III SA/Gl 1033/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant st. sekr. sądowy Beata Mahlhofer, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. przy udziale – sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania) oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, że odwołanie M. G. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z [...] r. nr [...]., określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za listopad 2005r. w kwocie [...] zł. zostało wniesione z uchybieniem terminu wynikającego z art. 223 § 1pkt 1 Ordynacji podatkowej. W podstawie prawnej wydanego postanowienia organ wskazał art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 13 § 1 pkt 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, iż wszystkie decyzje organu pierwszej instancji w tym i dotycząca określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2005r., zostały wysłane na adres zamieszkania wskazany przez Podatnika, tj. [...], ul. [...]. Z uwagi na niemożność ich doręczenia pod wskazanym adresem - doręczyciel zgodnie z art. 150 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa złożył przesyłkę w urzędzie pocztowym, a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym umieścił w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Przedmiotowa przesyłka pomimo dwukrotnego awizowania – [...] r. i [...] r. nie została odebrana przez adresata. Następnie [...] r. powyższa przesyłka została zwrócona nadawcy z pieczątką o treści "Zwrot nie podjęto w terminie". W rezultacie organ I instancji - na podstawie art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa - uznał doręczenie za dokonane z dniem [...] r. (wg sprawozdania Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z dnia [...] r. ). Organ odwoławczy zauważył, jednak że zgodnie z w/w przepisem w przedmiotowej sprawie doręczenie należy uznać za dokonane z dniem [...] r. Organ wskazał, że w myśl art. 223 § 2 pkt 1 O.p. odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji powinno być wniesione w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia stronie. Zdaniem organu ustawowy, czternastodniowy termin na złożenie odwołania od ww. decyzji upłynął zatem z dniem [...] r. ([...]). Organ zaznaczył, że dopiero w dniu [...] r. wpłynął wniosek z dnia [...] r. M. G., reprezentowanego przez adwokata Z. W. w sprawie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji podatkowej Urzędu Skarbowego wydanej [...] r. W uzupełnieniu powyżej opisanego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Pełnomocnik złożył - pismem z [...] r. - odwołania od decyzji nr [...] za [...]r., wydanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. w dniu [...] r. Organ odwoławczy zaznaczył, że w postępowaniu wstępnym, czyli przed wdaniem się w merytoryczne rozpatrzenie sprawy, jest on obowiązany zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. W przypadku negatywnego wyniku podjętych czynności wstępnych, organ ten nie jest władny rozpatrzyć go co do istoty - winien tylko stwierdzić uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Organ dodał, że jeżeli uchybienie terminu nastąpiło bez winy Strony, przysługiwało Jej prawo do złożenia podania o przywrócenie terminu do złożenia odwołania w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, co wynika z art. 162 Ordynacji podatkowej. Organ wskazał, iż M. G. skorzystał z tego prawa, jednakże postanowieniem z [...] r., Dyrektor Izby Skarbowej w K. rozpatrzył przedmiotowy wniosek negatywnie, odmawiając stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. nr [...] z [...] r. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że odwołanie z [...] r. od wskazanej powyżej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z [...] r. zostało złożone po upływie terminu przewidzianego ustawowo na dokonanie tej czynności procesowej. Organ zaznaczył również stwierdzone na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej uchybienie terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w powołanym powyżej art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, powoduje bezskuteczność dokonanej w ww. zakresie czynności - złożonego odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji administracyjnej wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. w pierwszej instancji. Na powyższe postanowienie organu drugiej instancji, pismem z [...] r., Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w której wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa mające wpływ na wynik sprawy: - przepisów postępowania, tj.: art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że odwołanie zostało wniesione po upływie terminu; - art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż organ I instancji prawidłowo doręczył decyzję skarżącemu; - art. 150 Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy pisma w postępowaniu nie były doręczane na prawidłowy adres podatnika; - art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W uzasadnieniu skargi Strona zarzuciła, iż organ II instancji błędnie wydał odrębne postanowienie stwierdzające, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Zdaniem Strony, w sytuacji kiedy podatnik składa wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, a wraz z nim odwołanie, wyłącza to możliwość wydania na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej odrębnego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania Na poparcie swojego argumentu strona wskazała wyrok WSA w Bydgoszczy z 9 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Bd 422/2009 r. Strona podkreśliła, iż kopię decyzji organu I instancji osobiście odebrała w dniu [...] r. Wcześniej nie znała treści decyzji, dlatego też nie mogła się ustosunkować do podjętego rozstrzygnięcia. Pismem z [...] r. złożone zostało odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, którym uzupełniono również wniosek z [...] r. o przywrócenie terminu. Strona wyjaśniła, iż o wydanej w dniu [...] r. decyzji Strona dowiedziała się [...] r., tj. w dniu stawienia się w Urzędzie Skarbowym w D. celem złożenia wyjaśnień w sprawie nieprawidłowości w rozliczeniu podatku VAT za wrzesień i listopad 2005 r. Strona podkreśliła, iż wcześniej nie wiedziała o wydanej decyzji, gdyż nie została ona doręczona. Doręczona została na adres, pod którym nie zamieszkuje. Zatem uchybienie terminowi nastąpiło bez winy skarżącego. Pomimo dołożenia najwyższej staranności Strona nie mogła złożyć odwołania w obowiązującym terminie skoro nawet nie wiedziała o istnieniu decyzji, która miałaby być jego podstawą. Strona podniosła, iż nie zdawała sobie sprawy, że nie zmieniła w Urzędzie Skarbowym adresu do doręczeń. W dniu wydania decyzji adresem korespondencyjnym była B., ul. [...], a nie – B., ul. [...] - jak było zaznaczone w protokole z [...] r. Strona wyjaśniła, iż nie była świadoma, że ma do odbioru listy z urzędu skarbowego. Nie jest też prawdą zdaniem strony, że nie były one podejmowane celowo, gdyż wcześniej postanowienia były przez nią podejmowane. W ocenie Strony, organ podatkowy błędnie przyjął, że decyzja została prawidłowo doręczona. Jej zdaniem, wskazane zostały okoliczności uniemożliwiające odbiór listu, zatem uprawdopodobniono brak winy Strony w niepodjęciu przesyłki. Strona zarzuciła organowi podatkowemu, iż nie podjął wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przyjęto za właściwy adres odnaleziony w aktach sprawy z [...] r., mimo, że od tego zdarzenia minął znaczny okres czasu. Dyrektor Izby Skarbowej w K. w odpowiedzi na skargę nie znalazł podstaw do uznania zarzutów skargi i w pełni podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ zauważył, iż organ II instancji po przeanalizowaniu wskazanych we wniosku z [...] r. przyczyn uchybienia terminowi stwierdził, iż nie uprawdopodabniają one braku winy Strony w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. To z kolei spowodowało, iż postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. rozpatrzył przedmiotowy wniosek negatywnie, odmawiając Stronie przywrócenia terminu. Organ zaznaczył, że w podstawie prawnej wskazanego powyżej postanowienia powołano art. 162 i 163 § 2 Ordynacji podatkowej. Nie znalazł się natomiast w niej art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Również w uzasadnieniu postanowienia nie odniesiono się do tego przepisu, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W związku z powyższym zdaniem organu orzeczenie, na które powołuje się Strona, stawiając organowi zarzut błędnie wydanego, odrębnie postanowienia w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, nie znajduje potwierdzenia w przedmiotowej sprawie. Organ zauważył także, iż bez względu na zasadność wydania zaskarżonego niniejszą skargą postanowienia z [...] r. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, nie zmieni to faktu, że odmówiono Stronie skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, a tym samym nie zmieni to sytuacji prawnej w jakiej Strona się znalazła wskutek powyższego. Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących naruszenia: art. 148 § 1 oraz art. 150 Ordynacji podatkowej (skierowanie decyzji na nieprawidłowy adres podatnika, a co za tym idzie poprzez nieprawidłowe ich doręczenie), organ po przytoczeniu treści w/wym. przepisów stwierdził, iż z powołanych przepisów wynika, że warunkiem przyjęcia w postępowaniu podatkowym tzw. fikcji doręczenia pisma przez pocztę jest uprzednie niewątpliwe ustalenie, że o przechowywaniu pisma w placówce pocztowej adresat został zawiadomiony w sposób określony w przepisie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Od spełnienia tego warunku zależy przyjęcie, iż adresat miał realną możliwość powzięcia wiadomości o nadejściu przesyłki i jej przechowywaniu w placówce pocztowej oraz, że swoim zaniechaniem w takiej sytuacji uchybił obowiązkowi dochowania należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynikało, że przesyłkę zawierającą decyzje organu I instancji pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym [...], w dniu [...] r. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Przesyłka była powtórnie awizowana w dniu [...]r. Przesyłkę zwrócono do nadawcy w dniu [...] r., gdyż adresat nie podjął dwukrotnie awizowanej przesyłki w terminie 14 dni. Zdaniem organu z treści potwierdzenia wynika przyczyna, z powodu której nie doręczono przesyłki adresatowi osobiście; wynika z niej też, że adresat został dwukrotnie zawiadomiony o pozostawieniu przesyłki do jego dyspozycji w konkretnej placówce pocztowej. W ocenie organu skarżący został powiadomiony o nadejściu przesyłki, o miejscu w którym może ją odebrać oraz w jakim czasie może to uczynić. W związku z faktem bezskutecznego przechowywania przesyłki w placówce pocztowej przez okres czternastu dni, przesyłkę tę uznaje się za skutecznie doręczoną w dniu [...] r., co jest w pełni uprawnione w świetle art. 150 Ordynacji podatkowej. Organ zwrócił uwagę, że z akt sprawy wynika, że na poparcie swoich twierdzeń skarżący nie przedstawił żadnych dowodów. Zdaniem organu skarżący nie uprawdopodobnił samym, że adres pod który organ przesłał decyzję był nieprawidłowy, lub że w okresie, w którym biegł termin do odbioru przesyłki i po nim, był chory w stopniu uniemożliwiającym mu prowadzenie własnych spraw. Skarżący nie obalił domniemania o doręczeniu mu decyzji oraz nie uwolnił się od zarzutu winy w złożeniu odwołania po upływie ustawowego terminu. Zatem organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał doręczenia zaskarżonej decyzji na adres wskazany przez Stronę gdyż nowy adres do doręczeń został dopiero podany [...] r. Organ uznał, że nie wystarczające jest tłumaczenie Strony, iż nie zdawała sobie sprawy, że adres do doręczeń nie został zmieniony w urzędzie skarbowym. Organ wskazał że, zgodnie z art. 96 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.) jeżeli dane zawarte w zgłoszeniu rejestracyjnym ulegną zmianie, podatnik jest obowiązany zgłosić zmianę do naczelnika urzędu skarbowego w terminie 7 dni licząc od dnia, w którym nastąpiła zmiana. Z przytoczonego przepisu wyraźnie zatem wynika, iż na podatniku ciąży obowiązek dokonania aktualizacji zgłoszenia rejestracyjnego również w zakresie zmiany adresu zamieszkania jak i adresu do korespondencji. Z akt rejestracyjnych M. G. według organu wynika, iż ostatnie zgłoszenie aktualizacyjne Strona złożyła w Urzędzie Skarbowym w D. w dniu [...] r. Do dnia [...] r. Strona nie składała zgłoszenia aktualizacyjnego dot. adresu zamieszkania. Natomiast, w bazie danych "A", na dzień [...] r., widniał adres zamieszkania: D., ul. [...] oraz adres prowadzenia działalności gospodarczej: D., ul. [...]. W związku z powyższym organ w odpowiedzi na skargę ponownie stwierdził, że organ I instancji prawidłowo przyjął - jako aktualny adres do doręczeń : B., ul. [...]. Adres ten został także potwierdzony przez pełnomocnika strony. Organ podkreślił, że nieświadomość, iż nie dokonano zgłoszenia aktualizacyjnego nie może być okolicznością łagodzącą, bowiem jest to obowiązek podatnika, który w przedmiotowej sprawie nie został dopełniony. Organ nie zgodził się także z zarzutem naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zdaniem organu przeanalizował on dokładnie akta sprawy i w oparciu o zebrane dokumenty ustalił stan faktyczny, w zakresie doręczenia decyzji organu I instancji, które zostało skutecznie dokonane w trybie zastępczym, w efekcie czego stwierdzono uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że jest ono prawidłowe. Na wstępie zauważyć należy, iż postanowieniem z [...] r. nr [...] organ odwoławczy odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. nie znajdując ku temu podstaw faktycznych. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest zasadność postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania o decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. Organ odwoławczy wydając sporne postanowienie stanął na stanowisku, iż w sprawie miało miejsce doręczenie zastępcze w trybie art. 150 O.p. przesyłki zawierającej w/w decyzję i nastąpiło to w dniu [...] r. Stąd od tej daty należy liczyć 14 dniowy termin do wniesienia odwołania. Sąd podziela te ustalenia i konkluzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. co do skutecznego w w/w dacie doręczenia przez organ I instancji w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. W myśl art. 148 § 1 O.p. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. § 2 Pisma mogą być również doręczane: 1) w siedzibie organu podatkowego; 2) w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji; § 3 W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Zgodnie z art. 150 O.p., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Stosownie do § 2 tego przepisu zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Wobec argumentacji strony co do doręczenia decyzji na adres pod którym strona nie zamieszkiwała Sąd zauważa, iż w jego ocenie słusznie organy przyjęły w sprawie, iż adresem na który należało doręczyć przesyłkę jest B. ul. [...]. Jak wynika z akt administracyjnych strona złożyła NIP-1 zgłoszenie identyfikacyjne osoby prowadzącej działalność gospodarczą w dniu [...] r., w którym jako adres miejsca zamieszkania i korespondencji wskazała D. ulica [...] nr [...]. Pismem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. wszczął postępowanie podatkowe wobec. M. G. w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. doręczając to postanowienie stronie na adres wynikający ze zgłoszenia identyfikacyjnego to jest na adres " D. ulica [...]. Z akt administracyjnych wynika także, iż M. G. będąc przesłuchiwany w charakterze podejrzanego w siedzibie Urzędu Skarbowego w D. w dniu [...] r. podał do protokołu adres zamieszkania i adres do doręczeń B., ul. [...]. Niezależnie od powyższego zaznaczyć trzeba też, iż strona miała w toku postępowania do czasu jego wypowiedzenia, pełnomocnika w osobie J. R., która wskazała pismem z [...] r., iż adresem miejsca zamieszkania M. G. jest B. ul. [...]. Wskazany adres miejsca zamieszkania potwierdził też sam M. G. w zażaleniu z dnia [...] r. wniesionym na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. W tej sytuacji, gdy jak stanowi art. 146 O.p. w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel ustawowy lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie swojego adresu czego Strona dopełniła, sama wskazując wymieniony adres B. ul. [...], od tego momentu organy winny były stosować ten adres do doręczeń i tak prawidłowo w sprawie uczyniły. W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu doszło do tzw. zastępczego doręczenia w trybie art. 150 O.p. Decyzja została bowiem wyekspediowana pod właściwy adres, właściwa placówka Poczty Polskiej zawiadomiła stronę w sposób prawidłowy o nadejściu pisma i miejscu, gdzie i kiedy może je odebrać i było ono przechowywane przez okres 14 dni przez Pocztę Polską. W aktach znajduje się także dowód, z którego bezspornie wynika, iż adresata dwukrotnie zawiadomiono o pozostawieniu przesyłki w palcówce pocztowej zawiadomienie o tym fakcie pozostawiając w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W konsekwencji doszło do tzw. zastępczego doręczenia przesyłki w dniu [...] r. W tej sytuacji zasadnym jest wniosek, że 14 – dniowy termin do wniesienia odwołania, o jakim mowa w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej upłynął w dniu [...] r. W konsekwencji stwierdzić zatem należy, że odwołanie wniesione [...] r. naruszało termin określony w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej i wbrew zarzutom skargi nie doszło przy wydaniu spornego postanowienia do naruszenia zarówno art. 228 § 1 pkt 2, art. 223 § 2 pkt 1, art. 148, art. 150 i art. 122 O.p. Końcowo Sąd zauważa, iż niezrozumiałym jest zarzut skargi o wadliwości spornego tu postanowienia z uwagi na fakt, iż organ w postanowieniu dotyczącym odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. przyjął, iż nastąpiło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Okoliczność ta bowiem wbrew twierdzeniem strony ze wskazanego postanowienia nie wynika, a zatem zarzut wydania odrębnych orzeczeń w przedmiocie stwierdzenia, iż odwołanie od w/w decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu jest chybiony. Skoro zatem zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami), oddalił skargę.