III SA/Gl 1105/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Decyzją z [...] r. nr [...] , Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy własną decyzję z [...] r. nr [...] , odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej tego organu określającej w sposób odmienny od Spółki "A" Sp. z o.o. rozliczenie w podatku od towarów i usług za okresy od [...] r. do [...] r. W podstawie prawnej decyzji powołał art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 13 § 1 pkt. 2 lit. c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. zwanej dalej O.p.), W uzasadnieniu wyjaśnił, że pismem z [...] r. pełnomocnik "A" Sp. z o.o. złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym do zwrotu na rachunek bankowy Spółki za miesiące od stycznia [...] r. do [...] r., zakończonej decyzją ostateczną z [...] r. nr [...] . Jako podstawę wznowienia wskazał art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że podstawowym przedmiotem działalności gospodarczej Spółki, jest działalność w zakresie urządzania zakładów wzajemnych prowadzona w sieci punktów usługowych rozmieszczonych na terenie całego kraju, która zgodnie z art. 6 pkt 3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535, ze zm., zwanej dalej ustawą o VAT) w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r., nie podlegała przepisom tej ustawy. Obok działalności podstawowej Spółka prowadziła podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT działalność handlową, dokonując sprzedaży wydawanych raz w tygodniu gazetek, zawierających materiały dotyczące aktualnej oferty w zakresie zawierania zakładów. Spółka nie była i nie jest w stanie ustalić, w jakiej części koszty ponoszone w związku z prowadzoną działalnością, dotyczyły działalności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a w jakiej części niepodlegającej temu podatkowi. Ta okoliczność, zdaniem strony, jest nową okolicznością faktyczną, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., istniejącą w dniu wydania ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i nie znaną temu organowi. W ocenie Spółki ujawnienie tej okoliczności ma charakter istotny dla ustalenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym i w efekcie ma wpływ na rozstrzygnięcie dokonane decyzją Dyrektora Izby Skarbowej. Wnioskujący dowodził, że przesłanką do wznowienia postępowania jest błędna ocena okoliczności faktycznej. Strona stwierdziła też, że pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć m.in. okoliczności lub dowody po raz pierwszy zgłoszone, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Tą nową okolicznością jest brak możliwości rozgraniczenia wartości kosztów ponoszonych w związku z prowadzoną działalnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz niepodlegającą temu podatkowi. Jako nowy dowód w sprawie Spółka przywołała wydaną w trybie art. 14b) O.p. interpretację Ministra Finansów z 10 maja 2010 r. nr IBPP1/443-245/10/BA, uznającą prawidłowość przedstawionego przez Spółkę stanowiska, że czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem nie są uwzględniane w proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 i 3 ustawy o VAT, w celu ustalenia w jakiej części Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z czynnościami, w związku z którymi przysługuje jej prawo obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony. Postanowieniem z [...] r. na podstawie art. 216, art. 243 § 1 oraz art. 244 § 1 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wznowił postępowanie w sprawach zakończonych przywołaną wcześniej decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z [...] r. nr [...] , w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od [...] r. do [...] r. Następnie decyzją z [...] r. nr [...] , odmówił uchylenia w/w decyzji ostatecznej, uznając, iż brak było podstaw do stwierdzenia wadliwości postępowania zakończonego tą decyzją, bowiem nie stwierdzono zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W odwołaniu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] , w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od [...] r. do [...] r. Zarzuciła przy tym naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż w sprawie nie zachodzą podstawy wznowienia postępowania. W uzasadnieniu tak sformułowanego zarzutu powtórzyła argumentację prezentowaną we wniosku o wznowienie postępowania. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy własną decyzję z [...] r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w trakcie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z [...] r. nr [...] , określającą w sposób odmienny od Spółki "A" Sp. z o.o. rozliczenie w podatku od towarów i usług za okresy od [...] r. do [...] r., badane były zarówno rejestry sprzedaży jak i rejestry zakupu za poszczególne miesiące objęte postępowaniem oraz faktury zakupów i faktury sprzedaży. Wynika to z protokołu kontroli, w którym wymieniono badane dokumenty i urządzenia księgowe za poszczególne okresy rozliczeniowe. W protokołach tych stwierdzono, że prowadzone rejestry zawierały kompletne dane wynikające z faktur VAT i niezbędne do prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług w deklaracjach VAT-7. Zatem organ stwierdził, iż nie można przyjąć, że dokonane przez Spółkę rozliczenie było nieznane organowi w chwili wydania decyzji, skoro wynikało z materiałów będących do jego dyspozycji. W ocenie organu, okoliczności wyprowadzone z odmiennej oceny dowodów, znanych organowi w momencie wydania decyzji, nie są okolicznościami faktycznymi, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zdaniem organu nie stanowi także dowodu, o którym mowa w tym przepisie interpretacja Ministra Finansów z 10 maja 2010 nr IBPP1/443-245/10/EA, wydana w trybie art. 14b) O.p., uzyskana już po wydaniu decyzji ostatecznej z 13 lipca 2009 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji z 26 stycznia 2011 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W skardze zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., wskutek błędnego przyjęcia, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka do wznowienia postępowa zakończonego decyzją ostateczną. Zdaniem strony skarżącej powyższe naruszenie ma istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż charakter prowadzonej przez nią działalności podstawowej, polegającej na zawieraniu zakładów wzajemnych odnośnie kursów, wyników meczy innych wydarzeń sportowych, społecznych i politycznych objętych zakładami, uniemożliwia ustalenie, w jakiej części koszty związane z prowadzoną w Punktach sprzedaży działalnością, dotyczą przedmiotu działalności podstawowej Spółki niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, a w jakiej działalności polegającej na sprzedaży gazetek wydawanych przez "A" (zawierających materiały dotyczące aktualnej oferty w zakresie zawierania zakładów) opodatkowanej tym podatkiem. Zdaniem skarżącej, Dyrektor Izby Skarbowej błędnie przyjął, iż powyższa sytuacja nie stanowi nowej istotnej okoliczności faktycznej nieznanej organowi podatkowemu w momencie wydania decyzji, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Strona wskazała, że wprawdzie ta okoliczność, ujawniła się już po wydaniu decyzji z [...] r. ale miała charakter pierwotny, bowiem zachodziła już w dniu wydania decyzji, gdyż strona na ten moment nie posiadała jeszcze wiedzy o jej wystąpieniu. W ocenie Spółki dowodem tego był fakt wystąpienia przez Spółkę o wydanie interpretacji indywidualnej w kwestii zastosowania przepisów ustawy o VAT, a w szczególności art. 90 ust. 2 i 3 tej ustawy, do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wyjaśnił, że wskazana przez stronę okoliczność niemożności ustalenia w jakiej części ponoszone są koszty związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością nieopodatkowaną podatkiem VAT, a w jakiej części z działalnością podlegającą opodatkowanej podatkiem VAT nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania na podstawie przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W ocenie organu nie wszystkie dowody i okoliczności, które ujawniają się po zakończeniu postępowania, stanowią podstawę dla wznowienia postępowania, lecz jedynie te z nich, które zarazem: - są nowe, istniały w dniu wydania decyzji, są istotne dla sprawy, nie były znane organowi, który wydał decyzję. Następnie organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że nie są nowymi okolicznościami faktycznymi okoliczności, wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów, które to dowody były znane organowi podatkowemu. Nowy dowód może natomiast wykazać istnienie nowej okoliczności, wykazując błąd w dotychczasowych ustaleniach faktycznych. Również nowa, korzystna interpretacja przepisów prawa nie jest ani nową okolicznością faktyczną ani nowym dowodem uzasadniającym wznowienie postępowania. Organ zaznaczył, iż nie można przyjąć, że dokonane przez Spółkę rozliczenie w podatku VAT było nieznane organowi w chwili wydania decyzji, skoro wynikało ono z materiałów zebranych w trakcie postępowania podatkowego i będących w jego dyspozycji. Zwrócił też uwagę, że sytuacje, gdy podatnik podatku od towarów i usług wykonuje zarówno czynności opodatkowane tym podatkiem, jak i czynności niepodlegające opodatkowaniu zostały przewidziane w art. 90 ustawy o VAT oraz w przepisach prawa wspólnotowego (zarówno VI Dyrektywy- art. 17 ust. 5, art. 19, jak i Dyrektywy 112 z 2006 r. - art. 173-175). Organ wskazał, że brak możliwości ustalenia w jakiej części ponoszone przez Spółkę koszty dotyczą działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, a w jakiej niepodlegającej opodatkowaniu tym podatkiem, nie stanowi nowej, nieznanej organowi okoliczności faktycznej, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że nie stanowi również dowodu, o którym mowa w przywołanym wcześniej art. 240 § 1 pkt 5 O.p. dołączona przez stronę do wniosku o wznowienie postępowania interpretacja Ministra Finansów z 10 maja 2010 r. nr IBPP1/443-245/10/EA, wydana w trybie art. 14b § 1 O.p., z tego względu, iż okoliczność faktyczna to zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa i od jego wykładni. Zatem, odmienna wykładnia prawa niż dokonana w sprawie przez organy podatkowe, nie będzie nową okolicznością faktyczną niezależnie od tego, przez jaki organ została dokonana, nawet wówczas, gdyby miała ona przymiot wykładni urzędowej. Nie stanowią więc przesłanki wznowienia postępowania na tej podstawie wszelkie orzeczenia SN oraz NSA, jak również interpretacje ministerialne, w tym także te dokonane na podstawie przepisu art. 14b) O.p. Ponadto organ zauważył, że w/w interpretacja została wydana już po dacie ostatecznej decyzji, o której wznowienie strona wnosiła, co oznacza, iż dokument ten nie spełniał również wymogu istnienia w dniu wydania decyzji ostatecznej z 13 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Na wstępie należy podkreślić, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Ustalenie, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji lub postanowienia zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. Dokonane w zakreślonych ramach badanie sprawy nie wykazało, że organy podatkowe przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszyły przepisy prawa. W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że Sąd podziela ustalenia stanu faktycznego i poglądy prawne organu podatkowego w rozpoznawanej sprawie i przyjmuje jako własne. Istota sporu pomiędzy stronami dotyczy wykładni przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., określającego przesłanki warunkujące wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Instytucja wznowienia postępowania podatkowego - uregulowana w Rozdziale 17 O.p. stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, wydaną w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania. Zatem wznowienie postępowania jest spowodowane wadą postępowania (wadą procesową), a nie wadą decyzji. Wadliwość decyzji może wyniknąć dopiero jako logiczny wniosek z zestawienia decyzji rozstrzygającej sprawę z okolicznościami danej sprawy (por. Jan Zimmermann, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Postępowanie podatkowe, Toruń 1998, str. 318). Na podstawie art. 243 § 1 i 2 O.p., wznowienie postępowania następuje w formie postanowienia otwierającego właściwemu organowi drogę do badania przesłanek wznowienia i w razie pozytywnego wyniku, do postępowania merytorycznego co do rozstrzygnięcia sprawy będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Zamknięty katalog podstaw wznowienia postępowania zawiera art. 240 § 1 O.p. W razie złożenia przez stronę wniosku o wznowienie postępowania, jeśli nie zachodzą przesłanki wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania, właściwy organ podatkowy jest zobowiązany do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 1992 r., sygn. akt V SA 536/92, ONSA z 1993 r. Nr 4, poz. 104). Postanowienie w sprawie wznowienia wszczyna to postępowanie i może jedynie wskazywać przesłanki uzasadniające wznowienie. Natomiast stwierdzenie, czy przesłanki te rzeczywiście wystąpiły w sprawie i jaki mogą mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia i musi być zawarte w decyzji, o jakiej mowa w art. 245 § 1 i 2 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 1987 r., sygn. akt I SA 1326/86, ONSA Nr 2, poz. 80). W toku wznowionego postępowania właściwy organ podatkowy bada, czy rzeczywiście zaistniały podstawy do wznowienia postępowania wymienione w art. 240 § 1 O.p. W przypadku negatywnego wyniku wydaje - na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 O.p. - decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. W takiej sytuacji nie przystępuje do merytorycznego rozpoznania sprawy podatkowej i nie może zweryfikować decyzji dotychczasowej, nawet jeśli stwierdzi jej wadliwość. Odnosząc te rozważania do rozpoznawanej sprawy zauważyć przyjdzie, że zasadnie organy podatkowe podnoszą, że wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 128 O.p.). Wyjątkowy charakter omawianej instytucji wyklucza możliwość rozszerzającej interpretacji przepisów określających warunki jej zastosowania. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wznawia się postępowanie, gdy ujawnią się nowe dowody lub okoliczności, istotne dla sprawy, istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który tę decyzję wydał. W związku z powyższym wzruszenie decyzji będzie możliwe jeżeli: - wyjdą na jaw nowe dowody lub okoliczności faktyczne, tzn. nowe w stosunku do przeprowadzonego dotychczas postępowania, - powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, tj. wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2003 r., III SA 2923/01, Biuletyn Skarbowy 2004, nr 3, s. 22), - dowód lub okoliczność musi istnieć w dniu wydania decyzji, - dowód lub okoliczność nie może być znana organowi, który wydał ostateczną decyzję. Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 22 lutego 2006 r. (II FSK 341/2005, NetTax) "ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności faktycznie są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną". Nowe dowody, to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę dowody jej znane, ale nie przedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym (por. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1454/00, OSP z 2001r. Nr 2, poz. 21, t. I). Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym (glosowanym) wyroku (opubl. W ONSA z 2001 r. Nr 3, poz. 123) przez pojęcie okoliczności faktycznych lub nowych dowodów nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba tylko takie, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały. Ocena właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym, w tym prawidłowości uwzględniania wniosków dowodowych strony, nie stanowi przedmiotu postępowania wznowieniowego. Taka ocena może być przeprowadzona jedynie przez organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2005 r., FSK 1752/2004, NetTax). Ocena istotności nowych okoliczności lub dowodów została przez ustawodawcę pozostawiona decyzji organów podatkowych rozstrzygających w danej sprawie, wobec czego sąd nie może organom tego prawa do oceny odebrać (wyrok WSA z dnia 29 czerwca 2004 r., III SA 1108/03, M. Pod. 2004, nr 8, s. 4). Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p. (wyrok NSA z dnia 22 maja 2003 r., III SA 2367/01, niepubl.). Nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie, zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, że wskazana we wniosku o wznowienie postępowania nowa okoliczność, iż Spółka nie była i nie jest w stanie ustalić, w jakiej części koszty ponoszone w związku z prowadzoną działalnością, dotyczyły działalności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a w jakiej części niepodlegającej temu podatkowi, nie stanowi istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej istniejącej w dniu wydania decyzji nieznanej organowi. Słusznie wskazał organ, że skoro w trakcie przeprowadzonego postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z 13 lipca 2009 r. nr PPI/1/4407/249÷275/09, badane były rejestry sprzedaży, rejestry zakupu oraz faktury zakupów i sprzedaży, a w trakcie tego badania ustalono, że prowadzone rejestry zawierały kompletne dane wynikające z faktur VAT niezbędne do prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i w deklaracjach VAT-7, nie można stwierdzić, iż wskazane jako nowa okoliczność oświadczenie, że Spółka nie była w stanie ustalić proporcji kosztów ponoszonych na działalność opodatkowaną i niepodlegającą opodatkowaniu stanowi nową okoliczność faktyczną, nieznaną organowi w chwili wydania decyzji. W tym miejscu podkreślić należy, że słusznie wskazał organ, że okoliczności te nie były nowe, gdyż wynikały z badanego materiału dowodowego. Na podstawie tych materiałów organ wydał decyzję z 13 lipca 2009 r., stwierdzając, iż Spółka naruszyła art. 111 ust. 1 ustawy o VAT, albowiem nie zaewidencjonowała obrotu i podatku należnego z tytułu sprzedaży magazynu "B" na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej za pomocą kasy fiskalnej. W świetle art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie stanowi także nowego dowodu interpretacja Ministra Finansów z 10 maja 2010 r. nr IBPP1/443-245/10/EA, wydana w trybie art. 14b) O.p., w której organ stwierdził, że czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem nie są uwzględniane w proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 i 3 ustawy o VAT, w celu ustalenia w jakiej części Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z czynnościami, w związku z którymi przysługuje jej prawo obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony. Słusznie wskazał organ powołując się na doktrynę, że nową okolicznością faktyczną nie jest odmienna wykładnia prawa, niż dokonana w sprawie przez organy podatkowe. Nie będzie ona nową okolicznością faktyczną niezależnie od tego, przez jaki organ została dokonana, nawet wówczas, gdyby miała ona przymiot wykładni urzędowej. Nie będą zatem stanowiły przesłanki wznowienia postępowania na tej podstawie: -wszelkie orzeczenia SN oraz NSA, w których prezentowana jest odmienna wykładnia prawa, niż ta której dokonał organ podatkowy, -interpretacje ministerialne, w tym również te dokonane na podstawie przepisu art. 14 O.p., które prezentują odmienną wykładnię, niż interpretacja przyjęta przez organy podatkowe w postępowaniu. W tym stanie rzeczy zasadnie organ stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie nie zaszła przesłanka wskazana w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i odmówił wznowienia postępowania. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sąd administracyjnymi Sąd oddalił skargę.