III SA/Gl 1118/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Małgorzata Walentek (spr.), po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w K. oraz B w K. na uchwałę Rady Miasta K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia wezwania związków zawodowych do usunięcia naruszenia ich uprawnień uchwałą Rady Miasta K. postanawia odrzucić skargę. Uchwałą z dnia [...] nr [...] Rada Miasta K., działając na podstawie art. 18 ust. 1 i art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w zw. z art. 35 § 3 k.p.a., nie uwzględniła wezwania m.in. A w K. oraz B w K. do usunięcia naruszenia ich uprawnień uchwałą z dnia [...] nr [...] Rady Miasta K. w sprawie likwidacji przychodni i niektórych komórek organizacyjnych oraz zmian w Statucie [...] w K. [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący domagali się uchylenia tej uchwały zarzucając, że podjęcie uchwały w sprawie likwidacji przychodni i niektórych komórek organizacyjnych oraz zmian w Statucie [...] nastąpiło bez przeprowadzenia konsultacji ze związkami zawodowymi, a więc z naruszeniem trybu określonego w art. 261 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 854). W odpowiedzi na skargę Rada Miasta K. uznała za bezzasadne zarzuty skargi wnosząc o jej oddalenie bądź odrzucenie. Podniosła, iż skarga na uchwałę nr [...] jest niedopuszczalna, gdyż uchwała ta ma charakter procesowy i nie reguluje spraw z zakresu administracji publicznej podlegających zaskarżeniu w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Powołała się przy tym na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2000 r. I SA 794/00. Wojewódzki Sąd Administracyjny pismem z dnia [...] wezwał skarżących do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie, której z uchwał dotyczy skarga, czy uchwały z dnia [...] nr [...], czy też uchwały z dnia [...] nr [...]. Pismem z dnia [...] skarżący wyjaśnili, iż przedmiotem skargi są obie uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 & 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd ten orzeka w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (dotyczy on uchwał stanowiących prawo miejscowe), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Dopuszczalność zaskarżenia uchwał organów gmin zasadniczo reguluje przepis art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591, ze zm.), który zgodnie z ust. 1 stanowi, że każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W obu przywołanych normach położono zatem akcent na publicznoprawny charakter uchwał jakie mogą być przedmiotem skarg rozpatrywanych przez sądy administracyjne. Pojęcie "sprawa z zakresu administracji publicznej" ma charakter materialnoprawny i obejmuje sprawy należące właściwości organów gminy rozstrzygane w drodze uchwały lub zarządzeń. Istotnym kryterium uznania uchwały organu gminy za uchwałę podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej jest zatem przynależność norm prawnych stanowiących podstawę jej wydania do norm prawa administracyjnego (publicznego) i wynikający z tej normy charakter przedmiotu regulacji w drodze uchwały. Ponadto wniesienie skargi do Sądu na uchwałę organu gminy może nastąpić wówczas, gdy bezskuteczne okaże się wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Owa bezskuteczność wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia może mieć miejsce zarówno wtedy, gdy organ gminy nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, a więc nie zajmie stanowiska w przedmiocie naruszenia, jak i wówczas, gdy w doręczonej wnoszącemu odpowiedzi nie uwzględni jego wezwania ( por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 maja 1998 r. FPS 1/98, publik. ONSA 1998/3 poz. 78). Przy czym w tym ostatnim przypadku odmowa usunięcia naruszenia, następuje w formie uchwały. Uregulowanie powyższe uzupełnia przepis art. 101 ust. 3 tej ustawy, który stanowi, że w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem badania Sądu w niniejszym przypadku jest skarga na uchwałę z dnia [...], nr [...] Rada Miasta K. w sprawie nie uwzględnienia wezwania skarżących do usunięcia naruszenia ich uprawnień uchwałą z dnia [...] nr [...] Rada Miasta K. w sprawie likwidacji przychodni i niektórych komórek organizacyjnych oraz zmian w Statucie [...] w K. [...]. Skarga zatem obejmuje uchwałę, która, jak trafnie zauważył w odpowiedzi na skargę organ gminy, nie reguluje spraw z zakresu administracji publicznej podlegających zaskarżeniu na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy, ma natomiast charakter procesowy. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem podmiot, który wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę rady gminy, musi przede wszystkim wykazać przed sądem, że zwrócił się do właściwego organu gminy o zmianę lub uchylenie uchwały lub zarządzenia w zakresie przez niego kwestionowanym. Zaskarżona uchwała jest zatem konsekwencją wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, a więc warunku o charakterze proceduralnym, którego celem jest umożliwienie organowi gminy przeprowadzenia samokontroli podjętej uchwały i ewentualnego dokonania jej odpowiedniej reasumpcji bez konieczności kierowania sprawy na drogę sądowej kontroli legalności uchwały. To zaś pozostaje w ścisłym związku z istotą samorządności i zasadą samodzielności gmin w wykonywaniu lokalnych zadań publicznych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 1995 r., sygn. akt II S.A. 105/95 ONSA 1996/2/81). Natomiast okoliczność, że zaskarżona uchwała nie uwzględnia wezwania do usunięcia naruszenia uprawnienia, stanowi o bezskuteczności tegoż wezwania, to zaś w świetle powołanego wyżej przepisu wyczerpuje formalnoprawne przesłanki dopuszczalności skargi na uchwałę podjętą przez organ gminy, w tym przypadku na uchwałą z dnia [...] nr [...] Rady Miasta K. w sprawie likwidacji przychodni i niektórych komórek organizacyjnych oraz zmian w Statucie [...] w K. [...]. Mając powyższe na uwadze, skargę na uchwałę z dnia [...] nr [...] Rady Miasta K. należało uznać za niedopuszczalną. Zgodnie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 tej ustawy). W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.