III SA/Gl 1119/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant st. sekr. sąd. Anna Wandoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2011 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w G. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług – interpretacji prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżoną interpretację, 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. U Z A S A D N I E N I E. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest interpretacja indywidualna z dnia [...] r. nr [...] wydana z upoważnienia Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60, w skrócie O.p.) oraz § 2 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770), która stwierdza, że przedstawione we wniosku z [...] r. (data wpływu do organu) stanowisko Spółki z o.o. "A" z siedzibą w G. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu usług jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazano, że powyższym wnioskiem datowanym na dzień [...] r. Spółka zwróciła się o udzielenie interpretacji prawa podatkowego przedstawiając następujący stan faktyczny. Wnioskodawczyni zawarła w dniu [...] r. umowę o dzieło w zakresie zarządzania i pomocy technicznej (dalej Umowa) ze Spółką "B" z siedzibą w G., na K.. Jednocześnie wskazano, że kontrahent dla celów VAT zarejestrowany jest w Irlandii i posługuje się irlandzkim numerem VAT. Zgodnie z umową jako "dzieło" wskazano zapewnienie pomocy w niektórych dziedzinach działalności gospodarczej, w szczególności w zakresie planowania, zakupów, finansów, administracji, szkolenia pracowników, kontaktach z pracownikami, badania rynku, rozwoju działalności, sprzedaży oraz pomocy technicznej. Dzieło w zakresie zarządzania i pomocy technicznej – świadczenie kompleksowe. Zakres umowy obejmował w szczególności następujące świadczenia: 1. Prowadzenie usług marketingowych, w tym; – doradztwo w sprzedaży, łącznie z wizytami personelu zajmującego się wyjazdami związanymi ze sprzedażą i marketingiem oraz obsługa klientów wnioskodawcy, - szkolenie w zakresie prowadzenia sprzedaży i działalności marketingowej, - pomoc w przygotowaniu materiałów promocyjnych, - badanie rynku i informacje dotyczące popytu ..., - pomoc w nawiązywaniu kontraktów ..., - pomoc w przygotowaniu materiałów reklamowych ..., 2. Prowadzenie czynności operacyjnych: - doradztwo związane z technikami składowania..., - pomoc w przygotowaniu regulaminów i instrukcji, - pomoc w przygotowaniu umów, 3. Świadczenie usług finansowo-podatkowych: - pomoc w formułowaniu i analizowaniu wewnętrznych założeń finansowych, - pomoc w prowadzeniu wewnętrznej kontroli finansowej, -pomoc w planowaniu przepływów finansowych, - pomoc dotycząca bankowości międzynarodowej i lokalnej, - doradztwo w zakresie ubezpieczeń, - doradztwo dotyczące polityki płatniczej wobec dłużników, - doradztwo podatkowe, 4. Organizacja spraw pracowniczych: - przygotowanie regulaminu organizacyjnego i warunków pracy, - rozwój programów świadczeń emerytalnych ...., - rozwój programu zarządzania wykonawczego, - szkolenie personelu w zakresie metod organizacji pracy, 5. Organizacja transportu: - wybór optymalnych środków transportu ..., - organizowanie ubezpieczenia.., - kalkulacja minimalnych kosztów transportu, 6. Sprawowanie ogólnego kierownictwa: - doradztwo w zakresie strategii umów długoterminowych, - formułowanie strategii inwestycyjnej, - analiza nowych przedsięwzięć, - opracowanie modelu organizacyjnego, - prowadzenie negocjacji z nowymi kontrahentami, 7. Prowadzenie doradztwa księgowego: - pomoc przy sporządzaniu budżetu, - prowadzenie kalkulacji dla nowych sfer działalności. Wskazano, że reguły określone w art. 27 i art. 28 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz.535, dalej ustawa o VAT) nie przewidują dla objętych umową usług odpowiedniego klasyfikowania przy pomocy klasyfikacji statystycznej PKWiU, a zatem art. 8 ust. 4 ustawy o VAT nie ma zastosowania. Podkreślono, że wykonawca zobowiązał się do wykonania umowy przez: - udostępnienie zarządowi zleceniobiorcy swojego personelu w celu konsultacji, dyskusji oraz doradztwa, - formułowanie planów, prognoz i projektów we wszystkich dziedzinach usług - doradztwo ustne i pisemne w zakresie objętym umową, - dostarczenie informacji ..., - prowadzenie szkoleń pracowników w Polsce i za granicą. Wynagrodzenie za powyższe świadczenia było kalkulowane według nakładu pracy koniecznego do wykonania usługi, przy przyjęciu stawki godzinowej. Zafakturowane świadczenie nie określało, jakie usługi i w jakiej części składały się na jego wartość. Usługi wykonywane były w latach 2004-2007, okresem rozliczeniowym był 1 rok kalendarzowy. Wnioskodawca nie dokonał płatności za wystawione przez "B" faktury. W oparciu o powyższy stan faktyczny podatnik sformułował pytanie: Jeżeli miejsce świadczenia tego typu usług będzie znajdować się w Polsce, to czy Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od importu takiej usługi? Zdaniem wnioskodawcy ograniczenie prawa do odliczenia, zawarte w art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT nie powinno mieć zastosowania. Wynika to z niezgodności wskazanego przepisu z art. 176 Dyrektywy Rady UE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej 206/112/WE, dalej Dyrektywa 2006/112/WE oraz odpowiednio art. 17(6) Szóstej Dyrektywy z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru 77/388/EWG, dalej VI Dyrektywa. W uzasadnieniu powyższego stanowiska podkreślono, że dopuszczalne wyjątki od zasady prawa do odliczenia w prawie wspólnotowym mają umocowanie w tzw. klauzuli "stand still" zawartej we wskazanym wyżej art. 176 Dyrektywy 2006/112/WE. Stanowi ona, że do czasu wejścia w życie przepisów przyjętych jednogłośnie przez Radę na wniosek Komisji, dotyczących określenia, które wydatki nie będą się kwalifikowały do odliczenia podatku od wartości dodanej, państwa członkowskie mogą zachować wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym w momencie wejścia w życie niniejszej dyrektywy. Ponieważ zawarte w art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT ograniczenie prawa do odliczenia przy imporcie usług z rajów podatkowych dotyczy wszystkich usług, jest ograniczeniem podmiotowym odnoszącym się wyłącznie do usługodawcy, to pozostaje w sprzeczności z art. 176 Dyrektywy 2006/112/WE, który stanowi, że ograniczenie to może dotyczyć wyłącznie określonych wydatków (określenie przedmiotowe). Innymi słowy sprecyzowane w prawie krajowym winny być usługi lub towary, przy nabyciu których prawo do odliczenia nie przysługuje. Dodatkowo podniesiono, że ograniczenie z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT narusza podstawowe zasady wynikające z prawa wspólnotowego jak zasada niezakłócania konkurencji czy neutralności o których mowa w art. 4 i 5 Preambuły do Dyrektywy 2006/112/WE. Wnioskodawca przedstawił również stan faktyczny objęty wnioskiem na gruncie ustawy VAT z 1993 r. oraz porównał do aktualnego stanu prawnego uznając, że jego sytuacja uległa znacznemu pogorszeniu. Stwierdził bowiem, że na gruncie poprzedniej ustawy nie doszło w ogóle do importu usług i nie powstał obowiązek podatkowy w stosunku do tych świadczeń, które były wykonywane poza terytorium Polski. Na gruncie nowej ustawy powstał obowiązek podatkowy i nabywca powinien naliczyć VAT należny, to jeszcze nie ma prawa do odliczenia VAT naliczonego z tytułu nabycia usługi. W związku z tym przepisy ustawy VAT dotyczące importu usług, określenia miejsca świadczenia usług oraz ograniczenia prawa do odliczenia przy imporcie usług z raju podatkowego, rozpatrywane łącznie pogarszają sytuację podatnika i klauzula "stand still" winna mieć zastosowanie. W przeciwnym przypadku rozszerzenie zakresu ograniczenia prawa do odliczenia w art. 88 ust. 1 pkt 1 narusza Dyrektywę 2006/112/WE. Nadto wskazano, że ograniczenie to istnieje wyłącznie w przypadku dokonania zapłaty na rzecz podmiotu z siedzibą w rajach podatkowych. Jeśli nie ma zapłaty z tytułu importu na rzecz spółki z siedziba na K. wówczas nie ma ograniczenia prawa do odliczenia. Ma zastosowanie przepis ogólny art. 86 ust. 1 oraz art. 86 ust.2 pkt 4 ustawy VAT. Organ podatkowy uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe, gdyż z regulacji Traktatu Wspólnot Europejskich nie wynika wprost, że dyrektywa może być stosowana wprost i nie może korzystać z pierwszeństwa przed ustawami. Możliwość stosowania wprost przepisów dyrektywy wynika przede wszystkim z orzecznictwa ETS i podążającej za nim doktryny. W sytuacji, gdy nie występują wątpliwości, że przepisy prawa krajowego są sprzeczne z bezpośrednio skutecznymi przepisami prawa wspólnotowego, to wówczas ich kolizja musi być rozstrzygniętą zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego, która sprowadza się do zakazu stosowania prawa krajowego sprzecznego z prawem wspólnotowym, a na etapie jego uchwalania zakazu jego stanowienia. Dalej organ wyjaśnił, że zapis art. 88 ust 1 pkt 1 ustawy VAT jest tożsamy w treści z zapisem art. 25 ust. 1 ustawy VAT z 1993 r., co powoduje, że utrzymanie ograniczenia prawa do odliczeń było dopuszczalne. Odmienną kwestią jest nowa definicja importu usług, która podyktowana jest dostosowaniem prawa krajowego do regulacji VI Dyrektywy w zakresie określenia miejsca świadczenia usług. Zdaniem organu nie doszło do naruszenia klauzuli "stand still", gdyż ograniczenia w zakresie odliczeń nie zostały zmienione natomiast pogorszenie sytuacji wnioskodawcy wynika z faktu dostosowania przepisów krajowych do przepisów wspólnotowych. W zakresie zatem ograniczenia prawa podatnika do naliczenia podatku naliczonego w przypadku importu usług, za które zapłata następuje na rzecz podmiotów wymienionych w załączniku nr 5 do ustawy VAT, istnieje ciągłość. Taka konstatacja jednocześnie dowodzi brak sprzeczności prawa krajowego ze wskazanym przepisem art. 176 prawa wspólnotowego, pomimo, ze takie rozwiązanie narusza co do zasady ideę podatku neutralnego dla podatników. Na koniec organ podatkowy podkreślił również, że w przypadku świadczenia usług importowych nieodpłatnie obowiązek podatkowy nie powstaje, gdyż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 opodatkowaniu podatkiem VAT podlega wyłącznie odpłatna dostawa lub odpłatne świadczenie usług. Nadto ustawodawca nie uwarunkował ograniczenia prawa do odliczenia od faktycznej zapłaty za usługę. Również obowiązek podatkowy powstaje niezależnie od dokonania zapłaty, gdyż obowiązek powstaje z chwila wykonania usługi lub wystawienia faktury (art. 19 ust. 4 i ust. 19). W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa reprezentujący wnioskodawcę doradca podatkowy zarzucił organowi: - niewłaściwe zastosowanie art. 14c O.p., - art. 121 O.p. poprzez działanie organu w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, - art. 88 ust. 1 ustawy o VAT przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnej interpretacji i zastosowaniu mimo sprzeczności z przepisami Dyrektywy 2006/112/WE. W uzasadnieniu wskazano, że art. 176 Dyrektywy, przeciwnie do art. 88 ust. 1 ustawy VAT, nie ogranicza prawa do odliczenia podatku naliczonego w stosunku do wszystkich usług, nabywanych od podmiotów z tzw. rajów podatkowych czyli nie wprowadza ograniczeń podmiotowych (ogólnych). Pozwala państwom członkowskim wyłącznie na utrzymanie w mocy tych ograniczeń prawa do odliczenia, które odnoszą się do konkretnych wydatków, na konkretnie wskazane usługi lub towary, w szczególności o charakterze luksusowym. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Dyrektor Izby Skarbowej w K. pismem z dnia [...] r. stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej indywidualnej interpretacji prawa i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. W skardze z dnia [...] r. reprezentujący stronę skarżącą doradca podatkowy nie zgodził się ze stanowiskiem organu podatkowego, zarzucając wydanie jej z naruszeniem art. 14c O.p., art. 155 § 1 i art. 169 O.p., art. 121 O.p. i art. 27 ust. 1 i ust. 3 i ust. 4 ustawy o VAT czyli powtórzono zarzuty podniesione w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa modyfikując nieco treść uzasadnienia o przywołanie licznego orzecznictwa ETS. W uzasadnieniu skargi wskazano na sprzeczność zapisu art. 88 ust. 1 ustawy VAT z art. 176 Dyrektywy 2006/112/WE oraz błędne pojmowanie klauzuli "stand still". Odpowiadając na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, podkreślając że ETS udzielając odpowiedzi na pytanie prejudycjalne NSA w sposób jednoznaczny spór dotyczący zgodności art. 88 ust 1 ustawy VAT z wymogami prawa unijnego. Postanowieniem z [...] r. Sąd zawiesił z urzędu postępowanie w przedmiotowej sprawie do czasy rozstrzygnięcia przez ETS wątpliwości zawartych w pytaniu prejudycjalnym sformułowanym 13 października 2009 r. przez NSA w sprawie sygn. akt I FSK 990/09. W dniu 28 września 2010 r. ETS wydał orzeczenie w sprawie C-395/09 uznając, że "Artykuł 17 ust. 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., którego treść została zasadniczo przejęta przez art. 176 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie zezwala na utrzymanie w mocy przepisów krajowych – mających zastosowanie w chwili wejścia w życie szóstej dyrektywy 77/388 w danym państwie członkowskim – które w sposób ogólny wyłączają uprawnienie do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego w przypadku nabycia importu usług, w związku z którymi zapłata należności jest dokonywana bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotu mającego siedzibę na obszarze jednego z krajów lub terytoriów określonych w tych przepisach jako "raje podatkowe". Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2010 r. postępowanie sądowe w sprawie zostało podjęte do dalszego prowadzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie skarga okazała się zasadna, gdyż jak wynika z treści orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 30 września 2010 r. w sprawie C-395/09 wydanego w trybie prejudycjalnym dotyczącego wykładni art. 17 ust. 2 i art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1), zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r. (Dz.U. L 102, s. 18) (zwanej dalej "szóstą dyrektywą"), którego treść została zasadniczo przejęta przez art. 176 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) to należy go interpretować w ten sposób, "że przepis ten nie zezwala na utrzymanie w mocy przepisów krajowych – mających zastosowanie w chwili wejścia w życie szóstej dyrektywy w danym państwie członkowskim – które w sposób ogólny wyłączają uprawnienie do odliczenia podatku VAT naliczonego w przypadku nabycia importu usług, w związku z którymi zapłata należności jest dokonywana bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotu mającego siedzibę na obszarze jednego z krajów lub terytoriów określonych w tych przepisach jako "raje podatkowe". Tym samym należy uznać trafność argumentacji strony skarżącej wskazującej na niezgodność art. 88 ust. 1 ustawy o VAT z wskazanymi wyżej przepisami unijnymi. Za chybiony należy uznać pogląd Dyrektora Izby Skarbowej w K., który stwierdził, że przepisy krajowe nie stoją w sprzeczności z prawem Unii, mając na uwadze, że art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy uprawniał państwa członkowskie do utrzymania wszelkich wyłączeń przewidzianych w prawie krajowym w momencie wejścia w życie dyrektywy. Stąd, jego zdaniem, Rzeczpospolita Polska miała prawo utrzymać ograniczenia w zakresie odliczeń VAT istniejące w dacie jej przystąpienia do Unii Europejskiej. Należy wskazać, że Trybunał w swoim orzeczeniu uznał, że "art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy i art. 176 dyrektywy 2006/112 są w zasadzie identyczne. Przypomniał, że prawo do odliczenia ustanowione w art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy, będące integralną częścią mechanizmu podatku VAT, stanowi podstawową zasadę, na której opiera się wspólny system podatku VAT, i co do zasady nie może być ograniczane. Zasada prawa ta jest jednak złagodzona przez wprowadzający odstępstwo przepis art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy. Państwa członkowskie mogą bowiem utrzymać w mocy ustawodawstwo dotyczące wyłączenia prawa do odliczenia obowiązujące w dniu wejścia w życie szóstej dyrektywy, do czasu przyjęcia przez Radę przepisów, o których mowa w tym przepisie. Obecnie prawo Unii nie zawiera więc żadnego przepisu ustalającego wykaz wydatków, w przypadku których wyłączone jest prawo do odliczenia, to powoduje, że państwa członkowskie mogą utrzymywać w mocy swe ustawodawstwo dotyczące wyłączenia prawa do odliczenia podatku VAT pod warunkiem, ze są zgodne z prawem w świetle drugiej dyrektywy Rady 67/228/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – struktura i procedury zastosowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 71, s. 1303, zwanej dalej "drugą dyrektywą"), która poprzedzała szóstą dyrektywę. Ponieważ art. 11 ust. 1 drugiej dyrektywy, wprowadzający prawo do odliczenia, przewidywał jednak w ust. 4, że państwa członkowskie mogą wyłączyć z systemu odliczeń określone towary i określone usługi, w szczególności te, które mogą być wykorzystywane wyłącznie lub częściowo do celów prywatnych podatnika lub jego pracowników, to uprawnienie do ograniczenia prawa do odliczenia nie jest nieograniczone. Nie stanowi umocowania do wyłączenia prawa do odliczenia podatku VAT w zakresie wszystkich towarów i usług lub niemalże ich całości i podważenia w ten sposób istoty systemu ustanowionego w art. 11 ust. 1 drugiej dyrektywy. Uprawnienie to nie obejmuje zatem ogólnych wyłączeń i nie zwalnia państw członkowskich z obowiązku dostatecznego określenia towarów i usług, dla których jest wyłączone prawo do odliczenia." Trybunał podkreślił w swoim uzasadnieniu, że przepisy przewidujące odstępstwo od zasady prawa do odliczenia podatku VAT podlegają ścisłej wykładni. Przypomniał także, że szósta dyrektywa weszła w życie w Polsce w dniu przystąpienia tego państwa członkowskiego do Unii, czyli w dniu 1 maja 2004 r. i przed tą datą wydatki nieuprawniające do odliczenia podatku VAT powinny były być przewidziane w przepisach krajowych aby możliwe były do zastosowania regulacje wprowadzające odstępstwo, przewidziane w art. 17 ust. 6. Nadto Trybunał wskazał, że państwa członkowskie nie są uprawnione do utrzymania w mocy wyłączeń prawa do odliczenia podatku VAT stosowanych w sposób ogólny do jakiegokolwiek wydatku związanego z nabyciem towarów lub usług, a jak podkreślił sąd krajowy, omawiane przepisy stanowią środek o charakterze ogólnym, ograniczający prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT w przypadku nabycia importu wszelkich usług, w związku z którymi zapłata należności jest dokonywana bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotu mającego siedzibę na obszarze jednego z krajów lub terytoriów określonych w tych przepisach jako "raje podatkowe". Jeżeli natomiast ograniczenia przewidziane przez prawo polskie są uzasadnione koniecznością zapobiegania niektórym rodzajom oszustw podatkowych lub omijania opodatkowania, o tyle art. 27 szóstej dyrektywy przewidywał w tym celu szczególną procedurę umożliwiającą Radzie upoważnienie każdego z państw członkowskich do wprowadzenia specjalnych środków stanowiących odstępstwo. W związku z powyższym, udzieloną przez organ podatkowy interpretację, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, należało uznać za nieprawidłową. Sąd za uzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 88 ust. 1 ustawy o VAT, gdyż przyjęta przez organ wykładnia pozostaje w kolizji z art. 176 Dyrektywy 2006/112/WE. Należy wskazać, iż organ podatkowy wydając nowa interpretację będzie związany wykładnią wskazanego wyżej przepisu prawa wspólnotowego przedstawioną w orzeczeniem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości sygn. akt C-395 oraz wskazaniami Sądu orzekającego co do wykładni art. 88 ust. 1 ustawy VAT z uwzględnieniem poglądów powyższego orzeczenia. Mając na uwadze powyższe, wobec naruszenia przepisów prawa materialnego na podstawie art. 146 § 1 Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 tej ustawy.