III SA/Gl 1045/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Jyż (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Asesor WSA Mirosław Kupiec, Protokolant Sekretarz sądowy Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2007 r. przy udziale - sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. UZSADNIENIE W dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. wydał decyzję nr: [...], uznającą za nieprawidłowe zgłoszenie celne dokonane na jednolitym dokumencie administracyjnym SAD nr [...] z dnia [...] r., w części dotyczącej wartości celnej towarów ujętych w pozycji 1. Kopia tej decyzji została przekazana do Urzędu Skarbowego w R.. Postanowieniem z dnia [...] r., nr: [...] Urząd Skarbowy w R. wszczął postępowanie w sprawie ustalenia podatku od towarów i usług ujętych w poz. 1 zgłoszenia celnego dokonanego na jednolitym dokumencie administracyjnym SAD nr [...] z dnia [...]r., jednocześnie powiadamiając stronę o możliwości złożenia ewentualnych wyjaśnień lub wniosków dowodowych w tej sprawie. W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27.06.2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizacje jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Nr 137, poz. 1302) w dniu [...] r. akta przedmiotowej sprawy przekazane zostały Naczelnikowi Urzędu Celnego w K., który to organ pismem z dnia [...] r. poinformował stronę o zakończeniu postępowania w przedmiotowej sprawie i stosownie do art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.; powoływana dalej jako: O. p.), wyznaczył stronie 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Z tej możliwości strona nie skorzystała. W dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. wydał decyzję nr: [...], ustalającą od sprowadzonego z zagranicy towaru ([...]) podatek od towarów i usług w kwocie [...] zł i orzekającą o dokonaniu wpłaty na konto Izby Celnej w K. kwoty [...] zł podatku od towarów i usług będącej różnicą pomiędzy kwotą określoną w dokumencie SAD z [...] r., nr: [...] a kwotą określoną w decyzji. Od tej decyzji organu I instancji strona złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w K., wnosząc o anulowanie jej w całości. Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji decyzją z dnia [...] r., nr: [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W tejże decyzji organ odwoławczy powołał się na art.15 ust. 4 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.; powoływana dalej jako: ustawa o VAT z 1993 r.). W trakcie kontroli przeprowadzonej w siedzibie firmy odwołującej się stwierdzono, iż w zgłoszeniu celnym dokonanym na jednolitym dokumencie administracyjnym SAD nr [...] z dnia [...] r., zadeklarowano wartość towarów pomniejszoną o kwotę wynikającą z dokumentu "[...]" nr [...], natomiast kontrola dokumentacji księgowej wykazała, że płatność za importowany towar została dokonana w pełnej wysokości zgodnie z rachunkami (dowód – widniejące na tych rachunkach pieczęcie banku określające wysokość dokonanego transferu środków dewizowych za granicę oraz zlecenie polecenia wypłaty za granicę z dnia [...] r.). W związku z tym organ celny I instancji w decyzji z dnia [...] r. ustalił, iż wartość celną towaru ujętego w poz. 1 stanowi kwota [...] DEM - [...] zł po przeliczeniu wg obowiązującego kursu walut NBP (tj. [...] DEM wartość towaru + [...] DEM koszty transportu poniesione do granicy państwa polskiego). Natomiast kwota wynikająca z długu celnego dla towaru ujętego w poz. 1 została określona w wysokości [...] zł. Dodatkowo organ podkreślił, że stosownie do ust.4c art.15 ustawy o VAT z 1993 r., podstawa opodatkowania, o której mowa w ust.4, 4a i 4b obejmuje, o ile elementy te nie zostały do niej włączone: prowizje, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju. Dlatego ustaloną podstawę opodatkowania powiększono o koszty transportu towaru poniesione przez importera do pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju. W związku tym w przedmiotowej sprawie podstawę wymiaru podatku od towarów i usług organy podatkowe określiły jako: [...] zł (tj. [...] zł – wartość celna + [...] zł – cło + [...] zł – krajowe koszty transportu). Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29.12.1999 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 111, poz.1290 z późn. zm.) dla importowanych towarów przyporządkowanych do kodu PCN 2309 10 90 0 (poz. 1 SAD) określono stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 7%, zatem kwotę podatku ustalono w wysokości [...] zł. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. W skardze skarżąca wnosi o uznanie tej decyzji za niezgodną z prawem i uchylenie jej w całości. Uzasadnieniem tego żądania, w ocenie skarżącej jest to, iż jej wydanie odbyło się z naruszeniem prawa, ponieważ decyzja ta została wydana na podstawie decyzji o wymiarze cła, która nie jest prawomocna, z tego względu, iż "odwołanie do Sądu Administracyjnego czeka na rozpatrzenie. Decyzja wydana w oparciu o nieprawomocną decyzję pozbawia mnie drogi i logiki odwoławczej, gdyż moje zarzuty przeciwko niej oparte są na kwestionowaniu pierwszej decyzji. Do czasu jej uprawomocnienia lub uchylenia nie można w oparciu o nią konstruować następnych decyzji". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz dodał, że: decyzja organu I instancji z dnia [...] r. uznająca za nieprawidłowe zgłoszenie celne, została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r., nr: [...]. Ta decyzja była przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który postanowieniem z dnia 16.02.2004 r., sygn. akt 3/I SA/Ka 2617/03 (wpływ do organu w dniu [...] r. i w dniu [...] r. – orzeczenie prawomocne) WSA w Gliwicach odrzucił skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr: [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru określonej z uwzględnieniem rabatu. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, iż w świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Nie kierują się zasadami słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dalej wskazać należy, iż zgodnie z art. 134 cytowanej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę każde naruszenie prawa, także to nie kwestionowane przez stronę. Skarga nie okazała się zasadna. Należy przypomnieć, że zasadą jest, iż podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło (art.15 ust. 4 ustawa o VAT z 1993 r.). Zgodnie z ust.4c art.15 ustawy o VAT z 1993 r., podstawa opodatkowania, o której mowa w ust.4, 4a i 4b obejmuje, o ile elementy te nie zostały do niej włączone: prowizje, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju. Przez pierwsze miejsce przeznaczenia rozumie się miejsce wymienione w dokumencie przewozowym lub innym dokumencie, na podstawie którego towary są importowane. Zasada ta obowiązuje przede wszystkim przy procedurze dopuszczającej towar do obrotu. Stosownie do art. 11c ustawy o VAT z 1993 r. jeżeli organ celny nie pobrał podatku lub podatek w kwocie niższej od należnej, właściwy dla podatnika organ podatkowy wydaje decyzję ustalającą podatek w prawidłowej wysokości w celu określenia kwoty podatku od towarów i usług. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe obu instancji w sposób prawidłowy określiły kwotę podatku od towarów i usług dla towaru ujętego w zgłoszeniu celnym, czego skarżąca nie kwestionowała w toku postępowania podatkowego i nie kwestionuje w skardze do sądu administracyjnego. Zarzut zawarty w skardze dotyczy natomiast tego, iż w ocenie skarżącej zaskarżona decyzja podatkowa została wydana na podstawie decyzji o wymiarze cła, która "nie jest prawomocna", ponieważ została na nią wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Godzi się zatem podkreślić, iż termin: "prawomocny", "nieprawomocny", odnosi się do orzeczeń sądowych, a nie do decyzji administracyjnych, w tym decyzji celnych i podatkowych. W przedmiotowej sprawie decyzja z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji uznającą za nieprawidłowe zgłoszenie celne dokonane na jednolitym dokumencie administracyjnym SAD nr [...] z dnia [...] r., w części dotyczącej wartości celnej towarów ujętych w pozycji 1: a) miała przymiot decyzji ostatecznej w dniu wydania zaskarżonej decyzji podatkowej (tj. decyzji z dnia [...] r. i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji z dnia [...] r.), ustalającej kwotę podatku od towarów lub usług, b) decyzja ta została wydana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, tj. w postępowaniu celnym w oparciu o przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.), które nie stanowiły podstawy prawnej do ustalania zobowiązania podatkowego. Decyzja ta stała się zresztą przedmiotem odrębnej skargi do sądu administracyjnego, który postanowieniem z dnia 16 lutego 2004 r. (sygn. akt 3/I SA/Ka 2617/03) skargę tę odrzucił (orzeczenie to jest prawomocne). Należy podkreślić, że decyzje ostateczne są to takie decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Są to decyzje, które w sposób ostateczny załatwiają daną sprawę administracyjną i nadają się do wykonania. Decyzje te mają cechę trwałości, co oznacza ich wzruszenie może nastąpić tylko w ramach nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, w ściśle określonych przepisami prawa przypadkach. Sam fakt zaskarżenia decyzji administracyjnej do sądu administracyjnego nie niweluje jej trwałości i nie wstrzymuje jej wykonania. Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszenia przez organy podatkowe przepisów materialnych, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani naruszenia przepisów o postępowaniu, które by miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organy te, w ocenie Sądu, prawidłowo zastosowały te przepisy, rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy i należycie wyjaśniły okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, ze zm.), oddalił skargę.