II SAB/Gl 7/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.T. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie nierozpoznania skargi w sprawie legalności wykonania robót budowlanych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 17 grudnia 2013 r. S. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Wojewody [...] polegającą na niezozpoznaniu jego skargi na działalność Rady Miejskiej w D.w związku z podjętą w dniu [...]r. uchwałą nr [...] uznającą za nieuzasadnioną skargę na postępowanie Prezydenta Miasta D. w sprawie odmowy wyjaśnienia nieprawidłowości mających związek z udzieloną zgodą na roboty budowlane. Uchwała ta została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013, poz. 594) w związku z art. 229 pkt 3, art. 237 i art. 238 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. z 2013, poz. 267). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wyjaśniając, że skarga S. T. z dnia 24 października 2013 r. została rozpatrzona w oparciu o przepisy Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, a o sposobie jej załatwienia skarżący został zawiadomiony zgodnie z wymogami określonymi w art. 238 § 1 kpa, w terminie o jakim mowa w art. 237 § 1 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz., 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Oznacza to, że bezczynność ta może dotyczyć jedynie sytuacji, w których organ nie wydaje decyzji administracyjnych, niektórych postanowień (w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających co do istoty, ponadto wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie) oraz nie podejmuje innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Przepis ten wymienia akty związane z bezczynnością w sposób wyczerpujący, tym samym skarga wniesiona na bezczynność organu administracji publicznej wykraczającą poza ten zakres przedmiotowy określony w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. jest niedopuszczalna i podlegać musi odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o bezczynności organu możemy mówić wtedy, gdy dotyczy ona aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, zaś taki akt lub czynność charakteryzuje się tym, że podejmowany jest w sprawie indywidualnej i skierowany do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawnień lub obowiązku tego podmiotu, samo natomiast uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są zaś określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Zdaniem Sądu skarga S. T. na bezczynność Wojewody [...] jest niedopuszczalna. Z jej treści wynika bowiem wprost, że w istocie stanowi ona skargę, o jakiej mowa w przepisach działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega natomiast kognicji sądów administracyjnych (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku, sygn. akt I OSK 457/06, Rzeczpospolita z dnia 14 czerwca 2006 r., Prawo co dnia, str. 3). Skarga w tym trybie jest prawnym, ale ogólnym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 kpa, ani też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Sądy administracyjne orzekają bowiem tylko w tych sprawach z zakresu administracji publicznej, które wymienia art. 3 § 2 p.p.s.a. Natomiast skarga na bezczynność Wojewody [...] jest sprawą z zakresu działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, mieści się bowiem w pojęciu zaniechania lub nienależytego wykonywania zadań i nie podlega rozpoznawaniu przez sądy administracyjne. Skarżący, powołując się na art. 229 pkt 1 k.p.a., złożył skargę do Wojewody [...]na działalność Rady Miejskiej w D. w związku z podjętą w dniu [...]r. uchwałą nr [...]uznającą za nieuzasadnioną skargę na działanie Prezydenta Miasta D. Podniesione zarzuty ewidentnie nie dotyczą jego interesu prawnego, sprowadzają się głównie do kwestionowania działań podejmowanych przez Wojewodę [...], które polegają na nierozpatrzeniu jego skargi z dnia 24 października 2013 r. W tym zakresie skarżący nie może żądać wydania wobec siebie aktu lub wykonania czynności, które dotyczyłyby jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wskazać przy tym trzeba, że Wojewoda [...] udzielił skarżącemu odpowiedzi w piśmie z dnia [...]r., nr [...]. Skoro skarga S. T. nie mieści się w kategorii spraw z zakresu administracji publicznej, które wymienia art. 3 § 2 p.p.s.a., to tym samym skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.