II SAB/Gl 36/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie nieudzielania informacji w sprawie obciążenia opłatami dodatkowymi za parkowanie pojazdu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Czterema upomnieniami z dnia [...] r., o kolejnych numerach od nr [...] do nr [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta K. Kierownik Działu Nadzoru Systemu Parkowania wezwał M. K. do uiszczenia opłat dodatkowych za parkowanie pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w kwotach: [...] zł, [...] zł, [...][...] zł oraz [...] zł. Wskazane upomnienia zostały wydane w oparciu o regulację art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Wskazano w nich, że w przypadku nieuregulowania przedmiotowych należności w terminie 7 dni, wszczęte zostanie postępowanie egzekucyjne w celu ich przymusowego ściągnięcia. W piśmie z dnia [...] r. M.K. zwrócił się do organu o udzielenie wyjaśnień i informacji między innymi na temat wskazanych powyżej upomnień. W odpowiedzi na ww. pismo Zastępca Dyrektora Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K. w piśmie z dnia [...] r. wskazał, że fakt parkowania pojazdu o nr rej. [...] na terenie strefy płatnego parkowania Miasta K. został ujawniony przez inkasentów MZUiM w toku czynność kontrolnych. Okoliczność ta została potwierdzona przez inkasenta na druku wezwania, którego jedna część została umieszczona na pojeździe. Wskazano, że obowiązek zapłaty opłaty postojowej powstaje z mocy prawa i nie wymaga doręczenia przez organ uprawniony do poboru opłat. Opłata za postój winna być uiszczona w ciągu 7 dni od daty parkowania, a po ich upływie pobiera się opłatę dodatkową. Wskazano, że do pisma załączono kserokopię wezwań do uiszczenia opłaty parkingowej oraz szczegółowe zestawienie nieopłaconych postojów przedmiotowego pisma. W kolejnym piśmie z dnia [...] r. M.K. kwestionował słuszność wystawienia opłat wskazując, że na podstawie wezwań uiszczał wymagane opłaty, choć dokonywał tego w okresach późniejszych, czasami w kolejnym miesiącu. Z uwagi na powyższe wniósł o umożliwienie mu szczegółowego zapoznania się z całą dokumentacją w sprawie. Odpowiadając na ww. pismo organ w piśmie z dnia [...] r. poinformował, że przekazał już wnioskodawcy pełną dokumentację nieopłaconych postojów i jednocześnie podtrzymał dotychczasowe stanowisko. W kolejnych pismach z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. M.K. ponownie zakwestionował działania organu wskazując, że pozbawiono go dostępu do pełnej dokumentacji w sprawie. Pismem z dnia [...] r. M.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnosząc o rozpatrzenie zasadności wymiaru należności i zasadności egzekucji opłat za parkowanie wraz z opłatami dodatkowymi naliczonymi upomnieniami Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K.. Precyzując skargę w piśmie z dnia [...] r. wskazał, że organ do części przedłożonych wezwań wystawił tytuły egzekucyjne mimo, że nie zakończyła się jeszcze procedura wyjaśniania przedmiotowych należności. Wreszcie w piśmie z dnia [...] r. ostatecznie wyjaśnił, że przedmiotem jego skargi jest bezczynność Prezydenta Miasta K. we wskazanym powyżej zakresie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: W rozpoznawanej sprawie M.K. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie nieudzielania informacji w sprawie obciążenia opłatami dodatkowymi za parkowanie pojazdu. Przy tak sformułowanym żądaniu skargi w pierwszej kolejności należało ustalić kwestie związane z jej dopuszczalnością. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.- zwanej dalej p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – zwana dalej p.p.s.a.). Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 p.p.s.a. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu, a więc gdy dotyczy ona jedynie: decyzji administracyjnych (pkt 1), postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty (pkt 2), postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach (4a). Przepisy te wymieniają akty związane z bezczynnością w sposób wyczerpujący, tym samym skarga wniesiona na bezczynność organu administracji publicznej wykraczająca poza ten zakres przedmiotowy określony w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. jest niedopuszczalna i podlegać musi odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Bezczynność oznacza zatem stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności z zakresu administracji publicznej, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ określonej sprawy administracyjnej. Przenosząc powyższą regulację na grunt niniejszej sprawy wskazać wymaga, że kwestii spornej nie stanowi okoliczność, iż upomnienia w odniesieniu do których organ nie udzielił żądanych przez skarżącego informacji nie są decyzjami bądź postanowieniami wskazanymi w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Nie stanowią one również żadnego z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4a – 7 Ppsa. Rozważenia wymaga natomiast, czy upomnienie to jest innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Za nieuiszczenie tych opłat pobiera się opłatę dodatkową (art. 13 f ust. 1 cyt. ustawy). Wysokość opłaty dodatkowej oraz sposób jej pobierania określa rada gminy, nie może ona jednak przekroczyć [...] zł (ust. 2 tego przepisu). Jest ona pobierana przez zarząd drogi, a w przypadku jego braku przez zarządcę drogi (ust.3). Opłata dodatkowa za parkowanie pojazdu wraz z odsetkami za zwłokę podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 40 d ust.2 ustawy o drogach publicznych). Stosownie do treści art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Jak wynika z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, egzekucja administracyjna zostaje wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Charakter prawny upomnienia sprowadza się zatem jedynie do przypomnienia o obowiązku zapłaty wymienionych w nim należności, z jednoczesną informacją o zagrożeniu skierowania sprawy na drogę egzekucji administracyjnej. Nie jest zatem rozstrzygnięciem władczym, rozstrzygającym o sytuacji prawnej osoby do której upomnienie zostało skierowane. Nie nadaje ono nowych praw i obowiązków, lecz jedynie przypomina o konieczności wykonania tych, które już istnieją bezpośrednio z mocy prawa. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują po stronie zobowiązanego środka prawnego wymierzonego przeciwko upomnieniu. Dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, zobowiązany w ramach obrony przed egzekucją może skorzystać z zarzutów, zgodnie z art. 33 powyższej ustawy. Na tym etapie otwarta zostaje droga do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.). Tymczasem upomnienie, jak już wskazano, poprzedza wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Analiza powyższych przepisów prowadzi zatem do wniosku, że wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 413/09, publ. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo). Reasumując należy wskazać, że skoro złożenie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to przedmiotowa skarga M. K. jako złożona na bezczynność organu w zakresie czynności, które nie podlegały zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegała odrzuceniu. Powyższe okoliczności stanowią podstawę do uznania, że skarga M. K. jest niedopuszczalna, co obliguje Sąd do jej odrzucenia, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a.