III SA/Gl 1063/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Beata Kozicka, Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...]r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach po rozpatrzeniu odwołania skarżącego M.T. od decyzji z [...]r., nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w K. odmawiającej zmiany decyzji tego organu z [...]r. nr [...] w punkcie dotyczącym odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od [...]r. do [...]r. orzekł o: 1. uchyleniu zaskarżonej decyzji, 2. odmowie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej za okres od [...] do [...]r., 3. przyznaniu równoważnika pieniężnego za okres od [...]r. do [...]r. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 2, art. 268a ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z poźn. zm.), art. 97 ust. 5 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 161 z późn. zm.), § 9 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1130 z późn. zm.). W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy. Stwierdził, że skarżący od [...]r. jest funkcjonariuszem służby stałej, pobiera równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego od [...]r. w związku z oświadczeniem mieszkaniowym złożonym [...]r. Pierwotnie posiadał on uprawnienia do równoważnika w wysokości jak dla policjanta, a od [...]r. jak dla policjanta posiadającego członków rodziny. Pierwotnie uprawnienie to zostało policjantowi ustalone decyzją nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w K. z [...]r., nadto w decyzji tej organ orzekł również o odmowie przyznania równoważnika za okres od [...]r. do [...]r. Rozstrzygnięcie to zostało zmienione decyzją nr [...] z [...]r. w części dotyczącej wysokości przyznanego świadczenia w związku ze zmianą sytuacji rodzinnej funkcjonariusza. Raportem z [...] r. skarżący zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w K. o uchylenie i zmianę decyzji nr [...] z [...] r. w punkcie dotyczącym odmowy przyznania mu zaległego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od [...] r. do [...] r. (tj. od dnia mianowania go funkcjonariuszem w służbie stałej do dnia poprzedzającego dzień, od którego równoważnik został mu przyznany). Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31.05.2017r., sygn. akt I OSK 2572/16, funkcjonariusz zarzucił organowi Policji wprowadzenie go poprzednio w błąd oraz przytoczył argumenty przemawiające za koniecznością przyznania mu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia mianowania do służby stałej, niezależnie od terminu wystąpienia z żądaniem jego przyznania. W wyroku tym NSA orzekł bowiem, że decyzja w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ma charakter deklaratoryjny. Potwierdza zatem istnienie uprawnienia, które funkcjonariusz nabywa od momentu spełnienia ustawowych przesłanek. Równoważnik przyznaje się w drodze decyzji administracyjnej po złożeniu wniosku mieszkaniowego, ale za okres od daty istnienia ustawowych przesłanek do jego otrzymania przez funkcjonariusza. Komendant Miejski Policji decyzją nr [...] z [...]r. odmówił zmiany decyzji nr [...]r. w punkcie dotyczącym odmowy przyznania równoważnika pieniężnego. W uzasadnieniu organ stwierdził, że prawo policjanta do równoważnika powstaje na podstawie decyzji administracyjnej i może być przyznane dopiero, gdy policjant złoży stosowny wniosek i gdy zostaną spełnione przesłanki z art. 92 ustawy o Policji. Ponieważ postępowanie w tej sprawie może być wszczęte jedynie na wniosek strony, to w jego braku prawo do równoważnika nie powstaje. Decyzja administracyjna w tym przedmiocie ma charakter konstytutywny, co oznacza, że prawo to nie może powstać za okres wsteczny. Od tego rozstrzygnięcia skarżący złożył odwołanie. W treści odwołania policjant ponownie powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31.05.2017r., sygn. akt I OSK 2572/16, w oparciu o który zarzucił organowi Policji wprowadzenie go w błąd oraz podniósł, że w swoim raporcie z [...]r. (zawierającym wniosek o przyznanie równoważnika) przytoczył argumenty przemawiające za koniecznością przyznania mu wnioskowanego świadczenia od dnia mianowania go do służby stałej, niezależnie od terminu wystąpienia z żądaniem jego przyznania. Zarzucił, że decyzja Komendanta Miejskiego nr [...] z [...]r. jest wadliwa, gdyż opiera się na zupełnie błędnym uznaniu, że decyzja w przedmiocie równoważnika ma charakter konstytutywny. Zdaniem policjanta (opartym o wskazany już wyrok z 31.05.2017r. sygn. akt I OSK 2572/16) decyzja w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego wydana na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy o Policji ma charakter deklaratoryjny, a zatem potwierdzający prawo do równoważnika w okresie, w którym funkcjonariusz spełniał przesłanki do jego przyznania. Natomiast oświadczenie mieszkaniowe ma jedynie znaczenie dowodowe, a ponadto inicjuje postępowanie administracyjne, którego przedmiotem jest ustalenie i skonkretyzowanie uprawnień funkcjonariusza do równoważnika, a organ nie może wprowadzać dodatkowych pozaustawowych przesłanek w drodze zabiegów interpretacyjnych, bowiem może to w konsekwencji doprowadzić do pozbawienia czy ograniczenia praw podmiotowych przyznanych ustawą. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z [...]r. Nr [...] utrzymał w mocy postanowienia decyzji Komendanta Miejskiego Policji podzielając pogląd organu I instancji co do konstytutywnego charakteru decyzji w sprawie równoważnika. Skarżący nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem jego sprawy wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienia decyzji organu odwoławczego. Wyrokiem z 9.04.2019r. sygn. akt IV SA/Gl 1077/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...]r. nr [...]. Jak wynika z uzasadnienia wymienionego wyroku, skarżący posiada uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Sporna jest natomiast kwestia od jakiej daty należy się skarżącemu ten równoważnik: zdaniem organu równoważnik za brak lokalu mieszkalnego można przyznać tylko za okres od dnia złożenia oświadczenia mieszkaniowego wraz z wnioskiem o wypłatę tego równoważnika, natomiast skarżący prezentuje pogląd, że prawo do równoważnika pieniężnego należy mu się również za okres od [...] r. do [...] r. a decyzja wydawana policjantowi w sprawie równoważnika za brak lokalu na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy o Policji ma charakter decyzji deklaratoryjnej. W ocenie Sądu rację ma skarżący w zakresie poglądu o charakterze prawnym decyzji wydawanej policjantowi w przedmiocie równoważnika za brak lokalu. Uprawnienie funkcjonariusza do przedmiotowego świadczenia należy oceniać bezpośrednio w oparciu o przepisy ustawy o Policji i łączyć jedynie z faktem pełnienia służby stałej oraz nie posiadaniem przez funkcjonariusza (członków jego rodziny) lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, gdyż ustawa o Policji nie formułuje innych przesłanek w tym zakresie. Niewystąpienie przez policjanta z wnioskiem o wypłatę równoważnika powoduje, że równoważnik taki nie jest wypłacany. Nie oznacza to jednak, że policjant traci prawo do tego dodatku z tytułu zgodnego z rzeczywistym stanem rzeczy, tj. za okres nieposiadania powyższego lokalu. Jedynym ograniczeniem są tu przepisy o przedawnieniu, a w szczególności przepis art. 107 § 1 ustawy o Policji. Rozpoznając sprawę ponownie, Komendant Wojewódzki Policji zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...]r.: - uchylił decyzję organu I instancji, - odmówił przyznania równoważnika za okres od [...]r. do [...]r., - przyznał równoważnik za okres od [...]r. do [...]r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia opierając się wskazaniach wyroku WSA w Gliwicach wyjaśnił, że policjant ma prawo uzyskać świadczenie za okres sprzed daty złożenia oświadczenia mieszkaniowego, jednak nie za cały okres ewentualnego roszczenia, a zgodnie z art. 107 ustawy o Policji za okres trzech lat. Policjant wystąpił ze swym roszczeniem raportem z [...]r., wpływ do organu nastąpił [...]r. Tak więc trzyletni okres przedawnienia można oznaczyć na dzień [...]r. Decyzją z [...]r. nr [...] Komendanta Miejskiego Policji skarżący uzyskał uprawnienie do równoważnika pieniężnego od [...]r., a jednocześnie postanowieniami tej samej decyzji organ odmówił funkcjonariuszowi przyznania równoważnika za okres od [...]r. do [...]r. Decyzja ta stała się prawomocna. Ponieważ roszczenie o wypłatę równoważnika za brak lokalu mieszkalnego za okres od [...]r. do [...]r. policjant przedstawił raportem z [...]r. (wpływ do organu [...]r.), dlatego też okres przedawnienia powinien zostać określony od daty wpływu wymienionego raportu. Organ uznał, że zgodnie z wyrokiem WSA w Gliwicach z 9.04.2019r. sygn. akt IV SA/Gl 1077/18 omawiane świadczenie należy przyznać od [...]r. (trzy lata wstecz od [...]r. tj. od daty wystąpienia z roszczeniem) do [...]r. (do dnia poprzedzającego datę, od której świadczenie zostało już przyznane decyzją z [...]r. nr [...]). Wskazana decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w części, a to w zakresie pkt. 2. - o odmowie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od [...] r. do [...]r., Rozstrzygnięciu temu pełnomocnik zarzucił: 1. naruszenie art. 154 K.p.a. poprzez nieuzasadnioną odmowę zmiany decyzji pierwotnej odmawiającej przyznania świadczenia, mimo wykazania istnienia słusznego interesu strony, 2. błędne ustalenia - mające wpływ na wydane rozstrzygnięcie - w zakresie daty wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o przyznanie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu, należnego za okres od [...]r. do [...]r., polegające na niezasadnym przyjęciu, że skarżący wystąpił o to raportem z [...]r., podczas, gdy faktycznie o przyznanie świadczenia za ten okres wystąpił w raporcie z [...]r., który to błąd skutkował stwierdzeniem przez organ przedawnienia roszczenia za okres wymieniony w pkt. 2. decyzji. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o: 1. uchylenie decyzji w zaskarżonej części, 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, a to kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący stwierdzi, że jakkolwiek w ponownym postępowaniu Komendant Wojewódzki Policji uwzględnił wskazania WSA w Gliwicach co do takiej interpretacji przepisów regulujących przedmiotowe świadczenie, która umożliwia przyznanie go za okres "wsteczny", poprzedzający datę złożenia wniosku, to jednak wskazania te i zasady przyznawania świadczenia nieprawidłowo przeniósł na grunt niniejszej sprawy, wadliwie ustając stan faktyczny w odniesieniu do daty zgłoszenia roszczenia o wypłatę i w efekcie - daty przedawnienia roszczenia. W zaskarżonej decyzji przyjęto bowiem, że o wypłatę świadczenia za sporny okres skarżący wystąpił raportem z [...]r., z datą wpływu [...]r., i tę datę przyjęto jako wymierną przy ustalaniu okresu przedawnienia roszczenia za lata poprzednie. W efekcie skarżącemu przyznano jedynie świadczenie za okres od [...]r. (trzy lata wstecz od daty wniesienia raportu). Pominięto fakt, że o wypłatę świadczenia za sporny okres skarżący zwracał się faktycznie wcześniej, a to raportem z [...]r. Zdaniem strony nie ma znaczenia fakt, że decyzja Komendanta Miejskiego Policji z [...]r. nr [...], wydana w następstwie raportu skarżącego z [...]r. (odmawiająca przyznania świadczenia za okres od [...]r. do [...]r.) stała się prawomocna, a skarżący wówczas nie składał od niej odwołania. Istotnym jest bowiem, że prawidłowość tej decyzji odmownej poddana została ocenie w postępowaniu w sprawie o jej zmianę, zainicjowanym raportem skarżącego z [...]r. Skoro postępowanie w sprawie zmiany tej decyzji zostało wszczęte i przeprowadzone przez organ, to w efekcie nie można powoływać się na argument - jak to czyni organ w uzasadnieniu skarżonej obecnie decyzji - że decyzja z 2015r. jest ostateczna i nie była wcześniej kwestionowana. Natomiast wdrożenie trybu z art. 154 K.p.a. - potwierdzone przez WSA w Gliwicach w wyroku, jako zasadne - powoduje, że należy dokonać ponownej oceny okoliczności sprawy istniejących w dacie jej wydania, tj. w 2015r., w tym w dacie złożenia raportu ([...]r.) i jego wpływu na okres przedawnienia. Raport wniesiony w 2017r. zainicjował niniejsze postępowanie, nie stanowił jednak wniosku o wypłatę przedawnionego roszczenia, gdyż wniosek o wypłatę świadczenia zgłoszono w roku 2015. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019r., poz. 2167 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. "Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem (art. 1 § 2 p.u.s.a.) zaskarżonego aktu, czynności, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie." (Tak A. Kabat, w Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz Lex, 2019). Użycie pojęcia "zaskarżonego aktu" prowadzi do wniosku, że Sąd ocenia prawidłowość rozstrzygnięcia przez pryzmat wszystkich ewentualnych uchybień, a nie tylko podniesionych w skardze, ale czyni do w odniesieniu do "zaskarżonego aktu", a więc jedynie w takim zakresie, w jakim został on zakwestionowany w skardze. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Na wstępie należy zauważyć, że w sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 9.04.2019r. sygn. akt IV SA/Gl 1077/18 uchylił poprzednią decyzję Komendanta Wojewódzkiego w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji organu I instancji o odmowie zmiany decyzji z [...]r. w części odmawiającej przyznania równoważnika pieniężnego za okres od [...]r. do [...]r. W wyroku Sąd stwierdził, że w sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 154 K.p.a. Podzielił stanowisko strony co do tego, że decyzja przyznająca równoważnik ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że "dla zakresu oddziaływania deklaratoryjnej decyzji administracyjnej "wstecz" znaczenie ma data spełnienia przez adresata decyzji przesłanek uzasadniających możliwość konkretyzacji jego praw lub obowiązków, a nie data wydania decyzji. (...). Uprawnienie do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego ma charakter obiektywny, a o tym czy policjantowi w drodze decyzji zostanie on przyznany decyduje jedynie udokumentowanie spełnienia wszystkich przesłanek ustawowych uprawniających do tego świadczenia. (...). A zatem funkcjonariusz spełniający ustawowe warunki przewidziane w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji może żądać przyznania mu równoważnika za cały przysługujący mu okres, dopóki nie nastąpi przedawnienie takiego roszczenia." Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Na podstawie tego przepisu organy są zobowiązane do zastosowania oceny prawnej wyrażonej w wydanym w sprawie wyroku. Nadto zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Dlatego ocena prawna, która została sformułowana w wyroku WSA o sygn. akt IV SA/Gl 1077/18 wiąże zarówno organ jak i sąd ponownie orzekający w sprawie. Zatem rozstrzygnięcie sporu czy decyzja o przyznaniu równoważnika ma charakter konstytutywny czy deklaratoryjny nastąpiło wiążąco w cytowanym wyroku i nie stanowi przedmiotu analizy w niniejszej sprawie, a Sąd podzielił w nim stanowisko funkcjonariusza, że ma ona charakter deklaratoryjny. Wobec powyższego, na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy z 6.04.1990r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 161) policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Przy czym funkcjonariusz ma prawo do równoważnika od dnia, w którym spełnił warunki do jego uzyskania (a nie od daty złożenia wniosku w tym przedmiocie) pod warunkiem, że prawo to nie uległo przedawnieniu. Tak więc rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie Sąd orzekający zweryfikował, czy organ wydając w sprawie kolejne rozstrzygnięcie zastosował się do wskazań zawartych w wyroku i doszedł do przekonania, że tak. Organ wdrożył bowiem tryb postępowania, określony w art. 154 K.p.a. Stosownie do powołanego przepisu: Art. 154. § 1. Decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. § 2. W przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji. Mimo, że wskazane przepisy nie zostały wprost wskazane w podstawie prawnej rozstrzygnięcia, to zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił decyzję z [...]r. odmawiającą zmiany decyzji z [...]r. i dokonał zmiany decyzji ostatecznej z [...]r. poprzez przyznanie równoważnika za część okresu, za który decyzja z [...]r. przyznania tego świadczenia odmawiała. W decyzji z [...]r. odmowa przyznania równoważnika obejmowała bowiem okres do [...]r. do [...]r., zaś w decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia okres od [...]r. do [...]r. Z powyższego wynika, że organ odmówił przyznania równoważnika za okres od dnia, w którym skarżący został funkcjonariuszem w służbie stałej do dnia poprzedzającego o trzy lata (tj. o okres przedawnienia roszczeń finansowych funkcjonariuszy Policji) dzień złożenia raportu z [...]r. zawierającego wniosek o "uchylenie i zmianę decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w K. z [...]r. (...) w punkcie dotyczącym odmowy przyznania mi zaległego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ..." (wpływ do organu [...]r.). W tym miejscu przypomnieć należy, że skarżący nie skorzystał z możliwości weryfikacji decyzji z [...]r. w trybie zwykłym, albowiem nie wniósł od niej odwołania, zatem stała się ona ostateczna. Gdyby zamiarem strony było dokonanie weryfikacji orzeczenia w pełnym zakresie mógł on złożyć od niego odwołanie. Skoro skarżący odwołania wówczas nie złożył, organ potraktował raport z [...]r. jako nowy wniosek, który uruchomił tryb nadzwyczajny. Oznacza to, że składając raport z [...]r. skarżący uruchomił nowe postępowanie, w trybie nadzwyczajnym określonym w art. 154 K.p.a. Jeśli zaś przyjąć, że jest to kolejny wniosek w sprawie, to zasadnym było badanie kwestii przedawnienia w związku z raportem z [...]r. W tym miejscu należy rozważyć zagadnienie przedawnienia roszczeń, o którym mowa w art. 107 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 161). Stosownie do art. 107 ust. 1 roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Oceniając datę wymagalności roszczenia znów należy odwołać się do wyroku IV SA/Gl 1077/18, w którym Sąd zwrócił uwagę na konieczność analizy kwestii przedawnienia roszczeń. W ocenie Sądu orzekającego nakazanie w wyroku organowi badania tej kwestii wskazuje, że Sąd skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia Sąd wiązał z raportem z [...]r. Gdyby bowiem za miarodajny w tej kwestii uznał raport strony z [...]r. nie podnosiłby kwestii przedawnienia. Wskazuje to niezasadność zarzutu skargi wyrażonego w jej pkt. 2. Odnosząc się do zarzutu z pkt. 1. skargi Sąd stwierdził, że jest on nieuzasadniony. Wbrew zarzutowi skargi organ nie odmówił wszak zmiany decyzji pierwotnej, tj. tej z [...]r. lecz wręcz przeciwnie – dokonał jej zmiany przyznając stronie żądane przez nią uprawienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu, jakkolwiek za okres krótszy, niż żądała tego strona z uwagi na upływ terminu przedawnienia roszczenia w pozostałym zakresie. Końcowo Sąd wskazuje, że - biorąc pod uwagę treść omawianego już art. 134 § 1 p.p.s.a. - nie poddał kontroli zaskarżonej decyzji w jej pkt. 1 i 3 tj. w tej części, w jakiej uchyla ona decyzję I instancji i orzeka o przyznaniu stronie równoważnika pieniężnego za okres od [...]r. do [...]r., gdyż to rozstrzygnięcie nie było przedmiotem zaskarżenia i w tym zakresie stanowiska stron są zgodne.