II SAB/Gl 24/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, , , po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. na bezczynność Prezydenta Miasta P. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pismem z dnia 8 lutego 2022r., (data wpływu do organu) H. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Prezydenta Miasta P. Na podstawie zarządzenia z dnia 14 marca 2022 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez dokładne określenie jej przedmiotu oraz wskazanie na czym polega ewentualna bezczynność organu, tzn. jakiej decyzji, postanowienia lub innego aktu prawnego Prezydent Miasta P. nie wydaje, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), oraz podanie numeru PESEL (art. 46 § 2 p.p.s.a.). Na dokonanie powyższych czynności wyznaczono termin 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone do rąk skarżącego w dniu 8 kwietnia 2022 r. W wyznaczonym terminie, skarżący wniósł do tut. Sądu pismo, ale nie uzupełnił w nim braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Należy wskazać, że z treści wniesionej przez skarżącego skargi nie wynika, jakiego konkretnie aktu bądź czynności organu skarga ta dotyczy. Z przepisu art. 57 p.p.s.a. wynika jedynie obowiązek dostatecznego zindywidualizowania aktu lub czynności kwestionowanych przez stronę. Nie ma na tle art. 57 p.p.s.a. znaczenia, czy strona wskaże zakres, w jakim kwestionuje orzeczenie organu - jeśli sąd jest w stanie zidentyfikować na podstawie treści skargi, o który akt administracyjny chodzi, wymóg z art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest spełniony (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2012 r. II OSK 1214/11 publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uznać zatem należało, że skarga nie spełnia wymogu określonego w art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W myśl art. 57 § 1 pkt 3 skarga powinna zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Wymóg powyższy, zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 528/05 (publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl), polega na wskazaniu przez skarżącego przyczyny uzasadniającej – według jego oceny – wniesienie skargi do sądu administracyjnego. W przywołanym wyroku Sąd stwierdził, że wskazanie to może mieć charakter bardzo ogólny i nie wymaga przedstawienia wyczerpującego wywodu prawnego, nawiązującego do konkretnego przepisu (przepisów) prawa, który został naruszony. Wskazać w tym miejscu wypadnie, iż skarga wniesiona w rozpatrywanej sprawie z pewnością powyższego warunku formalnego nie spełnia, co uzasadniało zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a. W świetle tego przepisu jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. Ponadto, w myśl art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., pierwsze pismo w sprawie powinno zawierać numer PESEL będącej osobą fizyczną strony wnoszącej pismo. Ponieważ skarga z dnia 12 lutego 2020 r. stanowiła pierwsze pismo skarżącego w niniejszej sprawie, to winien był on podać w jej treści swój numer PESEL. Jego brak, zgodnie z art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., jako uniemożliwiający nadanie skardze dalszego biegu, również wywoływał konieczność wezwania skarżącej do uzupełnienia w terminie 7 dni. Z kolei według art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie obliguje Sąd do jej odrzucenia. W rozpoznawanej sprawie skarżący, mimo prawidłowego wezwania do wykonania opisanego obowiązku, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego, nie uzupełnił braków formalnych skargi. Skarga skarżącego obarczona jest zatem brakami, które uniemożliwiają nadanie jej dalszego biegu. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.