III SA/Gl 1124/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 09 lutego 2015 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w S. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług w kwestii wniosku o wykładnię wyroku postanawia: oddalić wniosek Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/GL 1124/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w S. od postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł wynikającej z korekty deklaracji VAT-7 za styczeń 2014 r., uchylił zaskarżone postanowienie jako wydane z naruszeniem prawa. Stwierdził, że nie podlega ono wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.) oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wniósł o dokonanie wykładni powyższego wyroku poprzez wyjaśnienie wątpliwości co do wykonania jego punktu 2. Wnioskodawca domagał się wyjaśnienia, czy sformułowanie "zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia wyroku" należy rozumieć, że od daty nieprawomocnego wyroku organ nie może powoływać się skutecznie na uchylone postanowienie o przedłużeniu zwrotu podatku od towarów i usług, a w konsekwencji jest obowiązany do wypłacenia przedmiotowego zwrotu. Jako podstawę prawną żądania wskazał art. 158 p.p.s.a. W uzasadnieniu wskazano na złożone w dniu [...] r. przez Spółkę wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez niezwłoczne dokonanie zwrotu podatnikowi różnicy podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł wraz z należnymi odsetkami wynikającymi z korekty deklaracji za styczeń 2014 r. w związku z wydaniem powyższego wyroku, a w szczególności pkt 2 rozstrzygnięcia. Dalej organ przedstawił poglądy orzecznictwa dotyczące celu unormowania określonego w art. 152 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 158 p.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa jak i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (zob. np. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2010 r. II GZ 1/10, T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652, postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 662/09, LEX nr 1461312, postanowienie z 1 lipca 2014 r. I FSK 1530/12, LEX nr 1494564). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku z dnia 16 grudnia 2014 r., a w szczególności punktu 2 sentencji. Zdaniem Sądu orzekającego brzmienie wskazanego punktu wyroku, jak i art. 152 p.p.s.a. nie budzi wątpliwości. Zasadność jego zastosowania wynika z uzasadnienia wyroku, a dalszy bieg postępowania pozostaje w gestii organu. Zarówno bowiem sentencja kwestionowanego wyroku, jak i jego uzasadnienie jest sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Uzasadnienie wniosku o dokonanie wykładni sprowadza się w istocie do usunięcia zaistniałych zdaniem wnioskodawcy wątpliwości co do zastosowania art. 152 p.p.s.a., co nie mieści się w pojęciu wykładni i jest niedopuszczalne. Wnioskodawca polemizuje bowiem ze stanowiskiem Sądu o zasadności zastosowania tego przepisu przytaczając liczne orzeczenia sądów administracyjnych, w tym NSA z 28 lutego 2012 r. II FSK 1461/10. Innymi słowy organ w rozpatrywanym wniosku o wykładnię opisanego wyżej wyroku organ nie tyle domaga się wyjaśnienia wątpliwości co do jego treści, co kwestionuje trafność podjętego rozstrzygnięcia w pkt 2, polemizując z zasadnością jego zastosowania w sprawie o przedłużenie terminu zwrotu nadpłaty i ewentualnych skutków jakie może wywołać. Celowi temu służy wniesienie skargi kasacyjnej, gdyż wykładnia orzeczenia nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzeniu o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie (por. postanowienie z dnia 13 marca 2012 r., II GSK 1121/11, LEX nr 1145479). Przedstawione motywy wyroku WSA są klarowne co do swojej treści i nie wymagają dodatkowej wykładni, tym bardziej w sytuacji, kiedy wniosek o jego wykładnię został oparty wyłącznie na sentencji wydanego orzeczenia, przed zapoznaniem się z jego uzasadnieniem. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie bowiem dopatrzył się w działaniu organów naruszenia prawa i prowadzenia czynności wyjaśniających poza procedura określoną ustawą (art. 87 ust. 2 ustawy VAT). Należy też podkreślić, że Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I GSK 111/12 (LEX nr 1243869), wyraził pogląd, który sąd orzekający w pełni podziela, że "Uwzględnienie wniosku o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w orzeczeniu, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Pytanie dotyczące skutków procesowych wyroku pozostaje bez związku z treścią podjętego rozstrzygnięcia." Ze wskazanych wyżej przyczyn, wobec braku podstaw do dokonania wykładni wskazanego wyroku, na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.