II SAB/Gl 29/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Protokolant starszy referent Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2012 r. sprawy ze skargi W.S. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie nierozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i zmianę sposobu użytkowania p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] roku nr [...] zatwierdził projekt budowlany przebudowy wraz ze zmianą sposobu użytkowania sklepu spożywczego na przedszkole niepubliczne przy ul. [...] w K. i udzielił A. H. pozwolenia na przebudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania sklepu spożywczego na przedszkole niepubliczne przy ul. [...] w K. Pismem z dnia [...] roku ponowionym w dniu [...] roku i [...] roku W. S. wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] roku. We wskazanych pismach W. S. podnosiła, że będąc stroną postępowania (zamieszkała ul. [...]) nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] roku, wskazywała na rozpoczęcie robót budowlanych przed wydaniem decyzji z dnia [...] roku i wnosiła o wstrzymanie "prac budowlanych... na czas potrzebny do podjęcia i zakończenia wznowionego postępowania". Pismem z dnia [...] roku W. S. złożyła zażalenie dotyczące działań organu pierwszej instancji w związku z jej wnioskiem z dnia [...] roku, domagając się od [...] Urzędu Wojewódzkiego Wydziału Infrastruktury wyegzekwowania działań związanych z jej żądaniem wznowienia postępowania. Postanowieniem z dnia [...] roku nr [...], Prezydent Miasta K. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne – na żądanie W. S. - zakończone decyzją ostateczną Prezydenta Miasta K. z dnia [...] roku w sprawie pozwolenia na przebudowę oraz zmianę sposobu użytkowania sklepu spożywczego na przedszkole niepubliczne przy ul. [...] w K. Następnie Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] roku nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji własnej z [...] roku zatwierdzającej projekt przebudowy wraz ze zmianą sposobu użytkowania sklepu spożywczego na przedszkole niepubliczne przy ul. [...] w K. Z akt administracyjnych wynika, że decyzja ta została doręczona W. S., obecnej skarżącej w dniu [...] roku, a nadto że w dniu [...] roku skarżąca złożyła kolejny wniosek o wznowienie dotyczący decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] roku, a także (w dniu [...] roku) odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] roku. Już w dniu [...] roku skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę w istocie dotyczącą nierozpoznania jej wniosku z [...] roku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją zezwalającą na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń po byłym sklepie spożywczym na przedszkole niepubliczne. W skardze tej domagała się pociągnięcia do odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej urzędników administracji samorządowej w związku z ich bezczynnością oraz uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] roku. Prezydent Miasta K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, a po przedstawieniu przebiegu postępowania, wskazał na wydanie w dniu [...] roku decyzji odmawiającej uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyraźnie stwierdzić, że pismo skarżącej z dnia [...] roku stanowi skargę na bezczynność organu – Prezydenta Miasta K. – polegającą na nierozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia [...] roku (oraz następnych jej pism w tym przedmiocie), w którym domagała się ona wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] roku o pozwoleniu na budowę i zmianie sposobu użytkowania. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz. 270) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach wskazanych w art. 3 § 2 pk 1 – 4a p.p.s.a. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga przysługuje więc w sprawach, w których wydawane są decyzje i niektóre postanowienia (art. 3 § 1 pkt 1 – 3) oraz w sprawach, w których mogą być wydawane inne akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej (pkt 4), jak również pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a). Skarga na bezczynność jest więc dopuszczalna wyłącznie w zakresie w jakim przysługuje skarga do sądu administracyjnego na akt lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a. W przypadku skargi na bezczynność organu skarżący jest obowiązany przed wniesieniem skargi wyczerpać środek przewidziany w art. 37 k.p.a. Należy w świetle powyższego stwierdzić, że skarga z dnia [...] roku jest dopuszczalna. W świetle art. 149 p.p.s.a. jest oczywiste, że uwzględnienie skargi na bezczynność jest powiązane z zobowiązaniem organu do wydania w określonym terminie aktu (lub dokonania czynności). Podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność należy uwzględniać stan sprawy w dniu wyrokowania. Natomiast wydanie przez organ administracyjny decyzji w sprawie, w której złożono skargę na bezczynność, wyłącza możliwość uwzględnienia tej skargi nawet wówczas, gdy taka decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania. W takim przypadku Sąd jest zobowiązany do umorzenia postępowania w sprawie ze skargi na bezczynność jako bezprzedmiotowego (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2007 roku, II OSK 132/06). Okoliczność, że skarżącemu akt nie jest jeszcze znany, nie ma wpływu na wynik przedmiotowego postępowania. Jeszcze raz należy podkreślić, że w sytuacji jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, to znaczy wydania decyzji przez organ właściwy po złożeniu skargi, ale przed datą jej rozpoznania przez Sąd, stan bezczynności organu na dzień wyrokowania nie istniał. Postępowanie sądowe w sprawie bezczynności organu jest więc aktualnie bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.