II SAB/Gl 22/11
PostanowienieWSA w Gliwicach2011-06-16
Skład orzekający: Ewa Krawczyk
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu administracji publicznej może być skutecznie wniesiona, gdy organ ten nie jest właściwy do podjęcia żądanych przez stronę działań?Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest niedopuszczalna, jeśli organ, któremu zarzuca się bezczynność, nie jest właściwy do podjęcia żądanych przez stronę działań na podstawie przepisów prawa. W takiej sytuacji sąd administracyjny, stwierdzając niedopuszczalność skargi, odrzuca ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.Stan faktyczny
Skarżący M.H. złożył skargę na bezczynność Rady Miejskiej B. w sprawie niezałatwienia wniosku o nakaz rozbiórki ogrodzenia, które jego zdaniem naruszało przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rada Miejska uznała wniosek za skargę na bezczynność Prezydenta Miasta i uznała ją za bezzasadną, a następnie poinformowała o wystąpieniu do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niedopuszczalną, ponieważ Rada Miejska nie była właściwa do wydania nakazu rozbiórki.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.H. na bezczynność Rady Miejskiej B. w przedmiocie niezałatwienia wniosku w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.
Pismem z dnia [...] r. M.H. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. oraz Rady Miasta B. w sprawie niezałatwienia wniosku w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu skargi podnosił, że wskazane organy nie podjęły interwencji w sprawie zgłaszanych przez skarżącego nieprawidłowości dotyczących sposobu użytkowania terenów zespołu przyrodniczo – krajobrazowego "[...]". Skarżący wskazywał, że większość ww. terenu została ogrodzona przez właściciela ogrodzeniem zamkniętym, które mogło naruszać biocenozę na tym terenie. Wskazywał, że powyższe działania pozostawały w sprzeczności z § 4, 5 i 8 uchwały nr [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zespołu przyrodniczo – krajobrazowego [...], gdyż postawienie ogrodzenia wiąże się z niemożnością realizacji funkcji zagospodarowania edukacyjno – rekreacyjnego Zespołu [...] oraz powoduje przekształcenie ogrodzonego terenu z obszaru powszechnie dostępnego dla mieszkańców i turystów na obszar zamknięty. Skarżący wskazywał, że w dniu [...] r. wystąpił do Prezydenta Miasta B. z wnioskiem o nakaz rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia. Z uwagi na negatywną odpowiedź organu skarżący wystąpił z ponownym wnioskiem w tej sprawie do Rady Miasta B., która w odpowiedzi na wniosek podjęła uchwałę w dniu [...] r. nr [...], w której przyjęła, że wniosek M.H. jest skargą, która dotyczy niezgodnego z prawem nierozpoznania sprawy przez Prezydenta Miasta i uznała tę skargę za bezzasadną. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu skargi M.H. na nierozpoznanie przez Radę Miejską B. wniosku w przedmiocie rozbiórki ogrodzenia uznał, że jest ona nieuzasadniona, gdyż zaskarżony organ uchwałą z dnia [...] r. rozpoznał przedmiotowy wniosek. Następnie M.H. ponownie wystąpił z, jak sam wskazywał "wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa", które w istocie stanowiło kolejny wniosek o nakazanie właścicielowi ogrodzonej nieruchomości rozebranie płotu i umożliwienie tym samym mieszkańcom i turystom wstępu na teren Zespołu [...]. W odpowiedzi Rada Miejska B. pismem z dnia [...] r. poinformowała skarżącego, że jego wniosek został załatwiony uchwała z dnia [...] r. natomiast w przedmiocie wniosku o nakaz rozbiórki Prezydenta Miasta B. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wszczęcia postępowania w tej sprawie.
Zarządzeniem z dnia 13 maja 2011 r. Przewodniczący Wydziału II rozdzielił skargi M.H. zawarte w piśmie z dnia [...] r. na skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. oraz bezczynność Rady Miasta B..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona
w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. stwierdzenie niedopuszczalności skargi skutkuje jej odrzuceniem. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a więc w sytuacjach, gdy organ załatwiający indywidualną sprawę z zakresu administracji publicznej wydaje decyzję administracyjną, postanowienie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak również pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego.
W niniejszej sprawie skarżący zarzuca Radzie Miejskiej w B. bezczynność, gdyż mimo licznej korespondencji sprawa ogrodzenia postawionego na nieruchomości położonej na obszarze zespołu [...] przez jej właściciela, z naruszeniem, zdaniem skarżącego obowiązujących przepisów, pozostaje niezałatwiona. Z analizy pism skarżącego wynika, że domaga się on od Rady Miejskiej podjęcia działań, które doprowadziłyby do rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia.
Skargę na bezczynność organu administracji publicznej można skutecznie wnieść tylko w przypadku, gdy organ ten w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej. Powyższe odnosi się wyłącznie do aktów i czynności wydawanych w indywidualnych sprawach, skierowanych do konkretnie oznaczonego podmiotu.
Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, póz. 1591 ze zmianami) do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów (art. 6 ust. 1 tej ustawy). Żądanie skarżącego -kontrola legalności usytuowania ogrodzenia i jego rozbiórka - nie mieści się w kompetencji rady gminy.
Nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, w szczególności kontrola zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej, a także wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych ustawą (nakaz rozbiórki), stosownie do art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, póz. 1118 ze zmianami) jest obowiązkiem organów administracji architektoniczno-budowlanej i organów nadzoru budowlanego. Zadania administracji architektoniczno-budowlanej wykonują, w zakresie swoich kompetencji, starosta, wojewoda i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, natomiast zadania nadzoru budowlanego wykonują: powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.
W tym stanie faktycznym i prawnym nie można skutecznie zarzucać Radzie Miejskiej bezczynności, skoro brak jest przepisu prawa nakazującego temu organowi administracji podjęcie działań żądanych przez skarżącego.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji
Na marginesie należy wskazać, że nawet gdyby przyjąć, że przedmiotem skargi M.H. była uchwała Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie jego skargi na bezczynność Prezydenta Miasta B, to i tak skarga podlegałaby odrzuceniu z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Skarżący sam przyznał, że odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa tj. pismo z dnia [...] r., otrzymał w dniu [...] r., natomiast skarga została wniesiona bezpośrednio do sądu, co skutkowało koniecznością przekazania jej do właściwego organu. W tej sytuacji za datę wniesienia skargi uważa się dzień nadania tej skargi przez sąd do organu administracyjnego. Natomiast skarga M.H. przesłana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach została nadana przez Sąd do organu w dniu [...] r., a zatem już po upływie 30 dniowego terminu do jej wniesienia.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 21.07.2026. · Źródło