II SAB/Gl 72/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2014 r. sprawy ze skargi I.B. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie nierozpoznania odwołania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę. Z wniosku I. B. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu części wywłaszczonych nieruchomości - działek nr 1 i nr 2 położonych w K. przy ulicy [...] oraz [...]. Prezydent Miasta C., jako organ wyznaczony postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] do prowadzenia sprawy, decyzją z dnia [...] r. Nr [...] orzekł o zwrocie na rzecz I. B. i G. H. przedmiotowej nieruchomości i zobowiązał wnioskodawców do zapłaty na rzecz Miasta K. kwoty 40.067,66 zł (każdego z nich po 20.028,88 zł) tytułem zwrotu waloryzowanego odszkodowania. Rozstrzygnięcie to utrzymane zostało decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...]. Decyzje te zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 czerwca 2011r. sygn. akt II SA/Gl 17/11. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że w przeprowadzonym postępowaniu nie określono dostatecznie precyzyjnie jego przedmiotu (organy prowadziły postępowanie w stosunku do działek nr 1 i nr 2 podczas, gdy strony występowały o zwrot części wywłaszczonej nieruchomości –tj. fragmentu działki nr 1 i całej działki nr 2). Nie ustalono statusu prawnego nieruchomości objętej postępowaniem, a także Sąd zanegował prawidłowość sporządzonego operatu szacunkowego. W konsekwencji Sąd wskazał, że w ponownym postepowaniu organ administracji winien w sposób bezsporny ustalić żądania strony, przeznaczenie oraz aktualny status przedmiotowych nieruchomości, a sporządzony operat szacunkowy poddać wnikliwej ocenie, w celu dokonania prawidłowej waloryzacji odszkodowania, które powinno być zwrócone. Wymieniony wyrok stał się prawomocny w dniu 4 sierpnia 2011 r., a w dniu 29 sierpnia 2011 r. został wraz z aktami doręczony Wojewodzie [...]. Do organu pierwszej instancji – Prezydenta Miasta C. wyrok ten wraz z aktami administracyjnymi wpłynął w dniu [...] r. Pismem z dnia [...] r. I. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta C. "w przedmiocie milczenia do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 17/11". Zawnioskowała o nakazanie Prezydentowi Miasta C. zaniechania bezczynności i niezwłocznego załatwienia sprawy, stwierdzenia, że bezczynność Prezydenta Miasta C. w przedmiocie niewykonania wskazanego wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie organowi grzywny na rzecz skarżącej w kwocie nie mniejszej niż 37.752 zł. Wyrokiem z dnia 7 marca 2012 r. sygn., akt II SA/Gl 805/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił powyższą skargę, kwalifikując ją jako skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania po wyroku uchylającym decyzje organów obu instancji wydane w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Sąd uznał, że złożona skarga jest bezzasadna. Dla uznania, że organ po wyroku sądu prowadzi postępowanie przewlekle lub pozostaje w ogóle w bezczynności, co uzasadnia nałożenie grzywny, nie jest wystarczające stwierdzenie, że przekroczeniu uległ ustawowy termin do załatwienia sprawy, a także stwierdzenie, że przekroczenie to nie jest uzasadnione i usprawiedliwione. Analizując sprawę Sąd stwierdził, że niniejszym przypadku organ pierwszej instancji otrzymał akta i odpis wyroku dnia 6 września 2011 r.. Uwzględniając, że organ drugiej instancji otrzymał akta sprawy i odpis prawomocnego wyroku z dnia 2 czerwca 2011 r, w dniu 29 sierpnia 2011 r., przekazanie sprawy nastąpiło sposób sprawy i bez zwłoki. Stąd dopiero od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku rozpoczął bieg termin do załatwienia sprawy. Dlatego też wniesienie do sądu skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w dniu 12 września 2011 r. nie mogło zostać uznane za uzasadnione. Sąd oceniając zasadność skargi nie ograniczył się do oceny stanu postępowania na dzień wniesienia skargi. Wziął także pod uwagę stan w dacie orzekania, uznając, iż zwłoka w załatwieniu sprawy jest usprawiedliwiona, bo spowodowana była postawą stron, które zgodnie z zaleceniami zawartymi w wyroku z dnia 2 czerwca 2011 r. zobligowane były do oświadczenia, w jakim zakresie domagają się zwrotu nieruchomości – tj. czy w całości czy też w części. Bezsporne pozostaje, że udzielenie odpowiedzi przez strony nastąpiło dopiero w dniu 7 grudnia 2011r. Dodatkowo Sąd podkreślił, że sporządzenie nowego operatu (mogącego być przygotowanym w sprawie dopiero po sprecyzowaniu wniosku) nastąpiło w dniu 8 marca 2012 r. W konsekwencji Sad stwierdził, że żadna czynność organu nie stała się zbędna i pozbawiona podstaw, nie można zatem uznać, że postępowania prowadzone było w sposób przewlekły. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] orzekł w pkt. 1 o zwrocie na rzecz I. B. i G. H. po ½ wywłaszczonej nieruchomości położonej w K. przy ulicy [...] i ulicy [...] obejmującej działki nr 1 i nr 2, w pkt. 2 ustalił wysokość zwaloryzowanego odszkodowania podlegającego zwrotowi na rzecz Miasta K. na kwotę 5.814,26 zł a w pkt. 3 ustanowił na zwracanej nieruchomości hipotekę przymusową na rzecz Miasta K. w celu zabezpieczenia należności związanych ze zwrotem nieruchomości. Pismem z dnia [...] r. I. B. wniosła odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody [...]. Odwołanie to uzupełniła obszernym pismem z dnia [...] r., w którym zawarte zostało również żądanie uzupełnienia przedmiotowej decyzji w trybie art. 111 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pisma te zostały przekazane przez Prezydenta Miasta C. do Wojewody [...], który postanowieniem z dnia [...] r., działając na podstawie art. 65 § 1 i art. 111 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przekazał według właściwości pismo do Prezydenta Miasta C., celem rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie własnej decyzji z dnia [...] r. w trybie art. 111 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. odmówił uzupełnienia swojej decyzji z dnia [...] r. i pismem z dnia [...] r. przekazał całość akt sprawy do Wojewody [...]. Wobec wniesionego w piśmie z dnia [...] r. zażalenia na powyższe postanowienie, Wojewoda [...] pismem z dnia [...] r., ponownie przekazał całość akt wraz z zażaleniem do Prezydenta Miasta C. (na podstawie art. 65 § 1 i art. 129 § 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego) celem zajęcia stanowiska w trybie art. 132 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pismem z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. przekazał zażalenie wraz z całością akt do Wojewody [...], wskazując, iż przepis art. 111 Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...], na podstawie art. 104 i art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. art. 91, art. 136 ust. 3 oraz art. 140 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, rozpatrując złożone odwołanie I. B., uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części – tj. w pkt. 2 i ustalił wysokość zwaloryzowanego odszkodowania podlegającego zwrotowi na rzecz Miasta K. na kwotę 5.644,92 zł, z czego na udziały I. B. i G. H. przypada kwota po 2822,46 zł. na każdego oraz uchylił tę decyzję w pkt 3 ustanawiając na zwracanej nieruchomości hipotekę przymusową na rzecz Miasta K. w celu zabezpieczenia należności związanych ze zwrotem nieruchomości w wysokości 5.644,96 zł., a w pozostałej części decyzję utrzymał w mocy. W obszernym uzasadnieniu przedstawił motywy działania organu, podkreślając, że określona w decyzji organu pierwszej instancji kwota należnego odszkodowania do zwrotu polegała dalszej waloryzacji i stąd zmiana jej wysokości. Szczegółowo odniósł się także do zgłaszanych w odwołaniu zarzutów, uznając że nie są one zasadne. Pismem z dnia [...] r. I. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Wojewody - poprzez niewydanie decyzji w postępowaniu odwoławczym od decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. Skarga ta, postanowieniem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn.. akt II SAB/Gl 22/13, została odrzucona wobec jej niedopuszczalności z uwagi na niewyczerpanie toku administracyjnego (brak zażalenia). W dniu [...] r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. wpłynęło zażalenie (pismo z dnia [...] r.) kierowane do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w Warszawie dotyczące bezczynności Wojewody [...] poprzez nie wydanie w terminie decyzji w postępowaniu odwoławczym w przedmiocie sprawy nr [...] o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Zażalenie to zostało uznane za nieuzasadnione postanowieniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że wobec wydania decyzji z dnia [...] r., Wojewoda [...] nie pozostaje w bezczynności. Pismem z dnia [...] r. I. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Wojewody [...] polegającą na niewydaniu decyzji w postępowaniu odwoławczym z odwołania z dnia [...] r. dotyczącego decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. Skarżąca wniosła o: stwierdzenie, iż bezczynność Wojewody [...] jako organu odwoławczego w przedmiocie nie wydania decyzji do wniesionego przez nią w dniu [...] r. odwołania nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od zaskarżonego organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania oraz zdyscyplinowania organu nadzoru w zakresie właściwej oceny zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego w terminie wskazanym w art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego; nakazania Wojewodzie zaniechania bezczynności i innych uchybień prawnych i formalnych, w tym starannego nadzoru odwoławczego w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości z wniosku wniesionego w dniu [...] r.; zakreślenia prawa do wynagrodzenia szkody, która została wyrządzona skarżącej przez niezgodne z prawem działanie organu władzy rządowej ograniczającego swoim działaniem, w tym bezczynnością w zakresie prawa do skutecznego środka odwoławczego w rozsądnym terminie. Dalej skarżąc wskazała, iż pismem z dnia [...] r. "wykonała treść postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 kwietnia 2013 r." poprzez wniesienie wymaganego zażalenia do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Wyjaśniła, iż wniesienie skargi nastąpiło z powodu naruszenia przez Wojewodę przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 32 i art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiących, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłok. Wobec wniesienia sprawy do urzędu administracji w dniu 25 lipca 2005 r. (wniosku o zwrot) rażąco naruszono prawo w odniesieniu do terminu jej załatwienia. Wniosła o uznanie, iż nastąpiło wyczerpanie wymaganego toku postępowania a Wojewoda [...] dopuścił się rażącego naruszenia prawa, przez co skarżąca poniosła wymierne, wyliczone szkody materialne. Podkreśliła, iż organ odwoławczy naruszył całkowicie zaufanie skarżącej do organów nadzorczych, po 8 latach od wniesienia wniosku o zwrot wymienionej nieruchomości. Wniosła o wytłumaczenie jej, jak do jej sprawy odnosi się obligatoryjna zasada wnikliwego i szybkiego postępowania. Dodała, że pomimo wykonania wszystkich wymaganych czynności do dnia dzisiejszego nie otrzymała od organu odwoławczego żadnej decyzji w formie nakazanej prawem, nie została również w żaden sposób pouczona o przysługujących jej prawach. W uzasadnieniu swego stanowiska strona podkreśliła, iż orzekające w sprawie organy nie przestrzegając ustawowych terminów naruszają obowiązujące prawo. Składane przez nią zażalenia rozpatrywane są z naruszeniem przepisów, a nadto Wojewoda pomija istotne kwestie nie rozstrzygając w tym zakresie. Przedstawiając dotychczasowy tok postępowania w sprawie, zwróciła uwagę, iż na każdym etapie tego postępowania organy naruszając obowiązujące przepisy działały na jej szkodę. Zwróciła uwagę, że także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, które zostały już w sprawie wydane nie były przez te organy wykonywane w terminie. Podkreślając fakt nie rozpoznania jej odwołania z dnia [...] r., uzupełnionego kolejnymi pismami wniosła o rozpatrzenie jej skargi na bezczynność organu, domagając się "uwzględnienia jej skargi i zmuszenia organu odwoławczego do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości albo w części oraz stwierdzenia, iż nastąpiło w sprawie naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik sprawy (...)". W dodatkowym piśmie z dnia [...] r. w odpowiedzi na wezwanie Sądu poinformowała, iż podtrzymuje swoją skargę w sprawie nie wydania w terminie przez Wojewodę [...] decyzji do odwołania wniesionego w dniu [...] r. Dodała, że wniesienie skargi na bezczynność organu jest uzasadnione w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy przez organ odwoławczy i nie poinformowania o przyczynach zwłoki. Dodała, że Wojewoda wydał decyzję do jej odwołania po dacie wniesienia przez Nią skargi do Sądu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], wskazując na wydanie i doręczenie stronie skarżącej decyzji rozpatrującej złożone odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta C., wniósł o jej oddalenie. Poinformował, że przedmiotowa decyzja w postępowaniu odwoławczym wydana została w dniu [...] r., a skarżąca odebrała wymienioną decyzję w dniu [...] r. Wojewoda [...] prawidłowo pouczył stronę o przysługującym jej prawie wniesienia skargi do Sądu, z czego skarżąca nie skorzystała, składając dwukrotnie skargę na bezczynność Wojewody [...]. Na rozprawie w dniu 8 maja 2014 r. pełnomocnik organu odwoławczego podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę. Wyjaśnił, że w sprawie przekroczony został termin do jej załatwienia, ale organ uczynił zadość obowiązkom określonym w art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego, zawiadamiając stronę o nowym terminie załatwienia sprawy i przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie. Przyczyną tego stanu było równolegle prowadzone postępowanie w sprawie uzupełnienia decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga wniesiona przez skarżącą nie mogła zostać uwzględniona. Stosownie do art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn . Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Literalne brzmienie przepisu sugeruje, że możliwość uwzględnienia przez sąd skargi na przewlekłość bądź bezczynność organu ograniczona jest do przypadków, w których stan bezczynności lub przewlekłości postępowania trwa nadal w dacie wyrokowania. Tylko bowiem wówczas możliwym jest wydanie wyroku zobowiązującego organ do wydania w określonym terminie aktu bądź dokonania czynności. Ostatnio w orzecznictwie sądów administracyjnych wytworzyła się także inna, oparta na wykładni celowościowej, korzystniejsza dla strony skarżącej linia interpretacyjna, stosownie do której wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, jednak przed dniem orzekania przez sąd, nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania. Wprawdzie bowiem wówczas nie można już zobowiązać organu do wydania aktu bądź dokonania czynności jednak uwzględnieniem skargi, w rozumieniu art. 149 cytowanej ustawy jest również stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny – zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12. Nawet jednak ten pogląd, dopuszczający możliwość uwzględnienia skargi nie tylko w sytuacjach gdy w dacie orzekania stan przewlekłości bądź bezczynności dalej istnieje lecz również w sytuacjach gdy po wniesieniu skargi stan ten przestał istnieć, nie zezwala na to by badać stan bezczynności bądź przewlekłości postępowania, który to stan przestał istnieć jeszcze przed wniesieniem przez stronę skargi. Jeśli bowiem już przed wniesieniem skargi organ wydał akt, do wydania którego był zobligowany, to w takiej sytuacji skarga jako nieuzasadniona musi zostać oddalona. Już w dacie jej wniesienia przedmiot skargi (bezczynność bądź przewlekłość) bowiem nie istniał. W konsekwencji powyższych rozważań skarga I. B. musiała zostać oddalona. W pierwszej kolejności oceniając dopuszczalność złożonej skargi trzeba stwierdzić, iż w świetle art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga na bezczynność organu może być wniesiona po uprzednim wyczerpaniu środków przewidzianych w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W przedmiotowym przypadku jest to zażalenie do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, które strona wniosła pismem z [...] r. Dodać trzeba, że zażalenie powyższe uznane zostało przez organ za niezasadne. Uznać należy, że skarżąca wyczerpała służące jej środki zaskarżenia, a w związku z tym skargę należało uznać za dopuszczalną. Przystępując do badania zasadności złożonej skargi, a zatem przystępując do jej merytorycznego rozpatrzenia wskazać trzeba na zasadę wyrażoną w art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego – tj. zasadę szybkości postępowania, zgodnie z którą organy powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Z kolei zgodnie z art.35 Kodeksu sprawy winny być załatwiane bez zbędnej zwłoki (§ 1), a niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody, którymi dysponuje organ, bądź takie, które są mu znane (§2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinna nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowaniu, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Do powyższych terminów nie wlicza się jednak terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organów (§ 5). Stosownie do art. 36 § 1 Kodeksu, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w przepisach szczególnych organ administracji zobowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dokonując oceny przedmiotowej sprawy w świetle powyższej regulacji uznać trzeba, że z akt przedłożonych Sądowi wynika, że sprawa odwołania skarżącej z dnia [...] r. od decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., uzupełniona dodatkowym pismem z dnia [...] r. została załatwiona decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] r. Fakt ten jest bezsporny i przyznaje go także sama skarżąca. Zatem w takich okolicznościach nie można mówić o bezczynności organu, wszak decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. załatwiająca złożone przez skarżącą odwołanie wydana została na długo przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawę, tj. pismem z dnia [...] r.. Dokonując oceny przeprowadzonego w tej sprawie postępowania nie sposób nie zauważyć, iż wydanie decyzji załatwiającej odwołanie skarżącej nie nastąpiło w ustawowym terminie jednego miesiąca (§3 in fine art. 35 Kodeksu). Nie nastąpiło to jednak z winy organu. Składając bowiem uzupełnienie swego odwołania z dnia [...] r. strona skarżąca w obszernym piśmie z dnia [...] r. wniosła też o uzupełnienie, w trybie art. 111 Kodeksu postępowania administracyjnego, treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Dlatego też organ odwoławczy, po przekazaniu przez Prezydenta Miasta C. pismem z dnia [...] r. akt sprawy, zobligowany był do przekazania ich powrotnie Prezydentowi w celu rozpoznania zgodnie z właściwością wniosku o uzupełnienie (postanowieniem z dnia [...] r.). Z kolei po wydaniu postanowienia z dnia [...] r. w sprawie omowy uzupełnienia własnej decyzji Prezydent Miasta C. ponownie przesłał akta do Wojewody, co jednak wobec złożenia zażalenia przez skarżącą na wydane postanowienie, ponownie spowodowało cofnięcie całości akt sprawy do organu pierwszej instancji, w celu rozpoznania sprawy w trybie art. 132 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponowne przekazanie całości akt sprawy nastąpiło pismem z dnia [...] r. W tych okolicznościach sprawy wydanie decyzji załatwiającej odwołanie skarżącej w dniu [...] r. trudno uznać za naruszające przepisy postępowania. Dodać trzeba, że w trakcie całego postępowania strona skarżąca informowana była o kolejnych czynnościach organ, inicjowanych składanymi przez nią pismami. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o podstępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.