II SAB/Gl 32/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk,, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant starszy referent Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie legalności wykonanych robót budowlanych oddala skargę. We wniesionej do tut. Sądu skardze z dnia [...] r. skarżący S. K. domagał się "przerwania" bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. polegającej na nierozpatrzeniu jego pisma z dnia [...] r., w którym domagał się przeprowadzenia postępowania i wydania stosownej decyzji w sprawie zbudowanych miejsc postojowych na działce nr [...] w S. Zarzucił przy tym, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. rozpoznając jego skargę (zażalenie) na bezczynność organu pierwszej instancji, winien był rozstrzygnąć spór kompetencyjny i wskazać, że właściwym do rozpatrzenia sprawy jest organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącego z dnia [...] r. został przez organ pierwszej instancji przekazany pismem z dnia [...] r., w trybie art. 65 § 1 k.p.a., do załatwienia zgodnie z właściwością Wójtowi Gminy P. Wójt Gminy P. rozpoznając przekazany mu wniosek, decyzją z dnia [...] r. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie zmiany zagospodarowania terenu polegającej na utwardzeniu terenu bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, na działce nr [...] położonej w S. Na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu wskazano m.in., że Wójt nie był uprawniony do wszczynania postępowania w sprawie zmiany sposobu zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę. W tej sytuacji Wójt nie będąc organem właściwym winien był wystąpić do sądu administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. Na skutek wystąpienia Wójta Gminy P. do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, tut. Sąd postanowieniem z dnia 20 września 2012 r. zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia tego sporu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OW 128/12, wskazał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. jako właściwego w sprawie. W odpowiedzi na wniesioną w niniejszej sprawie skargę organ nadzoru budowlanego wniósł o jej oddalenie. Z kolei w piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący zarzucił, że nieuzasadnione przekazywanie sprawy innemu organowi stanowi uchylanie się od jej rozpatrzenia, a tym samym powoduje bezczynność organu powodującą zamierzoną przewlekłość postępowania. W piśmie procesowym z dnia [...] r. organ podtrzymał swój wniosek o oddalenie skargi. Wskazał przy tym, że nie może być mowy o jego bezczynności w sytuacji, kiedy w terminie otwartym do załatwienia sprawy uznał się za niewłaściwy i przekazał sprawę innemu organowi. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ponownie podkreślił, że nie było podstaw do wszczynania sporu kompetencyjnego, gdyż oczywistym było, że w sprawie właściwym był od początku organ nadzoru budowlanego z uwagi na żądanie wniosku. Skarżący wniósł ponadto o nałożenie na organ kary pieniężnej oraz o zwrócenie się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wyciągnięcie konsekwencji dyscyplinarnych wobec osób winnych "tej patologii". W dniu [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wydał decyzję nr [...], mocą której umorzył postępowanie w sprawie wniosku skarżącego z dnia [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu pierwszej instancji nie jest zasadna i jako taka podlegała oddaleniu. Na wstępie wskazać przyjdzie, że w sprawie nie ulega wątpliwości, iż organem właściwym do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] r. był Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. Wynikało to z treści sformułowanych w tym wniosku żądań skarżącego, którymi domagał się w szczególności likwidacji samowoli budowlanej. Właściwość organu potwierdzona została zresztą powołanym wyżej orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powyższe w niczym nie zmienia jednak faktu, że organ nie pozostawała w bezczynności w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przypomnieć przyjdzie, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tj. w sprawach, w których sądy administracyjne właściwe są do rozpoznawania skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Z powyższej regulacji wynika, że skarga na bezczynność dotyczy niepodejmowania przez organy administracji publicznej aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, a więc takich, które odnoszą się do konkretnego podmiotu i regulujących jego sytuację prawną. Zatem z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności (zob.: T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1996, s. 62-63). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić przyjdzie, że organ nie pozostawał w tak rozumianej bezczynności. Organ na skutek wniosku skarżącego uznał się niewłaściwym do załatwienia sprawy objętej tym wnioskiem i przekazał sprawę Wójtowi Gminy P., o czym zawiadomił skarżącego pismem z dnia [...] r., a następnie fizycznie wniosek ten przekazał. Takie działanie organu było działaniem w trybie art. 65 § 1 k.p.a. Wskazać przyjdzie, że po nowelizacji przepisów k.p.a. przekazanie sprawy innemu organowi nie następuje w formie postanowienia i nie służy na nie zażalenie. Strona ma jednak zapewnioną możliwość kontroli prawidłowości stanowiska organu o przekazaniu sprawy. Kontrola ta następuje w trybie odwoławczym od decyzji wydanej przez organ, któremu sprawa została przekazana. Taka kontrola miała zresztą miejsce w niniejszej sprawie i w efekcie doprowadziła do rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego po myśli skarżącego. Organ, który uznał się w sprawie niewłaściwym i przekazał sprawę innemu organowi, nie mógł do czasu rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego wydać decyzji we własnym zakresie. Ponieważ przekazanie sprawy nastąpiło w terminie przewidzianym do jej załatwienia, to nie sposób mówić o bezczynności organu w sprawie. Zupełnie inną kwestią jest, czy takie działanie organu nie nosiło znamion celowego przewlekania postępowania. Ta jednak kwestia pozostaje poza granicami kontrolowanej w niniejszej sprawie bezczynności. Niezależnie od powyższego wskazać przyjdzie, że na etapie postępowania sądowoadministracyjnego organ wydał decyzję rozstrzygającą sprawę z wniosku skarżącego z dnia [...] r. Ta okoliczność z kolei ma istotne znaczenie, albowiem celem i sensem uregulowania zawartego w art. 149 p.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, jest zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w określonym terminie, czyli polecenie przez sąd organowi załatwienia sprawy administracyjnej bez wskazywania w jaki sposób winno to nastąpić tzn. bez określenia czy organ ma uwzględnić żądanie strony, czy mu odmówić, a jedynie polecenie załatwienia sprawy czyli - w większości przypadków - zobowiązanie do wydania decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę. Z powyższego wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność w sprawie, w której organ podjął decyzję nie jest możliwe, jeżeli wydanie decyzji nastąpiło co prawda już po wniesieniu skargi lecz przed jej rozpoznaniem. W takiej sytuacji, gdyby nawet uznać, że organ pozostawał przez jakiś czas w bezczynności, co jak wyżej wywiedziono nie miało miejsca, to i tak rozpoznanie skargi nie mogłoby się zakończyć jej uwzględnieniem z uwagi na wydanie przez organ decyzji w dniu [...] r. Mając powyższe na uwadze brak jest powodów, dla których skargę można by ocenić za zasadną, stąd podlegała ona oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.