III SA/Gl 1067/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Starszy referent Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji wymierzającej karę pieniężną oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., utrzymał w mocy własną decyzję z [...] r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r. nr [...], którą wymierzono A. W. karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: A. W. prowadzi działalność gospodarczą, bar "A" w M. w którym [...] r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę, która wykazała znajdujące się w lokalu i wykorzystywane do organizowania gier hazardowych dwa automaty. Wskazaną wyżej decyzją z [...] r. organ wymierzył skarżącej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w łącznej wysokości [...] zł (po [...] zł od każdego automatu). Jako podstawę prawną wydanej decyzji organ wskazał m.in. art. 2 ust. 3 i 4 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i us. 2 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tj. dz. U. z 2015 r., poz. 612 ze zm., w skrócie ugh). Decyzja została doręczona skarżącej ale nie zostało wniesione od niej odwołanie i stała się ostateczna. Pismem z [...] r. skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] r. z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ugh na podstawie którego można nałożyć karę pieniężną jedynie na podmiot wymieniony w art. 6 ust. 4 ugh, który może ubiegać się o koncesję, a nie może to być osoba fizyczna oraz na podstawie przepisu, który nie mógł mieć zastosowania w sprawie z racji braku jego notyfikacji Komisji, który to obowiązek wynika z 8 i art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L 204, str. 37, dalej dyrektywa nr 98/34/WE). Uzasadnienie wniosku stanowiło rozwinięcie zarzutów i wskazanie, ze osoba fizyczna może ponosić tylko odpowiedzialność na podstawie art. 107 § 1 kks. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., który okazał się właściwy do jego rozpatrzenia w związku z wejściem w życie z dniem 1 marca 2017 r. ustawy z 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz.1948), decyzją z [...] r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego K. z [...] r. wymierzającej skarżącej karę pieniężną za organizowanie gier hazardowych na automatach poza kasynem. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż stwierdzenie nieważności podatkowej decyzji ostatecznej jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, od której nie służy już odwołanie w administracyjnym toku instancji, jeżeli taka decyzja zawiera wadę określoną w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa. W przypadku zaistnienia choćby jednej z przesłanek przewidzianych w art. 247 § 1 pkt 1-8 tej ustawy organ podatkowy zobowiązany jest stwierdzić nieważność. Zakres postępowania prowadzonego w przedmiocie stwierdzenia nieważności jest w swojej istocie ograniczony do zbadania, czy w danej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek stwierdzenia nieważności. Organ nie doszukał się we wskazanej decyzji rażącego naruszenia przepisów prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 op, którego przykłady przytoczył (str. 4 decyzji) ani też innych przesłanek nakazujących stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej wskazanych w art. 247 op. W szczególności organ wskazał na brak zasadności zarzutu naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, którego wykładnia była przedmiotem oceny i wykładni Trybunału Konstytucyjnego, wyrok z 21 października 2015 r. w sprawie P 32/15, TS UE w wyroku z 13 października 2016 r. w sprawie C-303/15 oraz uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r. w sprawie II GPS 1/16 oraz licznych wyroków sądów administracyjnych, których uzasadnienia wykluczyły uznanie podniesionych we wniosku argumentów za skuteczne i potwierdzające wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu skarżąca wniosła odwołanie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji z [...] r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa oraz umorzenie postepowania. Zarzuty odwołania stanowiły powtórzenie zarzutów podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności. Organ odwoławczy nie uznał ich zasadności a odwołanie za nieskuteczne. Decyzją z [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podkreślił, że tryb stwierdzenia nieważności decyzji i tryb odwoławczy nie są trybami konkurencyjnymi. Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji nie zastępuje odwołania od decyzji, a zakres kompetencji organu odwoławczego jest znacznie szerszy niż zakres kompetencji organu orzekającego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nie dopatrzył się nie tylko braku przesłanki z art. 247 § 1 pkt 3 op ale także innych przesłanek wskazanych w tym przepisie co szeroko uzasadnił w wydanej decyzji. Tryb nadzwyczajny nie zastępuje postępowania odwoławczego, a do tego zmierza złożony wniosek. Nie zgadzając się z decyzja organu odwoławczego A. W. wniosła skargę do tut. Sądu. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 ugh przez jego zastosowanie i wymierzenia kary pieniężnej skarżącej, podczas gdy do jej poniesienia może być zobowiązany podmiot wymieniony w art. 6 ust. 4 ww. ustawy, a nie osoba fizyczna oraz zastosowanie przepisu, który nie był notyfikowany Komisji, chociaż był przepisem technicznym podlegającym temu obowiązkowi na podstawie dyrektywy nr 98/34/WE, nadto nie zostały spełnione przesłanki faktyczne do jego zastosowania. Dalej skarżąca wskazała na błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że to skarżąca była organizatorem gier na spornych automatach w sytuacji, kiedy tylko podnajmowała lokal. Właścicielem automatów był K. Z. i to na niego winna był nałożona kara pieniężna, w sytuacji jeżeli istotnie zabezpieczone automaty były automatami do gier hazardowych w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy, czego jednak organ też nie wykazał na podstawie stosownych symulacji ani opinii biegłego. Podkreśliła, że właściciel lokalu może podlegać karze pieniężnej dopiero od kwietnia 2017 r., kiedy weszła w życie nowelizacja ustawy o grach hazardowych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podnosząc argumenty wyrażane wcześniej w swoich decyzjach oraz wskazując na okoliczności faktyczne, które były podstawą nałożenia kary pieniężnej na skarżącą. Organ podkreślił, że pomimo okazania umowy najmu części lokalu, skarżąca nie ujawniła właściciela automatów, bowiem osoba widniejąca na umowie okazała się nieistniejącą. Nie zamieszkiwała pod wskazanym adresem ani też nie figuruje w ewidencji PESEL. Natomiast przeprowadzone gry kontrolne przez funkcjonariuszy celnych w sposób jednoznaczny potwierdziły losowy charakter gier jakie mogą był prowadzone na zabezpieczonych automatach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 2261) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. dalej ppsa). Ponadto, Sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 145 § 1 pkt 3 ppsa w związku z art. 247 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: op). Nadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). W rozpoznawanej sprawie oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu a skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie. Stwierdzić należy, że skarżąca nie wniosła odwołania od decyzji organu , którą nałożona na nią obowiązek zapłaty kary pieniężnej, o czym została pouczona ale składając wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji uruchomiła nadzwyczajny tryb kontroli decyzji administracyjnych, który jako odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych jest ściśle uregulowany. Możliwe jest jego uruchomienie w celu zweryfikowania wyłącznie wystąpienia przesłanek określonych w art. 247 § 1 op, przy czym wnioskodawca musi wskazać jakiej wady decyzji się dopatrzył. Zdaniem skarżącej decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a więc wadę wymienioną w art. 247 § 1 pkt 3 ustawy. Istota sporu w niniejszym postępowaniu sprowadza się zatem do oceny tego, czy naruszenia prawa przedstawione we wniosku miały miejsce i czy były one istotne oraz czy nie wystąpiły inne przesłanki stwierdzenia nieważności wskazane w art. 247 § 1 op. W ocenie Sądu, żadne ze wskazanych we wniosku naruszeń prawa w przedmiotowej sprawie nie wystąpiło. Chybiony jest zarzut skargi dotyczący wydania decyzji bez podstawy prawnej, jak i o braku możliwości nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh na osobę fizyczną (przedsiębiorcę) prowadzącego jednoosobowo działalność gospodarczą. Wskazany przepis nie ogranicza kręgu podmiotów, które podlegają karze pieniężnej za urządzanie gier hazardowych i gier na automatach, a w szczególności nie wskazuje, aby kara ta mogła być nałożona tylko i wyłącznie na podmioty, które mogłyby uzyskać koncesję, zgodnie z art. 6 ust. 4 ugh, a nie na pozostałe podmioty, które urządzałyby nielegalnie gry hazardowe i gry na automatach poza kasynem gry. W myśl bowiem art. 89 ust. 1 pkt 1 ugh karze pieniężnej podlega każdy podmiot urządzający gry bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry oraz poza kasynem gry. Zatem karze pieniężnej podlega każdy urządzający gry w warunkach określonych w art. 89 ugh, zatem może nim być osoba fizyczna. Powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2015 r. sygn. akt P 32/12, który orzekł że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 kks są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Odpowiedzialność administracyjna za niedotrzymanie warunków urządzania gier na dotychczasowych zasadach i odpowiedzialność karna za bezprawne urządzanie takich gier, nie wykluczają się wzajemnie z uwagi na istotne różnice pomiędzy deliktem administracyjnym a czynem zabronionym. Odpowiedzialność na podstawie art. 89 ugh ma charakter obiektywny i jest oderwana od kwestii winy, której stwierdzenie jest z kolei konieczne do wymierzenia kary za popełnienie czynu zabronionego z art. 107 kks. O ile więc funkcją kary grzywny jest odpłata, rozumiana jako represja karnoprawna, o tyle kara pieniężna pełni przede wszystkim funkcję restytucyjną, rozumianą jako rekompensata straty Skarbu Państwa z tytułu braku wpływów pochodzących z działalności koncesjonowanej. W konsekwencji nie było podstaw do uznania braku podstaw do zastosowania względem skarżącej art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Należy też wskazać, że pojęcia "rażące naruszenie prawa" znajduje szerokie odzwierciedlenie w orzeczeniach sądów administracyjnych (zobacz wyrok NSA z 28.11.1997 r., sygn. akt III SA 1134/96), które zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją, gdy bez naruszenia prawa orzeczenie byłoby odmienne. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, okoliczności faktyczne opisane przez Stronę w skardze nie mieszczą się w granicach przedmiotowych zakreślonych w powołanym wyżej przepisie. Podkreślić bowiem należy - co Sąd wykazał już wcześniej - iż tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest trybem nadzwyczajnym. Organ, opierając się na ustaleniach kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych, przeprowadzonych grach kontrolnych uznał, że skarżąca urządzała gry na automatach poza kasynem gry. Nie posiada i nie posiadała wcześniej koncesji na prowadzenie kasyna gry, ani zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonach gier lub na automatach o niskich wygranych w rozumieniu art. 129 ust. 1 ugh. Przeciwny do stanowiska skarżącego pogląd prezentuje także Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16: 1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.). Podkreślić należy, że przywołana uchwała, ma moc wiążącą na podstawie art. 269 ppsa, co oznacza, że stanowisko w niej zajęte wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Skoro, zatem za urządzającego gry na automatach poza kasynem w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh uznana powinna zostać osoba stwarzająca komuś odpowiednie warunki do udziału w grach na automatach poza kasynem gry, a taki stan rzeczy został w przedmiotowej sprawie bezspornie wykazany w odniesieniu do skarżącej, to zasadnie organ nałożył na nią karę pieniężną, po [...] zł od każdego automatu. Dla nałożenia kary pieniężnej nie ma obowiązku wykazania skarżącej świadomości działania z naruszeniem prawa. Istotne jest stwierdzenie, że działalność zabroniona ustawom lub wbrew jej warunkom była prowadzona. Nie ma też podstaw dla uznania wadliwej oceny umowy z [...] r., skoro osoba widniejąca na niej jako właściciel spornych automatów nie istniej i skarżąca nie podważyła ani nie obaliła w toku postępowania tych ustaleń. Zaakcentować należy, że 13 października 2016 r. w wyrok w sprawie C-303/15 TSUE orzekł, że artykuł 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak ten będący przedmiotem postępowania głównego, nie wchodzi w zakres pojęcia "przepisów technicznych" w rozumieniu tej dyrektywy, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 tej samej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu. Jest to rozstrzygnięcie, które przesądza o braku zasadności wskazanego we wniosku rażącego naruszenia prawa przez organy w toku prowadzonego postępowania o nałożenia kary pieniężnej. Z akt sprawy wynika, że w dacie kontroli skarżąca nie prowadziła działalności w oparciu o koncesję lub zezwolenie, gdyż takowych nie posiadała Automaty nie były certyfikowane i skarżąca nie wskazała ich innego właściciela. W takim przypadku organy podatkowe na podstawie art. 89 i art. 90 ugh uzyskują autonomiczne uprawnienie do poczynienia własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w danej sprawie przesłanek wymierzenia kary za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry (por. art. 8 i 91 ugh). Natomiast eksperyment funkcjonariuszy celnych, oddający stan automatu i jego funkcjonowanie "tu i teraz", lepiej odzwierciedla charakter możliwej do urządzania na nim gry, aniżeli w przypadku, gdy termin przeprowadzenia kontroli czy też oceny automatu znany był wcześniej. Zgodnie bowiem z art. 30 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. nr 168, poz. 1323 ze zm.), kontrola wykonywana przez Służbę Celną polega na sprawdzaniu prawidłowości przestrzegania przepisów prawa przez zobowiązany do tego podmiot poddany kontroli, natomiast w świetle ust. 2 pkt 3 cyt. przepisu - kontroli podlega przestrzeganie przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie o grach hazardowych, zgodności tej działalności z udzielonym zezwoleniem oraz zatwierdzonym regulaminem. Ponadto, stosownie do przepisu art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej, funkcjonariusze wykonujący kontrole są uprawnieni do przeprowadzenia, w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtwarzania możliwości gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu. Zatem eksperyment w postaci gry kontrolnej jest dowodem, o których mowa w art. 181 op i które zgodnie z art. 180 § 1 tej ustawy należało dopuścić jako przyczyniające się do wyjaśnienia sprawy. Tak zgromadzony materiał dowodowy stał się podstawą przedmiotowego rozstrzygnięcia - zgodnie z przepisami: art. 187 § 1 oraz art. 191 op mającym zastosowanie w sprawie. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów przeciwnych ani też nie podważył ustaleń organów celnych, że automaty umożliwiają rozgrywanie gier losowych, osiąganie wygranej w postaci kontynuacji gry i prowadzenie działalności w celach komercyjnych oraz, że są własnością innej osoby fizycznej czy prawnej. Organ wykluczył bowiem aby była nim osoba wskazana w umowie przedstawionej przez skarżącą. Podsumowując powyższe należało zatem stwierdzić, że w sprawie nie doszło do wydania decyzji bez podstawy prawnej czy też z rażącym naruszeniem prawa, które to okoliczności mogłyby stanowić podstawy - w świetle art. 247 § 1 pkt 2 i 3 op. - do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r. Organ nie dopatrzył się także innych przesłanek z art. 247 § 1 op, które to ustalenie Sąd w pełni podziela. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji .