III SA/Gl 1064/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Wach Sędziowie: WSA Małgorzata Jużków (spr.) Asesor WSA Mirosław Kupiec Protokolant: Ewa Olender po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z [...] r. nr [...] III SA /Gl 1064/04 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaną po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity w Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) oraz art.104 § 1 i § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u K. P. choroby zawodowej skóry, wymienionej w pozycji 18 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Jak wynika z treści uzasadnienia powyższe rozstrzygnięcie oparto na orzeczeniu Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. nr [...] z dnia [...] r. o braku rozpoznania u K.P., zatrudnionego we [...] gospodarstwie rolnym choroby zawodowej skóry, gdyż rozpoznano u badanego [...], która nie pozostaje w związku przyczynowym z narażeniem zawodowym i nie figuruje w aktualnym wykazie chorób zawodowych. Z Karty oceny narażenia zawodowego, sporządzonej w związku z podejrzeniem choroby zawodowej skóry wynikało, że K. P. pracując w latach 1964-1994 we [...] gospodarstwie rolnym miał kontakt z alergenami pochodzenia roślinnego i zwierzęcego, jednakże wobec braku rozpoznania choroby zawodowej przez uprawnioną placówkę orzeczniczą niemożliwe było wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej skóry. Decyzja została doręczona skarżącemu [...] r., a pismem z [...] r. wniósł on o ponowne rozpatrzenie sprawy. W szczególności nie zgodził się z niekorzystna dla niego treścią orzeczenia lekarskiego i wniósł o ponowne przeprowadzenie badania przez inną jednostkę diagnostyczną. W uzasadnieniu podkreślił, że po wydaniu powyższego orzeczenia przebywał w Klinice Dermatologii [...]AM w K., gdzie rozpoznano u niego [...]. Na potwierdzenie zarzutów załączył "Kartę wypisową" ze szpitala z [...] r. Zaskarżoną tu decyzją z [...] r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. na podstawie art.138 §1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest ustalenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia schorzenia jako choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. Dalej organ odwoławczy powołał się na orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. nr [...] z [...] r. oraz Instytutu Medycyny Pracy nr [...] z [...] r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej skóry, co wykluczyło stwierdzenie u K. P. choroby zawodowej wymienionej w pozycji 18 wykazu chorób zawodowych z rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie chorób zawodowych(...). Wskazano, ze rozpoznane u badanego schorzenie skóry ([...]) nie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z praca zawodowa i nie daje podstaw do rozpoznania zawodowego tła zmian skóry. W skardze z [...] r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu odwoławczego K. P. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż została wydana przedwcześnie, bez dostatecznego wyjaśnienia istotnych wątpliwości występujących w orzeczeniach lekarskich, które stanowiły podstawę jej wydania. Podkreślił, że z orzeczenia Instytutu nie wynika, aby cierpiał na [...]. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do uznania zasadności podniesionych w niej zarzutów. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz argumenty przytoczone w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie." Natomiast według art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola (...) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie jest uprawniony do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie z obowiązującą od 3 września 2002 r. definicją choroby zawodowej zawartą w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) schorzenie ma charakter zawodowy, jeżeli zostało umieszczone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, a w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanym dalej "narażeniem zawodowym". Zgłoszenie podejrzenia oraz jej rozpoznanie może nastąpić u pracownika lub byłego pracownika, w okresie jego zatrudnienia w narażeniu lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu, nie później jednak niż w okresie, który został ustalony w wykazie chorób zawodowych. Okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego narażenia zawodowego, wynosi w tym Wykazie dla choroby skóry od jednego miesiąca do 5 lat (pozycja 18 pkt 1-10). W świetle § 2 tego rozporządzenia i Wykazu chorób to nie orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej, o której mowa w § 2 ust. 1, ale zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz sama choroba zawodowa i jej udokumentowane objawy chorobowe upoważniające do rozpoznania choroby zawodowej muszą nastąpić w czasie trwania narażenia zawodowego lub ściśle określonym czasie po zakończeniu pracy w warunkach takiego narażenia (zobacz wyrok WSA w Poznaniu z 15 grudnia 2004 r., sygn. akt III S.A./Po 470/04). Z powyższego zapisu wynika w sposób jednoznaczny, że do stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest pozytywne ustalenie, iż rozpoznane u pracownika schorzenie mieści się w Wykazie chorób zawodowych oraz, że zostało spowodowane (bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem) pracą w narażeniu zawodowym. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego przeprowadzonego w niniejszej sprawie, a w szczególności zapisu Karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej dotyczyło ono alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, wymienionego w pozycji 18 pkt 1 Wykazu chorób zawodowych. Pozycja 18 wykazu - Choroby skóry wyodrębnia 10 punktów. I tak, kolejno: 1) alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, 2) kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia, 3) trądzik olejowy, smarowy lub chlorowy o rozległym charakterze, 4) drożdżakowe zapalenie skóry rąk u osób pracujących w warunkach sprzyjających rozwojowi drożdżaków chorobotwórczych, 5) grzybice skóry u osób stykających się z materiałem biologicznym pochodzącym od zwierząt. 6) pokrzywa kontaktowa, 7) toksyczne zapalenie skóry z przebarwieniem wywołane przez smary lub oleje, 8) liszaj płaski kontaktowy wywołany odczynnikami stosowanymi w fotografii barwnej, 9) fotodermatozy zawodowe, 10) rozległe szpecące odbarwienia lub przebarwienia skóry albo inkrustacji skóry cząstkami ciał obcych. W aktach sprawy brak jest jednak postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie o którym mówi § 4 pkt 1 rozporządzenia, a tym samym niemożliwym było ustalenie w jakim kierunku organ inspekcji sanitarnej prowadził przedmiotowe postępowanie i czy istotnie dotyczyło ono alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, wymienionego w poz. 18 pkt 1 czy też innego schorzenia wymienionego w pkt 2-10 tej pozycji lub czy te inne schorzenia również zostały wykluczone. Nie wymienia również schorzenia ujętego w tej pozycji jednostka orzecznicza I szczebla. W wydanym orzeczeniu stwierdza "brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej skóry wymienionej w pozycji 18 Wykazu". Zaś z jego uzasadnienia wynika, że rozpoznano [...], która nie widnieje w aktualnie obowiązującym Wykazie chorób zawodowych. Placówka II szczebla, po przeprowadzeniu obserwacji klinicznej, w orzeczeniu z [...] r. orzekła o braku dostatecznych podstaw do przyjęcia zawodowej etiologii choroby skóry. W uzasadnieniu podkreślono, że pierwsze zmiany skórne wystąpiły w 1998 r. i po leczeniu dermatologicznym ustępowały, ale następowały nawroty choroby. Z czasem zmiany skóry zaczęły się utrzymywać w sposób ciągły. Reasumując swoje ustalenia wskazała, na wystąpienie zmian skóry po zakończeniu pracy na roli co nastąpiło w 1994 r., zaostrzenie choroby w 2001 r., badanie fizykalne i dostarczoną dokumentację lekarską i wyniki diagnostyki alergologicznej, które nie dają podstaw do uznania zawodowej etiologii schorzenia skóry skarżącego. Rozstrzygając sprawę i mając w pamięci wniesioną skargę, która zawiera zarzut braku dostatecznego wyjaśnienia sprawy, a w szczególności braku określenia rozpoznanego schorzenia skóry oraz błędnych ustaleń co do czasokresu narażenia zawodowego i wystąpienia udokumentowanych objawów choroby, które to uchybienia w konsekwencji mogły prowadzić do naruszenia prawa materialnego, trzeba przede wszystkim zauważyć, że stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom nie dał wiary i odmówił mocy dowodowej. Zaskarżona decyzja wskazanym wymaganiom nie odpowiada, gdyż uzasadnienie charakteryzuje lakoniczność jej pisemnych motywów. Nadto organ odwoławczy oparł się na opinii lekarskiej, jaką jest orzeczenie placówki diagnostycznej II szczebla, której treść pozostaje w sprzeczności z innymi dowodami zebranymi w sprawie. Za bezsporne przyjęto, że skarżący zakończył pracę zawodową w 1994 r., kiedy przeszedł na rentę w sytuacji, kiedy K. P. od 1964 r. pracował jako [...]. Zaczął pracę w 1947 r. na gospodarstwie [...]. Jak wynika z dochodzenia epidemiologicznego z [...] r. stanowiącego w rzeczywistości oświadczenie K. P., uprawiał on [...] ha ziemi [...] i [...] ha dzierżawionej siejąc [...] i hodując [...]. Sadził również [...],[...] i [...], a większość prac polowych do 1972 r. nie była zmechanizowana. Stosował, wymienione z nazwy środki ochrony roślin i nawozy sztuczne. Natomiast ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia z [...] r. wynika, że w latach 1964-1980 w obrębie I. w operacie ewidencji gruntów i budynków w pozycji rejestrowej [...] wpisany był jako właściciel K. P., a jako władający P. P.. Powierzchnia tego gruntu ulegała zmniejszaniu. Początkowo wynosiła [...] ha, a ostatecznie wynosiła [...] ha. W pozycji rejestrowej [...] w latach 1983-1994 grunt o pow. [...]ha wpisany był na Skarb Państwa, ale wieczyście użytkowany przez K. i H. P.. Dalej organ odwoławczy nie ustali daty zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej, gdyż nie została nią opatrzona "Karta oceny narażenia zawodowego", która zainicjowała niniejsze postępowanie i nie dostrzegł braku postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie, którego obowiązek sporządzenia wynika z zapisu § 4 wskazanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie chorób zawodowych, mającego zastosowanie również do rolników na podstawie art. 12 ustawy z 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25). Stanowi on, że za rolniczą chorobę zawodową uważa się chorobę, która powstała w związku z pracą w gospodarstwie rolnym, jeżeli choroba ta jest objęta wykazem chorób zawodowych określonych w przepisach wydanych na podstawie Kodeksu pracy. Przedmiotowe rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy. Definicję pojęcia "rolnik" zawarto w art. 6 wskazanej wyżej ustawy ubezpieczeniowej. Do 2 maja 2004 r. rolnikiem była osoba fizyczna prowadzącą na własny rachunek działalność rolniczą jako posiadacz (samoistny albo zależny) gospodarstwa rolnego położonego w granicach Rzeczypospolitej Polskiej, a także osoby, które przeznaczyły grunty prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego do zalesienia. Zaś stwierdzenia rolniczej choroby zawodowej dokonują organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w trybie określonym w przepisach wydanych na podstawie Kodeksu pracy (art. 46 pkt 3 ustawy ubezpieczeniowej). Ustawa ta określa również, kiedy uznaje się, że emeryt lub rencista zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej ( art. 28 pkt 4) oraz kiedy ubezpieczonego uznaje się za niezdolnego do pracy w gospodarstwie (art. 21 powyższej ustawy). Z przedłożonych sądowi akt postępowania wynika aby organy Inspekcji Sanitarnej czyniły ustalenia dowodowe odpowiadające wymogom wynikającym z zapisów wyżej wskazanej ustawy. Nie wiadomo zatem na podstawie jakich dowodów wnioskowały, że skarżący jest rolnikiem oraz, że zaprzestał pracy na roli i ustało narażenie zawodowe na czynniki szkodliwe występujące w jego środowisku pracy. Nie dysponowała zatem taka wiedzą jednostka orzecznicza I szczebla przed wydaniem orzeczenia z [...] r. Nie dysponowała również ustaleniami wskazanego wyżej dochodzenia epidemiologicznego z [...] r., ani dokumentacją lekarską badanego załączona do odwołania. Nie wiadomo w jakim kierunku prowadziła badania i czy uwzględniały one alergiczne podłoże schorzenia skoro przeprowadzono tylko badanie dermatologiczne. Nie wskazano w uzasadnieniu orzeczenia żadnych konkretnych czynników drażniących i uczulających, które miały występować w środowisku pracy badanego, ani też przesłanek wykluczenia [...] jako choroby zawodowej skóry. W orzeczeniu lekarskim wydanym w postępowaniu odwoławczym przez orzeczników Instytutu nie wskazano również kierunku prowadzonych badań przez wskazanie konkretnej pozycji 18 Wykazu, ani też nie wyjaśniono dlaczego je wyeliminowano, pomimo stwierdzenia zmian skóry, [...] i pozytywnych wyników testów alergicznych na [...],[...] czy [...]. Nie sposób również nie zauważyć, że postępowanie odwoławcze prowadzone przed wydaniem zaskarżonej decyzji sprowadzało się do uzupełnienia materiału dowodowego o dochodzenie epidemiologiczne (oświadczenie K. P.) i uzyskania orzeczenia placówki diagnostycznej II szczebla bez wcześniejszego zebrania pełnego, dostępnego i niezbędnego dla rozstrzygnięcia sprawy materiału dowodowego. Dotyczy to braku pełnej dokumentacji lekarskiej skarżącego oraz ustaleń co do zasadności wskazania przez skarżącego środków ochrony roślin szkodliwych nawozów sztucznych jako czynników szkodliwych w środowisku pracy. Tym samym należy stwierdzić, że bezkrytycznie przyjęto jako podstawę wydania zaskarżonej decyzji negatywne opinie jednostek orzeczniczych. Nie dokonano ich wnikliwej oceny, nie dostrzeżono ich sprzeczności i niekompletności. Nadto za zasadny należy uznać podniesiony w skardze zarzut oparcia decyzji organu odwoławczego na argumentacji nie znajdującej uzasadnienia w materiale dowodowy. Istotnie bowiem jednostka diagnostyczna II szczebla w swoim orzeczeniu nie potwierdziła rozpoznania [...]. Jak wskazano wyżej przeprowadzona diagnostyka alergologiczna wykazała mi.in. dodatnie odczyny na [...],[...],[...], które bezsprzecznie występują w środowisku pracy rolnika. Z uzasadnienia orzeczenia nie wynika też czy uwzględniono przy jego wydaniu występujące w środowisku pracy rolnika inne czynniki szkodliwe dla zdrowia powodujące choroby skóry występujące w środkach ochrony roślin, nawozach sztucznych i pyłach pochodzenia organicznego, a jeżeli tak to jakie. Tym samy wobec powyższego oraz braku szczegółowego określenia kierunku prowadzonego postępowania w sprawie choroby zawodowej skóry (wskazania konkretnego punktu poz. 18 Wykaz) za chybiony należy uznać argument upływu określonego rozporządzeniem czasokresu od ustania narażenia do wystąpienia udokumentowanych objawów choroby skóry, który mógł wynosić 1 miesiąc (pozycja 18 pkt 2), jak również 5 lat (pozycja 18 pkt 1). Dalej gołosłownie przyjęto, że K. P. zaprzestał pracy jako rolnik w 1994 r., kiedy przeszedł na rentę oraz nie ustalono czy nabycie uprawnień rentowych pozostawało w związku z przedmiotem niniejszego postępowania. Nie wyjaśniono również kiedy wystąpiły pierwsze udokumentowane objawy choroby skóry u skarżącego i czy są to te, które pojawiły się w 1998 r., a które wskazano w uzasadnieniu orzeczenia z [...] r. Gdyby odpowiedź okazała się twierdząca, to wystąpiły by w okresie prawnie dopuszczalnym dla stwierdzenia choroby skóry wymienionej w pozycji 18 pkt 1 Wykazu - alergiczne kontaktowe zapalenie skóry. Jednostka orzecznicza winna się odnieść do tego faktu, czego nie uczyniła. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika jednak z jakiej daty pochodzą pierwsze udokumentowane objawy choroby skóry stwierdzone wobec skarżącego. Wobec braku ustaleń w tym zakresie i braku dokumentacji lekarskiej Sąd nie mógł dokonać kontroli prawidłowości przyjętych ustaleń faktycznych, a tym samym dokonać kontroli legalności wydanego orzeczenia. Placówka diagnostyczna II szczebla opierała się na informacjach uzyskanych od badanego i przyjęła za okres pracy w narażeniu lata 1947-1999. Nie wyjaśniła dlaczego przyjęła taki czasokres, chociaż przyjęła, że K. P. pracę zawodową zakończył w 1994 r. W świetle tego, za krzywdzące i bezzasadne należy uznać stwierdzenie lekarzy o braku dostatecznych podstaw do przyjęcia zawodowej etiologii choroby skóry. Niezrozumiałe jest podkreślanie zaostrzenie zmian skóry dopiero w roku 2001, czy rozpoczęcie leczenia dermatologicznego w 2004 r. Niezależnie od powyższego, już sam fakt prowadzenia postępowania w sprawie, bez wydania wymaganego prawem postanowienia o jego wszczęciu i określenia przedmiotu postępowania jakim jest konkretna pozycja Wykazu chorób zawodowych (§ 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych..) na podstawie Karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej sporządzonej przez lekarza (bez daty) stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym budzi wątpliwości argumentacja decyzji organu odwoławczego o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej skóry i uzasadnia twierdzenie, że organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji uchybił dyspozycji art. 7, art. 77 oraz dyrektywie wnikliwej i konsekwentnej oceny wiarygodności zebranego materiału dowodowego, wynikającej z art. 80 k.p.a. Choroba zawodowa jest w istocie pojęciem prawnym oznaczającym, zachorowanie, kalectwo lub śmierć, które pozostają w związku przyczynowym z pracą. Przyczyna jej wystąpienia jest sama praca, jej rodzaj, warunki wykonywania. Z konstrukcji prawnej choroby zawodowej wynika obowiązek wykazania bezspornego lub wysokiego prawdopodobieństwa związku przyczynowego pomiędzy stwierdzonym narażeniem pracownika na działanie czynnika szkodliwego w środowisku pracy, a rozpoznaną chorobą ujętą w wykazie chorób zawodowych. Na organach administracji publicznej orzekających w sprawach chorób zawodowych ciąży obowiązek wyjaśnienia wszystkich wątpliwości występujących w toku prowadzonego postępowania dowodowego, a wydana przez niego decyzja winna być zgodna z prawem. Winien pamiętać, że jak to już wielokrotnie podkreślano w innych orzeczeniach sądowych w sprawie chorób zawodowych, że orzeczenie lekarskie jest opinią podlegającą ocenie tak jak każdy inny dowód zebrany w toku postępowania. Tym bardziej, że obie placówki orzecznicze stwierdziły różne schorzenia skóry i nie rozpoznały ich zawodowej etiologii również z różnych przyczyn. Raz ze względu na znaczny upływ czasu od ustania narażenia (orzeczenie z [...] r.), a w drugim przypadku wobec braku związku przyczynowo – skutkowego wykonywanej pracy z czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy (orzeczenie z [...] r). To organ administracyjny ma obowiązek kontrolować, czy wydane orzeczenie wyjaśniło istotne dla sprawy okoliczności i jest zgodna z innymi ustaleniami dowodowymi. W szczególności czy rozpoznano schorzenie ujęte w wykazie chorób zawodowych. Zaś w uzasadnieniu decyzji szczegółowo odnieść się do poczynionych ustaleń i wyjaśnić wszelkie występujące w sprawie wątpliwości czy rozbieżności. Należy podkreślić, że organ odwoławczy ponownie dokonuje oceny materiału dowodowego i rozstrzyga co do istoty sprawy. Winien był zatem dostrzec i uzupełnić występujące w sprawie braki dowodowe. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ Inspekcji Sanitarnej uwzględni powyższe rozważania Sądu. W pierwszej kolejności określi przedmiot postępowania i zgodnie z nim uzupełni materiał dowodowy o pełną dokumentację chorobową skarżącego uwzględniającą wystąpienie pierwszych objawy choroby skóry stwierdzonych u skarżącego, która nie stanowi wyłącznie dokumentacji leczenia dermatologicznego. W szczególności ustali czy skarżący jest rolnikiem i jakie przepisy prawa maja do niego zastosowanie. Dalej ustali przyczyny jego przejścia na rentę inwalidzką i datę rzeczywistego zaprzestania pracy w gospodarstwie rolnym. Winien także uzupełnić materiał dowodowy o ustalenie daty sporządzenia "Karty oceny narażenia zawodowego" oraz brakujące w niej informacje, które spowodowały powzięcie podejrzenia choroby zawodowej u skarżącego przez sporządzającego ją lekarza specjalistę chorób wewnętrznych. Jak również koniecznym jest wyjaśnienie jakie czynniki chorobowe występowały w środowisku pracy skarżącego, gdyż zapis w pozycji 13 "Karty.." jest częściowo nieczytelny. Można się domyślać, że wskazano [...],[...],[...] ? Dopiero tak uzupełniony materiał dowodowy może zostać przedłożony Instytutowi Medycyny Pracy celem uwzględnienia przy wydaniu uzupełniającego orzeczenia, które powinno jednoznacznie określić jakie schorzenie skóry u skarżącego rozpoznano, kiedy wystąpiły jego pierwsze udokumentowane objawy i czy pozostaje ono w związku ze środowiskiem pracy jaką wykonywał skarżący. Mając na względzie powyższe, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie w istotny sposób mogło wpłynąć na wynik sprawy, zostały one uchylone na podstawie art. 145 §1 pkt 1 c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd nie dopatrzył się podstaw do zastosowania art.152 p.s.a., ponieważ zaskarżona decyzja nie podlegała wykonaniu.