III SA/Gl 1071/16
PostanowienieWSA w Gliwicach2016-09-05
Skład orzekający: Barbara Orzepowska-Kyć
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji jest aktem, którego wykonanie można wstrzymać na podstawie art. 61 § 3 PPSA?Ratio decidendi
Postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie jest aktem wykonalnym w rozumieniu art. 61 § 3 PPSA, ponieważ jedynie stwierdza wykonalność decyzji, a nie tworzy obowiązków lub uprawnień. W związku z tym wniosek o wstrzymanie wykonania takiego postanowienia jest niedopuszczalny i podlega oddaleniu. Dodatkowo, strona skarżąca nie wykazała przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania, takich jak niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, mimo reprezentowania przez profesjonalnego pełnomocnika i braku dołączenia stosownej dokumentacji.Stan faktyczny
Strona skarżąca złożyła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji. W skardze wniosła o wstrzymanie wykonania tego postanowienia, wskazując na jego dotkliwość i ingerencję w prawo własności. Do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów potwierdzających te twierdzenia. Sąd rozpoznał wniosek o wstrzymanie wykonania.Rozstrzygnięcie
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu w dniu 5 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Skarżąca I. W., reprezentowana przez radcę prawnego, pismem z 5 lipca 2016 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. W petitum skargi skarżąca wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu wniosku m. in. wskazała, że wnosi o wstrzymanie wykonania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. "Jej utrzymanie pozostaje bowiem dalece dotkliwe i wiąże się ze znaczną ingerencją w prawo własności skarżącej."
Do wniosku skarżąca nie dołączyła żadnych dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Sąd rozpatrując powołane przesłanki w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia w przedmiocie nadania rygoru wykonalności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...]r., nr [...]. stwierdza, że skoro wskazana w art. 61 § 3 p.p.s.a. szkoda lub trudne do odwrócenia skutki mają być rezultatem wykonania podjętego w sprawie rozstrzygnięcia to uznać należy, że wstrzymaniu wykonania mogą podlegać wyłącznie akty, które nadają się do wykonania. Tymczasem przedmiot skargi w rozpatrywanej sprawie stanowi postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowienie to ogranicza się wobec tego jedynie do stwierdzenia natychmiastowej wykonalności decyzji, a udzielenie ochrony tymczasowej, może mieć zastosowanie jedynie w odniesieniu do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, a więc stwierdzają lub tworzą po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I FZ 403/11, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie nie jest wykonalne w przedstawionym wyżej rozumieniu, a zatem wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia, jako niedopuszczalny, podlega oddaleniu.
Ubocznie Sąd zauważa także, że strona skarżąca, mimo reprezentowania przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a zatem nie wykazała, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Nie dołączyła do wniosku o wstrzymanie żadnej dokumentacji obrazującej sytuację finansową tak osobistą jak i z prowadzonej działalności gospodarczej ani też żadnej dokumentacji wskazującej Sądowi wpływ wykonania aktu na je sytuację majątkową, tj. powołane we wniosku prawo własności.
Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., II GSK 1799/11, LEX nr 965117). Należy mieć na uwadze także to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej, a katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (por postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2011 r., II OZ 1047/11, LEX nr 984678).
W związku z powyższym niemożliwe jest dokonanie merytorycznej oceny wniosku.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 21.07.2026. · Źródło