożsamość sprawy osądzonej z inną sprawą zawisłą przed sądem administracyjnym będzie mieć miejsce wówczas, gdy w sprawach tych zaistnieje tożsamość podmiotowa oraz przedmiotowa, tzn., gdy sprawa dotyczy tych samych podmiotów oraz tego samego stosunku administracyjnoprawnego na tle tego samego, co uprzednio, stanu faktycznego (vide postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., II OSK 1386/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Opisana sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Skarżący wniósł pismem z dnia 22 marca 2024 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Wojewody w przedmiocie załatwienia jego wniosku o zezwolenia na pobyt czasowy z dnia 23 października 2023 r. Kolejnym pismem procesowym, datowanym na dzień 14 lipca 2024 r. skarżący ponownie wniósł skargę na bezczynność Wojewody w oparciu o ten sam stan faktyczny co w sprawie o sygn. akt II SAB/Gl 99/24, a skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Gl 164/24 i stanowi przedmiot niniejszego postępowania. Tożsamość zaskarżonych skarg wynika jednoznacznie z akt spraw, a także z repertorium sądowego. Tym samym zaistniała tożsamość przedmiotowa, bowiem obie sprawy dotyczą bezczynności Wojewody w tym samym okresie, w oparciu o te same ponaglenia skarżącego. W sprawie nie zachodzą wątpliwości co do występującej tożsamości podmiotowej. Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Sąd orzekł o odrzuceniu skargi w niniejszej sprawie, jak w sentencji postanowienia. Na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.