II SAB/Gl 6/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.),, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant referent Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi B. G. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] w przedmiocie niezałatwienia sprawy legalności obiektu budowlanego 1. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] do wydania rozstrzygnięcia w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej z dnia [...] r. w terminie 1 (jednego) miesiąca; 2. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] na rzecz skarżącej kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] r. B.G. wystąpiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] o wszczęcie postępowania w sprawie samowoli budowlanej na terenie posesji nr [...] przy ulicy [...] w W. należącej do A.W. i wydanie w oparciu o art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane decyzji nakazującej rozbiórkę betonowego tarasu ułożonego na gruncie oraz kładki betonowej z dwoma biegami schodów o strony posesji nr [...]. Dodała, że fakt wykonania wskazanych obiektów bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę został wykazany w toku postępowania toczącego się przez Sądem Rejonowym w B. [...] czego potwierdzeniem jest wyrok z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] postanowił odmówić wszczęcia postępowania w sprawie rozbiórki tarasu betonowego ułożonego na gruncie i kładki betonowej z dwoma biegami schodów od strony posesji nr [...] usytuowanych na nieruchomości stanowiącej własność A.W. przy ulicy [...]. W uzasadnieniu wskazał, iż powyższe sprawy były już przedmiotem rozpoznania przez organy administracji państwowej i zostały ostatecznie załatwione. Sprawa samowolnej budowy kładki betonowej z dwoma biegami schodów była rozpatrywana łącznie z budynkiem mieszkalnym stanowiącym własność A.W. i zakończona została decyzją ostateczną Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Delegatura w B. z dnia [...] r.. Decyzja ta była badana przez Sąd w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 20 listopada 2008 r. oddalił skargę (sygn. akt II SA/Gl 663/08). Z kolei sprawa tarasu betonowego ułożonego na gruncie została ostatecznie załatwiona decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję nakazującą rozbiórkę tego tarasu. Wobec powyższego nie można drugi raz orzekać w tej samej sprawie, stąd postanowiono jak w sentencji. Wskutek odwołania wniesionego przez B.G., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje nie tylko formy odmowy wszczęcia postępowania lecz także instytucji odmowy wszczęcia postępowania, jeżeli przez odmowę rozumieć akt administracyjny odmawiający wszczęcia postępowania. Zauważył, że jedynie w przypadku postępowań nadzwyczajnych odmowa wszczęcia postępowania następuje w formie decyzji. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca. W ocenie organu odwoławczego, Inspektor Powiatowy nie wyjaśnił w sposób prawidłowy wniosku skarżącej z dnia [...] r., w szczególności czy nie dotyczy (takie zdanie organu odwoławczego) postępowania egzekucyjnego w sprawie rozbiórki tarasu. Dodatkowo wskazał, że Powiatowy Inspektor nieprawidłowo ustalił, iż sprawa samowolnej budowy kładki betonowej z dwoma biegami schodów została zakończona decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. oraz wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Z przekazanych bowiem akt wynika, że sprawa tej kładki nie była przedmiotem orzekania w żadnym dotychczasowych postępowań. Dlatego też organ pierwszej instancji rozważyć winien wszczęcie odrębnego postępowania w przedmiocie kładki i przeprowadzić je zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego. Odwołując się do wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...]r., sygn. akt [...] dodał, że jego ustalenia organ powiatowy powinien uwzględnić w tym postępowaniu. Pismem z dnia [...] r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] B.G. zwróciła się o informację na temat podjętych w sprawie czynności, podnosząc, iż mimo pozytywnej dla siebie decyzji organu drugiej instancji nic nie zrobiono w zakresie nadania biegu jej wnioskowi z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] pismem z dnia [...] r. odpowiedział B.G.. Poinformował zainteresowaną, że zgłoszone we wniosku z dnia [...] r. sprawy były już przedmiotem rozpatrywania przez organy nadzoru budowlanego – m.in. sprawa kładki betonowej z dwoma biegami schodów. Zdaniem organu problem ten został zbadany, rozstrzygnięty i zakończony ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Delegatura w B. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia, noszącego znamiona decyzji, pisma Wójta Gminy W. z dnia [...] r. potwierdzającego zgłoszenie na użytkowanie budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] w W. przy ulicy [...] stanowiącego własność A.W.. Przywołane pismo (noszące znamiona decyzji) legalizowało samowolnie wybudowany budynek mieszkalny. Podstawą tej legalizacji była inwentaryzacja obiektu, orzeczenie techniczne o zdatności do użytkowania budynku oraz protokoły badań i stwierdzeń (dokumenty niezbędne do oddania obiektu do użytkowania). Przedmiotowa inwentaryzacja obejmowała podest wejściowy z dwoma biegami schodów (cześć graficzna i opisowa inwentaryzacji). Z kolei sprawa tarasu betonowego została ostatecznie załatwiona decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Inspektora Powiatowego nakazującą jego rozbiórkę. Mając na względzie, że zarówno sprawa tarasu jak i kładki betonowej były już ostatecznie załatwione, nie można orzekać po raz drugi w tej samej sprawie. W piśmie z dnia [...] r. B.G. stwierdziła, że organ nie zadał sobie trudu dokładnego zbadania i analizy dotychczasowych postępowań w sprawie wykroczeń budowlanych A.W.. Wyjaśniła, że w sporze z sąsiadem wyodrębniły się trzy sprawy, z których tylko dwie wyczerpały tok i tryb postępowania administracyjnego. Do wyjaśnienia pozostała sprawa wymieniona w piśmie z dnia [...] r. Wbrew twierdzeniom organu pierwszej instancji sprawa dotycząca wygaśnięcia przyjęcia zgłoszenia na użytkowanie budynku mieszkalnego A.W. i jego legalizacji nie obejmowała samowoli w postaci wybudowania tarasu betonowego oraz kładki betonowej, które dobudowane zostały w [...] r., czyli [...] lat po legalizacji tego budynku. Wniosek z dnia [...] r. dotyczy zatem samowoli dokonanej przez wymienionego w [...]. – tj. dobudowy tarasu betonowego oraz betonowej kładki z dwoma biegami schodów. Sprawa ta nigdy nie była przedmiotem rozstrzygnięć organów administracji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] w piśmie z dnia [...] r podtrzymał swojej stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] r., potwierdzając fakt rozstrzygnięcia w decyzji sprawy kładki betonowej. Pismem z dnia [...] r. B.G. złożyła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, powołując się na art. 37 § 1 w związku z art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wskazując na swojej pismo z dnia [...] r. skierowane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] podniosła, że wbrew stanowisku organu sprawa w nim wskazana nie została do tej pory załatwiona. Powtórzyła, argumenty prezentowane we wcześniejszych pismach dowodząc, że z dostępnego w sprawie materiału niezbicie wynika, że przedmiotowa kładka betonowa wraz dwoma biegami schodów została wybudowana w [...] lat po wydaniu pisma Wójta Gminy W. z dnia [...] r. Tym samym jej pismo pozostało bez reakcji, a organ administracji nie może odmówić wszczęcia postępowania na wniosek strony, mimo oceny, że żądanie strony jest bezzasadne z przyczyn formalnych lub merytorycznych. Odwołała się w tym zakresie zarówno do orzecznictwa jak i do doktryny. Dodała także, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] zupełnie pomija okoliczności i wskazania organu drugiej instancji, do wzięcia których pod uwagę zobowiązany jest na mocy art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreśliła, że po uchyleniu decyzji przez organ drugiej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, organ pierwszej instancji nie może pozostawić sprawy bez rozpoznania. Nie jest uprawniony do prowadzenia rozważań co do zasadności wszczęcia postępowania, ale postępowanie to powinien bezwzględnie przeprowadzić stosując się do wskazań i zaleceń organu odwoławczego. Zatem w przypadku, gdy organ tego nie czyni to narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym jego art. 35. Rozpatrując powyższe zażalenie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowił uznać je za bezzasadne. W uzasadnieniu powtórzył prezentowane argumenty, w szczególności potwierdził, iż w omawianej sprawie zapadł już wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 663/08. Stąd też pismo zainteresowanej z dnia [...] r. załatwione zostało decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia [...] r. W wyniku ponownego rozpatrywania sprawy, wskutek uchylenia poprzedniej decyzji przez organ drugiej instancji, organ pierwszej instancji pismami z dnia [...] r. oraz [...] r. poinformował wnioskującą, iż sprawa kładki betonowej wraz z dwoma biegami schodów została rozstrzygnięta ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] r. potwierdzającej przyjęcie zgłoszenia użytkowania obiektu budowlanego – jako zrealizowanego bez pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego przy ulicy [...] w W. i stwierdzającej, że obiekt ten jest zdatny do użytkowania. Zdaniem organu powiatowego wymienione pismo- decyzja Wójta Gminy objęła także legalizację spornej kładki, która stanowiła urządzenie budowlane związane z funkcjonowaniem przedmiotowego budynku mieszkalnego. W ocenie organu odwoławczego organ ten prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do wszczęcia postępowania z uwagi na fakt, iż sporna kładka została zalegalizowana decyzją Wójta Giny W. z dnia [...]., co potwierdza pozostająca w aktach sprawy dokumentacja, a zwłaszcza inwentaryzacja przedmiotowego budynku. Wobec udzielenia stronie przez organ powiatowy dwukrotnie w ustawowym terminie odpowiedzi na złożony wniosek, należy uznać skargę za bezzasadną, co nie uniemożliwia stronie złożenia skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego. Pismem z dnia [...] r., reprezentowana przez pełnomocnika, B.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...]. Podkreśliła, iż w dniu [...] r. zwróciła się o wszczęcie postępowania w sprawie samowoli budowlanej na terenie posesji nr [...] przy ulicy [...] w W. należącej do A.W. i wydanie w oparciu o art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego decyzji nakazującej rozbiórkę kładki betonowej z dwoma biegami schodów od strony posesji nr [...]. Wskazała, że wniosek złożyła z uwagi na wybudowanie przedmiotowej kładki w odległości mniejszej niż przewidują to przepisy, co ogranicza jej korzystanie z własności. Przyznała, że otrzymała pisma organu z dnia [...] i [...] r. Jednak w jej ocenie stanowisko organu, iż skargę na bezczynność organu należy uznać za bezzasadną, budzi zastrzeżenia. Przede wszystkim dlatego, że niedopuszczalne było zakończenie postępowania przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] pismem o braku podstaw do prowadzenia postępowania, w sytuacji gdy w sprawie orzekał już organ drugiej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zastrzeżenie budzi także argumentacja, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygania wcześniejszych postępowań, podczas gdy z porównania dat – [...] r. pismo (decyzja) Wójta Gminy W.i [...] r. – potwierdzenie przez inwestora budowy bez pozwolenia na budowę, w tym przedmiotowej kładki, wynika co innego. Przedmiotem postępowań wskazanych przez organy nie mogła bowiem być kładka betonowa, skoro została ona wybudowana [...] lat później po wydaniu pisma Wójta Gminy. Odpowiadając na skargę organ – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] - wniósł o jej oddalenie, potwierdzając dotychczasowy przebieg postępowania oraz fakt, iż sprawa podestu wraz ze schodami wejściowymi do budynku mieszalnego A.W. został rozstrzygnięty, gdyż "trudno sobie wyobrazić, że budynek został dopuszczony do użytkowania bez możliwości wejścia". Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia [...] r., będącym reakcją na stanowisko zaprezentowane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...], pełnomocnik strony skarżącej podniósł, iż z uwagi na doświadczenie życiowe i znajomość realiów możliwe i często spotykane są przypadki używania budynków mieszkalnych jak i letniskowych nie w pełni ukończonych. W tym kontekście logiczne rozumowanie organu, że "podest wraz ze schodami wejściowymi do budynku (...) na pewno istniał, bowiem trudno sobie wyobrazić sobie, że budynek został dopuszczony do użytkowania bez możliwości wejścia" nie może być utrzymane. Wyjaśnił nadto, że projekt budowalny zatwierdzono w latach [...] ubiegłego wieku. Wówczas fizycznie nie było przedmiotowej kładki ani schodów. Zalegalizowany projekt uwzględniał je mimo, że ich budowę rozpoczęto dopiero w [...] r., wcześniej korzystając z doraźnego rozwiązania. Pełnomocnik wskazał, że w niniejszej sprawie nie można pominąć prejudycjalności prawomocnego wyroku skazującego wydanego przez sąd karny, który związał organy ustaleniami co do popełnienia przestępstwa, gdzie ustalając czas popełnienia czynu zabronionego z art. 90 w związku z art. 48 ustawy Prawo budowlane tzn. samowoli budowlanej stwierdzono, iż był to rok [...]r. Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik strony skarżącej wnosił jak w skardze i w piśmie z dnia [...] r., wnosząc nadto o zasądzenie kosztów postepowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kodeks postępowania administracyjnego w rozdziale 7 reguluje terminy załatwienia spraw przez organy administracji publicznej. Według art. 35 organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W § 3 tego artykułu przewidziane zostały ustawowe terminy maksymalne dla załatwienia sprawy. Terminy te rozpoczynają swój bieg, w przypadku organu pierwszej instancji, w momencie wszczęcia postępowania (art. 61 § 3 – data doręczenia żądania organowi administracji publicznej), a kończą z chwilą wydania w tej instancji decyzji administracyjnej. Podstawową funkcją tych terminów jest dyscyplinowanie organów prowadzących postępowanie, co niewątpliwie ma ścisły związek z wyrażoną w art. 12 Kodeksu zasadą szybkości postępowania. Analiza wymienionych przepisów wskazuje, że dla załatwienia sprawy wyznaczono: termin "niezwłoczny", miesięczny i dwumiesięczny w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej. Mogą one być przedłużane na zasadach określonych w art. 36 § 1, albo mogą być wyznaczane terminy dodatkowe zgodnie z art. 37 § 2 Kodeksu. Bieg omawianych terminów ulega wstrzymaniu w przypadkach uregulowanych w art. 35 § 5 Kodeksu, przy czym pokreślić trzeba, że okoliczności zwalniające organ administracji publicznej z zarzutu bezczynności muszą mieć charakter prawny, proceduralny, a nie faktyczny. O ile organ administracyjny ma załatwić sprawę przez wydanie decyzji i nie czyni tego w terminie określonym w art. 35 lub wyznaczonym zgodnie z art. 36 pozostaje w bezczynności. Należy w tym miejscu podkreślić, iż o bezczynności organu można mówić zarówno wtedy, gdy w ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności, do których był zobowiązany, jak również wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie, lecz nie zakończył go wydaniem stosownej decyzji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy trzeba zauważyć, że wniosek skarżącej z dnia [...] r. wyraźnie precyzował, iż dotyczy wszczęcia postępowania w sprawie samowoli budowlanej na terenie posesji nr [...] przy ulicy [...] w W. należącej do A.W.. Decyzją nr [...] r. z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] postanowił odmówić wszczęcia postępowania w sprawie rozbiórki tarasu betonowego ułożonego na gruncie nieruchomości stanowiącej własność A.W. i kładki betonowej z dwoma biegami schodów od strony posesji nr [...]. Z kolei, po rozpatrzeniu złożonego odwołania, organ drugiej instancji uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W decyzji swojej [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo ustalił, iż sprawa samowolnej budowy kładki betonowej z dwoma biegami schodów została zakończona decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. oraz wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 listopada 2008 r., Sygn. akt II SA/Gl 663/08. Wskazał wówczas, że z dołączonych do sprawy akt wynika, że sprawa tej kładki nie była przedmiotem orzekania w żadnym dotychczas toczących się postępowań. Wśród wskazań dla organu pierwszej instancji było skierowane stwierdzenie o rozważeniu wszczęcia odrębnego postępowania w przedmiocie kładki i przeprowadzenia go zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie na wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] r., sygn. akt [...] podkreślając zawarte w nim ustalenia, które powinny mieć odzwierciedlenie w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Na tym etapie postępowania, organ pierwszej instancji ponownie przystępując do rozpatrzenia sprawy winien więc w pierwszej kolejności uwzględnić dyspozycje organu odwoławczego. Pomimo jednak wyraźnych wskazań zawartych w uzasadnieniu decyzji, organ pierwszej instancji mając do załatwienia złożony w dniu [...] r. wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie samowoli budowlanej pismami uznał, że wymieniona sprawa i podnoszone kwestie były już załatwione wydanymi wcześniej rozstrzygnięciami. Trudno takie działanie organu uznać za załatwienie złożonego przez skarżącą wniosku. Słusznie bowiem skarżąca zauważa, że organ zupełnie pominął fakt ponownego rozpatrywania sprawy. Skoro bowiem organ odwoławczy rozpatrywał już sprawę uchylając wydane w sprawie rozstrzygniecie do ponownego rozpatrzenia, to na mocy art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji związany jest tym orzeczeniem. Zatem po uchyleniu poprzedniej decyzji przez organ drugiej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, organ pierwszej instancji nie może pozostawić sprawy bez rozpoznania, gdyż na tym etapie nie ocenia już podania (wniosku) od strony formalnej (art. 64 § w Kodeksu postępowania administracyjnego), ale rozstrzyga sprawę merytorycznie. Nie jest więc uprawniony do prowadzenia rozważań co do zasadności wszczęcia postępowania, ale postępowanie to powinien bezwzględnie przeprowadzić stosując się do wskazań i zaleceń organu odwoławczego. Zatem w przypadku, gdy organ tego nie czyni to narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym przepis art. 35 Kodeksu. Wskazać przejdzie, iż zgodnie z art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej załatwiają sprawę przez wydanie decyzji (chyba, że przepisy stanowią inaczej), a z kolei w myśl art. 107 § 1 Kodeksu decyzja administracyjna powinna zawierać określone elementy, w tym: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie - czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Powyższe ustalenia muszą prowadzić do stwierdzenia, że wniosek skarżącej z dnia [...] r. dotychczas nie został załatwiony, gdyż nie można uznać wymienionych przez organ pism za wydanie w sprawie rozstrzygającej decyzji, co w rezultacie - zdaniem Sądu – przesądza o pozostawaniu organu w bezczynności. Należy przy tym zauważyć, że niniejsza skarga została złożona w przewidziany prawem sposób. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Oznacza to sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku, gdy mamy do czynienia z bezczynnością organu właściwym trybem postępowania jest uprzednie złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia na podstawie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W omawianej sprawie zażalenie takie złożone zostało w dniu [...] r., a zatem wyczerpanie tego środka stanowi o dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe trudno jednak zrozumieć motywy organu odwoławczego, który pomimo wyraźnych wskazań i sugestii co do dalszego procedowania w sprawie wniosku skarżącej z dnia [...] r., uznał złożone zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie za niezasadne. Opierając się na zgromadzonych w sprawie dokumentach oraz uwzględniając treść udzielonej odpowiedzi na skargę trzeba stwierdzić, że po wydaniu przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] r. decyzji uchylającej i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji – organ ten nie podjął żadnych działań zmierzających do wykonania tej decyzji, a w szczególności wbrew zaleceniom nie rozważył sprawy w sposób wnikliwy i kompleksowy, m.in. przyjmując ustalenia poczynione w postępowaniu przez Sądem Rejonowym w B. (wyrok z dnia [...] r., sygn. akt [...]), które w sposób wiążący ustaliły datę przedmiotowej samowoli na rok [...] r. Trudno w takich okolicznościach uznać za przekonujące twierdzenia organu pierwszej instancji, że kwestia wskazywanej przez skarżącą kładki betonowej wraz z dwoma biegami schodów była już przedmiotem rozpatrzenia przez orzekające organy, a miało to miejsce w postępowaniu legalizującym zakończonym pismem (decyzją) Wójta Gminy W. z dnia [...] r. potwierdzającym przyjęcie do użytkowania budynku mieszkalnego zrealizowanego przez A.W. na działce nr [...] w W. przy ulicy [...]. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić zasadność skargi, bowiem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] pozostaje w niniejszym postępowaniu bezczynny. Mając na uwadze powyższą argumentację na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2012, poz. 270) orzeczono, jak w punkcie 1 sentencji. Termin do wydania w sprawie rozstrzygnięcia liczy się zgodnie z art. 286 § 2 przywołanej powyżej ustawy od dnia doręczenia akt organowi. Sąd mając na uwadze okoliczności, w jakich doszło do bezczynności organu uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 cytowanej ustawy.