II SAB/Gl 59/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.H., W.H. i M.H. na bezczynność Starosty Bielskiego w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 9 listopada 2018 r. H.H., W.H. i M.H. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę m.in. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną. Na podstawie zarządzenia Przewodniczego Wydziału II z dnia 18 grudnia 2019 r. zobowiązano skarżących do złożenia dowodu wykazującego, że przed wniesieniem powyższej skargi wystąpili do właściwego organu z ponagleniem, o jakim mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej zwanej Kpa). W odpowiedzi na to wezwanie skarżący pismem procesowym z dnia 15 stycznia 2019 r. wyjaśnili, że owe ponaglenie zostało przez nich wniesione. Skarżący wymienili szereg pism, w tym m.in. wskazali na zażalenie z dnia 26 lutego 2015 r. skierowane do Wojewody Śląskiego. Kserokopia tego dokumentu została nadesłana do Sądu (k. nr 22 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w związku z wcześniejszą skargą powyższych skarżących na bezczynność tego organu w rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wydał wyrok z dnia 24 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Gl 7/17. Po tym wyroku skarżący nie składali już ponaglenia w trybie w/w przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej zwanej Ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 Ppsa). Stosownie do treści art. 53 § 2b Ppsa, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Warunkiem koniecznym skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji jest zatem uprzednie, tj. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, wniesienie ponaglenia. Jak wynika z treści art. 37 § 1 pkt 1 i § 3 pkt 1 Kpa, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 Kpa (bezczynność), stronie służy prawo wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. W odpowiedzi na wezwanie sądowe skarżący wskazali, że wystąpili z powyższym ponagleniem, gdyż jako takie należy traktować złożone do akt sprawy pismo z dnia 26 lutego 2015 r. zatytułowane "zażalenie" skierowane do Wojewody Śląskiego. W istocie pismo to zostało złożone uprzednio przed wniesieniem skargi w sprawie o sygn. akt II SAB/Gl 7/17 dotyczącej bezczynności Starosty [...] w tej samej sprawie na wcześniejszym etapie postępowania administracyjnego. Postępowanie sądowe w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2017 r. m.in. zobowiązującym organ do wydania decyzji w przedmiocie odszkodowania w terminie miesiąca od dnia zwrotu akt postępowania. Oznacza to, że kolejna skarga tych samych skarżących na bezczynność tego samego organu w tej samej sprawie wymaga ponownego wyczerpania trybu określonego w art. 37 Kpa. Skarżący nie wystąpili z kolejnym ponagleniem, co oznacza, że nie dopełnili warunku dopuszczalności skargi, o jakim mowa w art. 52 § 2 Ppsa. Wystąpiła zatem prawna przeszkoda, w wyniku której przedmiotowa skarga nie może zostać merytorycznie rozpoznana. W tej sytuacji, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z niedopuszczalnością skargi mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy strona wniesie skargę do sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia. W świetle powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 2 Ppsa. Jedynie na marginesie należy zauważyć, że z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie strona może wystąpić do organu administracji publicznej wyższego stopnia w każdym czasie, a fakt odrzucenia skargi z powodu niedopełnienia tego warunku nie stoi na przeszkodzie ponownemu wystąpieniu ze skargą na bezczynność organu administracji publicznej przez tą samą osobę, jeśli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony.