III SA/Gl 103/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [... r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia: przyznać adwokatowi K. G. wynagrodzenie w kwocie 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy, w tym podatek VAT w kwocie 27,60 zł), płatne z budżetu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach). Wyrokiem z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 228/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu adwokata K.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 września 2010 r. sygn. akt III SA/Gl 103/10 oddalającego skargę J.S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Ponieważ w treści powyższego orzeczenia nie odniesiono się do wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego należnego w drugiej instancji, pismem z dnia [...] r. adresowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach adwokat K.G. po raz kolejny wystąpiła o przyznanie jej wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, składając jednocześnie oświadczenie, że pomoc ta nie została opłacona w całości, ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te zawarte zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Rozporządzenie to w § 2 ust. 1 i 2 przewiduje, iż podstawę zasądzenia opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego stanowią stawki minimalne określone w rozdz. 3-5. Sąd może jednak przyznać opłatę wyższą jedynie wtedy, gdy przemawia za tym nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy oraz jego wkład w przyczynienie się do jej wyjaśnienia. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Dodatkowo § 2 ust. 3 cyt. wyżej rozporządzenia stanowi, iż opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ stawki minimalne wymienione w rozdziale 5 przewidują stawkę za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej - ta znalazła w rozpoznawanej sprawie zastosowanie. Wynosi ona według § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia 50% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) w kwocie 240,00 zł, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji 75% tej stawki. W obu przypadkach nie mniej niż 120,00 zł. Wobec powyższego działając na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia, należało przyznać adwokatowi wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w wysokości 120,00 zł, podwyższone o 23% stawkę podatku VAT, to znaczy o kwotę 27,60 zł, a zatem łącznie 147,60 zł.