III SA/Gl 1163/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. , po rozpoznaniu odwołań wniesionych przez S. Z. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr: - [...] określającą w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za grudzień 2009 r. w wysokości [...] zł; - [...] określającą w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za styczeń 2010 r. w wysokości [...] zł; - [...] określającą w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za luty 2010 r. w wysokości [...] zł; - [...] określającą w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za marzec 2010 r. w wysokości [...] zł; - [...] określającą w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za kwiecień 2010 r. w wysokości [...] zł; - [...] określającą w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za maj 2010 r. w wysokości [...] zł; - [...] określającą w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za czerwiec 2010 r. w wysokości [...] zł; - [...] określającą w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za lipiec 2010 r. w wysokości [...] zł; - [...] określającą w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za sierpień 2010 r. w wysokości [...] zł; - [...] określającą w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za wrzesień 2010 r. w wysokości [...] zł; - [...] określającą w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za październik 2010 r. w wysokości [...] zł; - [...] określającą w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za listopad 2010 r. w wysokości [...] zł; - [...] określającą w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za grudzień 2010 r. w wysokości [...] zł. W jej uzasadnieniu wskazał następujący stan faktyczny sprawy. Na podstawie upoważnienia numer [...] z dnia [...] r. pracownicy Urzędu Skarbowego w C. przeprowadzili kontrolę podatkową u S. Z. , zamieszkałego przy ul. [...] w C. w zakresie wywiązywania się z obowiązków podatkowych w latach 2009-2012. Do kontroli przedłożono: - historię rachunku bankowego prowadzonego przez "A" S.A. za lata 2009-2012; - wydruki z zestawieniem transakcji kupna i sprzedaży z konta "Allegro" za lata 2009-2012, nick: "niebieska-m"; - zestawienie kosztów prowizji i opłat (na płycie CD) związanych ze sprzedażą internetową za pośrednictwem portalu "Allegro". Natomiast [...] r. materiał ten uzupełniono o złożone przez A. i R. M. (kuzynów kontrolowanego) oświadczenia potwierdzające sprzedaż ubranek używanych przez ich dzieci za pośrednictwem S. Z. oraz raport o posiadanych kredytach uzyskany z "B"S.A. sporządzony [...] r. Ponadto [...] r. kontrolowany zeznał, że w okresie od 29 stycznia 2009 r. dokonywał sprzedaży towarów tylko za pośrednictwem portalu internetowego "Allegro" z tym, że w okresie od 29 stycznia do 20 kwietnia 2009 r. była to sprzedaż prywatna ubranek używanych przez jego dziecko. Przedmiotem sprzedaży w ramach prowadzonej działalności były ubranka dziecięce sprzedawane na sztuki. Do tego celu posługiwał się nickiem "niebieska-m", a przy sprzedaży pomagała mu jego żona M. Z. Uzyskiwanych przychodów nie opodatkował. Dopiero w grudniu 2012 r. żona zgłosiła działalność. Do tego czasu nie prowadził żadnej dokumentacji księgowej. Jedynym rachunkiem bankowym posiadanym przez niego było konto w "A" S.A. Wysokość narzutów od sprzedawanych towarów wynosiła około 50%. Nick "dani-k" widniejący na rachunku bankowym należał do jego matki D. K., która również prowadziła działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży ubranek dziecięcych. Wpływy na konto z jej rachunku to pomoc finansowa, wpłaty na bieżące wydatki, opłaty, kredyty, żywność, ponieważ prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Natomiast widniejące na rachunku bankowym wpłaty od żony M. Z. to wpłaty na bieżące tzw. "życie" i raty kredytów. W ich małżeństwie obowiązuje bowiem wspólność majątkowa. Odnośnie wpłat dokonywanych przez J.N. wyjaśnił, że były to pieniądze od teściowej, która przekazywała je swojej córce, a jego żonie. Do wydatków ponoszonych w związku ze sprzedażą internetową zaliczano zakupy ubrań, prowizje, koperty i opłaty pocztowe. Ponieważ innych dowodów źródłowych podatnik nie posiadał, nie sporządzał bowiem spisów z natury towarów, nie opłacał składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, do kontroli przedłożył jedynie wydruki z konta "Allegro" dotyczące zakupów i prowizji. Ponadto wyjaśnił, że całość sprzedaży w latach 2011-2012 to sprzedaż prywatnych rzeczy, ubranek dzieci kuzynów, a wpłaty na rachunek bankowy od sąsiadki i kuzynki to zwrot wcześniej pożyczonych pieniędzy. W oparciu o powyższe ustalono, że podatnik po 20 kwietnia 2009 r. prowadził niezgłoszoną działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży używanych ubranek dziecięcych za pośrednictwem portalu aukcyjnego "Allegro" przy użyciu jednego nicku "niebieska-m". W piśmie z [...] r. stanowiącym zastrzeżenia do protokołu kontroli S. Z. zakwestionował ustalony przez organ kontroli stan faktyczny w zakresie wartości sprzedaży prywatnej oraz sprzedaży z działalności gospodarczej za lata 2009-2010. W jego ocenie przyjęcie, że po 20 kwietnia 2009 r. nie dokonywał sprzedaży własnych, prywatnych rzeczy, było błędne, albowiem z tego tytułu na jego konto bankowe wpłynęły następujące kwoty [...] zł (2009 r.) [...] zł (2010 r.). Postanowieniem z [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. wszczął wobec S. Z. postępowanie w sprawie podatku od towarów i usług od grudnia 2009 r. do stycznia 2011 r. oraz od marca 2011 r. do grudnia 2012 r., które zakończyło się wydanymi [...] r. decyzjami nr od [...] do [...] określającymi zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2009 r. do grudnia 2010 r. w łącznej wysokości [...] zł. Stwierdzono bowiem, że podatnik utracił prawo do zwolnienia w podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) z chwilą przekroczenia kwoty 34.932,45 zł, tj. w dniu 14 grudnia 2009 r., a ponieważ nie prowadził ksiąg podatkowych, podstawa opodatkowania została określona w drodze oszacowania na podstawie art. 23 § 4 i § 5 Ordynacji podatkowej. Nie zgadzając się z powyższym S. Z. złożył odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w K. . Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie przepisów: - art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i błędną jego ocenę (naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej) oraz przyjęcie, że pomiędzy prowadzoną sprzedażą prywatną i przedmiotem prowadzonej działalności gospodarczej w 2009 r. zachodziła tożsamość przedmiotowa w sytuacji, kiedy z zebranego materiału dowodowego wynikało, że sprzedaż ubranek dziecięcych stanowiła tylko pewien element sprzedaży prywatnej; - art. 120 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie na zasadzie domniemania, że wszystkie transakcje sprzedaży dokonane po 20 kwietnia 2009 r. były związane z działalnością gospodarczą w sytuacji, kiedy prawo nie zna takiego domniemania faktycznego; - art. 191 w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie dowolnej i selektywnej oceny wiarygodności oświadczenia pisemnego z [...] r. i przyjęcie, że w zakresie jednorodnych stanów faktycznych, oświadczenie to w części dotyczącej sprzedaży przed 20 kwietnia 2009 r. jest wiarygodne, zaś w pozostałej części dotyczącej sprzedaży prywatnej jest niewiarygodne; - art. 210 § 4 w zw. z art. 191 i art. 180 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnienie przyczyny, dla której odmówiono wiarygodności zeznaniom podatnika z 21 sierpnia 2013 r. złożonym pod sankcją odpowiedzialności karnej w zakresie charakteru sprzedaży po 20 kwietnia 2009 r. w sytuacji, kiedy powodem uznania zeznań podatnika dotyczących sprzedaży przed 20 kwietnia 2009 r. za wiarygodne było złożenie tych samych zeznań. Zdaniem odwołującego powyższe naruszenia skutkowały błędnymi ustaleniami w zakresie stanu faktycznego w szczególności w zakresie wartości sprzedaży prywatnej oraz sprzedaży z działalności gospodarczej za 2009 r. poprzez przyjęcie, że po 20 kwietnia 2009 r. nie dokonywał on sprzedaży własnych prywatnych rzeczy w sytuacji, kiedy wpływy z tego tytułu wynosiły [...] zł ([...] zł + [...] zł). Ponadto organ podatkowy błędnie ustalił, że przedmiot działalności gospodarczej oraz sprzedaży prywatnej był tożsamy i polegał wyłącznie na sprzedaży ubranek dziecięcych. Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie znajdując podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonych decyzji utrzymał je w mocy (vide: decyzja z [...] r. nr [...] ). W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że wykonywana przez S. Z. działalność w zakresie sprzedaży towarów za pośrednictwem portalu internetowego "Allegro" nosiła cechy działalności gospodarczej określonej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Działalność ta prowadzona była bowiem przez wyżej wymienionego samodzielnie, w sposób częstotliwy, zorganizowany i ciągły. W celu dokonywania transakcji sprzedaży założył on odpowiednie konto na portalu "Allegro", zapraszał klientów do dokonywania u niego zakupów, zajmował się wysyłką i rozliczaniem transakcji. Równocześnie powyższa sprzedaż nie mieściła się w sferze prywatnej aktywności podatnika, tj. nie dotyczyła jedynie jego majątku osobistego, albowiem z ustaleń organu pierwszej instancji dokonanych na podstawie informacji przedłożonych przez S. Z. wynikało, że użytkownik posługiwał się aktywnym nickiem: "niebieska-m". Zarejestrowane na tym portalu konto (niebieska-m) kontrolowany wykorzystywał zarówno do celów prywatnych, jak i wskazujących na prowadzenie w latach 2009-2010 działalności gospodarczej w zakresie handlu używaną odzieżą dziecięcą. Powyższe wynikało z przedłożonego do kontroli materiału dowodowego w postaci wyciągów bankowych, wydruków transakcji z konta "Allegro", protokołu przesłuchania podatnika oraz jego oświadczenia. Dowody te zostały przez organ pierwszej instancji zweryfikowane, rozważone i ocenione pod kątem wiarygodności, a wyniki tej oceny zawarte zostały w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Z ich treści wynikało, że dokonując wymiaru podatku VAT za kontrolowane miesiące organ pierwszej instancji uwzględnił wszystkie transakcje sprzedaży wynikające z uzyskanych informacji, biorąc równocześnie pod uwagę wyjaśnienia strony co do rozmiaru transakcji przeprowadzanych w związku ze sprzedażą rzeczy prywatnych (tj. nie nabytych w celu dalszej odsprzedaży), a moment powstania obowiązku podatkowego ustalono zgodnie z art. 19 ust. 11 i ust. 13 pkt 6 ustawy o VAT. Nie sposób zatem było zgodzić się z argumentacją strony zawartą w odwołaniu, jakoby podatek obliczony został na zasadzie domniemania, a art. 29 ustawy o VAT nie mógł mieć zastosowania w sprawie. Biorąc bowiem pod uwagę fakt, że syn S. Z. w 2009 r. ukończył trzy lata, za wiarygodne uznano zeznanie strony w części dotyczącej sprzedaży prywatnej w okresie od 29 stycznia do 20 kwietnia 2009 r. oraz w części dotyczącej sprzedaży zabawek i rzeczy żony, na co podatnik przedstawił wiarygodne dowody w postaci wyciągów bankowych. Natomiast wyjaśnienia dotyczące kwoty 5.065,45 zł wskazanej, jako uzyskanej ze sprzedaży ubranek dziecka, swoich i żony, jak również zabawek nie zostały uznane za wiarygodne. W wyniku szczegółowej analizy przelewów, jak również zestawień transakcji sprzedaży na portalu aukcyjnym "Allegro" ustalono, że składa się na nią wyłącznie odzież dziecięca, czyli towar tożsamy z towarem sprzedawanym przez S. Z. w ramach działalności gospodarczej. Dodatkowym argumentem na potwierdzenie uznania za niewiarygodne oświadczenia kontrolowanego z dnia 12 sierpnia 2013 r. były aukcje o numerach [...], których przedmiotem nie były ubranka chłopięce tylko ubranka dla dziewczynek. Z zestawienia wpływów na rachunku bankowym ustalono, że kwota [...] zł z 15 września 2009 r. (podana przez stronę jako sprzedaż prywatna) dotyczy ww. aukcji. Prawidłowo zatem organ pierwszej instancji określił S. Z. podstawę opodatkowania w drodze oszacowania na podstawie art. 23 § 4 i § 5 Ordynacji podatkowej. Brak bowiem było jakichkolwiek ewidencji, rejestrów czy dokumentacji źródłowej dotyczącej prowadzonej sprzedaży. Organ podatkowy wykorzystał więc dane, które najlepiej obrazowały rozmiar działalności podatnika, wynikające z operacji na rachunkach bankowych określających wartość przeprowadzonych transakcji oraz ustaleń z przesłuchania strony. A te wskazywały na przekroczenie limitu obrotu uprawniającego do korzystania ze zwolnienia podmiotowego w podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ust. 9 ustawy o VAT, w dniu 14 grudnia 2009 r., tj. z chwilą przekroczenia kwoty [...] zł, biorąc pod uwagę fakt rozpoczęcia działalności gospodarczej z dniem 21 kwietnia 2009 r. (czyli zgodnie z zeznaniem podatnika złożonym [...] r.). Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zaskarżona decyzja - wbrew temu co podnosiła strona - została podjęta z poszanowaniem zasad zawartych w art. 180 § 1, 181, 187, 187 § 1, 188, 191 i 192 Ordynacji podatkowej. Organ pierwszej instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia sprawy i uwzględnił wszelkie dowody mogące się przyczynić do jej rozstrzygnięcia. Odniósł się do nich szczegółowo w uzasadnieniach decyzjach, rozważając je we wzajemnym ze sobą powiązaniu. A wnioski, które wyprowadził nie były sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. To, że strona ma odmienne zdanie, nie stanowi o naruszeniu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem S. Z. , reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Domagając się jego uchylenia zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie następujących przepisów prawa procesowego: - art. 191 w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie dowolnej i selektywnej oceny wiarygodności oświadczenia skarżącego z 12 sierpnia 2013 r. i przyjęcie, że w zakresie jednorodnych stanów faktycznych oświadczenie to jest w części dotyczącej sprzedaży przed 20 kwietnia 2009 r. wiarygodne, zaś w pozostałej części dotyczącej sprzedaży prywatnej niewiarygodne; - art. 120 w zw. z art. 187 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i przyjęcie, że sprzedaż skarżącego wykonywana na portalu aukcyjnym “Allegro" dotyczyła wyłącznie odzieży dziecięcej w sytuacji, kiedy z zebranego materiału dowodowego wynikało, że sprzedaż dotyczyła także wielu innych rzeczy jak np. zabawek, ubrań żony; - art. 121 § 2 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie domniemania, że wszystkie transakcje sprzedaży dokonane po 20 kwietnia 2009 r. przez skarżącego jako sprzedaż ubranek dziecięcych są związane z jego działalnością gospodarczą w sytuacji, kiedy prawo nie zna takiego domniemania faktycznego, to oznacza, że organ ustalił błędny stan faktyczny, czyli błędnie uznał sprzedaż prywatną dokonaną po 20 kwietnia 2009 r. w kwocie [...] zł za sprzedaż związaną z działalnością gospodarczą pozbawiając tym samym podatnika uprawnienia z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, albowiem gdyby organ przyjął, że cała sprzedaż na portalu "Allegro" w 2009 r. związana była z działalnością gospodarczą skarżący mógłby skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1; - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnienie przyczyny, dla której odmówiono wiarygodności zeznaniom podatnika z [...]r. złożonym pod sankcją odpowiedzialności karnej w zakresie charakteru sprzedaży po [...]r. w sytuacji, kiedy te same zeznania uznane zostały za wiarygodne w odniesieniu do sprzedaży, która miała miejsce przed [...]r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zajął w tej sprawie następujące stanowisko. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zarzuty skargi, w całości dotyczące naruszenia przepisów procesowych, związane są z dwoma zasadniczymi dla sprawy ustaleniami faktycznymi: 1) poczynając od 21 kwietnia 2009 r. skarżący rozpoczął działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity w Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), polegającą na sprzedaży używanej odzieży dziecięcej, stając się tym samym podatnikiem tego podatku w rozumieniu art. 15 ust. 1 tej ustawy; 2) 14 grudnia 2009 r. skarżący przekroczył limit obrotu uprawniający go do korzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, o jakim mowa w art. 113 ust. 9 ustawy o VAT. Pierwszy z zarzutów skargi o naruszeniu art. 191 i art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej odnosi się do ustalenia daty rozpoczęcia działalności gospodarczej, organy przyjęły, że było to 21 kwietnia 2009 r., a gdyby przyjęły 29 stycznia 2009 r., to skarżący w całym tym roku utrzymałby zwolnienie od VAT. Trzeba zatem podkreślić, że to z wyjaśnień samego skarżącego wynika, że działalność gospodarczą rozpoczął 21 kwietnia 2009 r., że wcześniej, od 29 stycznia do 20 kwietnia 2009 r., sprzedawał rzeczy osobiste. Sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celu odsprzedaży (w celach handlowych) lecz dla celów prywatnych, nie jest działalnością handlową, o jakiem mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a zatem okres od 29 stycznia do 20 kwietnia nie mógł być uznany za czas, w którym skarżący prowadził działalność gospodarczą jako handlowiec, nie mógł być też uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Wyjaśnienia skarżącego w tym zakresie są jasne, mogły być podstawą do dokonania takiego ustalenia, jakie strona kwestionuje w skardze. Jego przyjęcie nie narusza przepisów procesowych, a zwłaszcza art. 191 Ordynacji podatkowej, czyli zasady swobodnej oceny dowodów. Trudno jest wskazać dlaczego obecnie, po złożeniu w postępowaniu podatkowym takich wyjaśnień, należałoby uznać, że to ustalenie jest bezpodstawne, nie daje takich powodów sam wniosek, że byłoby to korzystniejsze dla skarżącego. Drugi z zarzutów skargi dotyczy ustalenia podstawy opodatkowania, jaką jest obrót, czyli zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku, a jego istota sprowadza się do tego, że organy w sposób dowolny przyjęły, wbrew wyjaśnieniom podatnika, że sprzedaż dokonana po 20 kwietnia 2009 r. o wartości [...] zł również była sprzedażą towarów handlowych. W tym zakresie skarżący zarzuca, że jego oświadczenie z [...] r. korzystało z domniemania prawdziwości i integralności, co oznacza, że powinno być przyjęte w całości, a nie tylko w zakresie korzystnym dla fiskusa. Sąd nie podziela tego poglądu. Nie ma w procedurze z Ordynacji podatkowej domniemania prawdziwości wyjaśnień podatnika. Art. 191 tej ustawy stanowi natomiast, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów, której istota polega na tym, że organ nie jest skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych dowodów i nie można z niego wyprowadzić zasady domniemania prawdziwości oświadczeń podatnika. Nie ma też normatywnych podstaw do twierdzenia o integralności zeznań podatnika, co miałoby oznaczać obowiązek ich przyjęcia w całości lub odrzucenia w całości. W całości podlegają one ocenie organu rozstrzygającego sprawę i w konfrontacji z innymi dowodami, ale czy w całości organ da im wiarę, to zależy od wyników oceny dokonanej zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej. Stosując tę zasadę organ uzasadnił, dlaczego dał wiarę wyjaśnieniom skarżącego o tym, że do 20 kwietnia sprzedawał rzeczy, które nie stanowiły o prowadzeniu przez niego działalności gospodarczej. Uwzględnił, bo to wynika z uzasadnienia decyzji, samo wyjaśnienie skarżącego, fakt, że syn skarżącego ukończył 3 lata, a na dowód objęcia sprzedażą zabawek i rzeczy żony skarżący przedstawił dowody w postaci wyciągów bankowych (karta 880-892 akt administracyjnych). Jest to, w ocenie Sądu, ustalenie uzasadnione. Poczynając jednak od 21 kwietnia, i to również skarżący przyznał, prowadził działalność gospodarczą w warunkach art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, czyli samodzielnie, w sposób zorganizowany i ciągły. W tym celu założył konto na portalu "Allegro", zapraszał klientów do dokonywania u niego zakupów, zajmował się wysyłką i rozliczaniem transakcji. Oferował używane ubrania dziecięce, a do prowadzenia tej działalności posługiwał się kontem bankowym. Co do ustaleń dotyczących kwoty [...] zł organy wyjaśniły, że z analizy przelewów oraz zestawień transakcji sprzedaży na portalu "Allegro" wynika, że dotyczy ona sprzedaży odzieży dziecięcej, a zatem obejmuje przedmiot działalności gospodarczej skarżącego, że nie ma podstaw do przyjęcia, że była to sprzedaż rzeczy skarżącego i jego żony oraz zabawek, a wiarygodność wyjaśnień strony podważa fakt, że w tej grupie skarżący umieścił sprzedaż ubranek dziewczęcych. Działalność gospodarczą skarżący powinien był prowadzić zgodnie z przepisami prawa podatkowego, czego zaniechał. Sytuacja, kiedy nie ma ewidencji, rejestrów, czy dokumentów źródłowych nie oznacza, że jedynym źródłem ustaleń faktycznych mogą być tylko wyjaśnienia (zeznania) podatnika, którym przysługuje domniemanie prawdziwości i konieczność przyjęcia w całości. Sytuacja taka powoduje natomiast oparcie ustaleń na tym materiale, który jest dostępny, natomiast w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania, przy braku danych niezbędnych do jej określenia, prowadzi do jej oszacowania. Szacowanie podstawy zmierza do odtworzenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, a jej wyniki powinny być w możliwie największym stopniu zbliżone do rzeczywistości, jednak z istoty rzeczy wynik ten pozostaje wynikiem szacunkowym. Wymogom tym organ uczynił zadość, skorzystał z dowodów w postaci wykazu operacji na rachunku bankowym służącym prowadzonej działalności gospodarczej i przesłuchania strony. Sąd nie dopatrzył się w tym względzie naruszenia art. 23 § 1 pkt 1 oraz § 4 Ordynacji podatkowej. Nie można też zarzucić organowi naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej wskutek nierozpatrzenia całego materiału dowodowego, materiał został oceniony w całości, a kwestią sporna jest raczej jego odmienna ocena od tej, którą przedstawia skarżący, a to nie stanowi o naruszeniu tego przepisu. Uzasadnienie decyzji pierwszo i drugoinstancyjnej odpowiada wymogom z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, również w kwestionowanym przez stronę zakresie co do podstaw odmowy wiarygodności zeznaniom skarżącego w części dotyczącej przedmiotu sprzedaży dokonanej po 21 kwietnia. Na stronie 6 i 7 uzasadnienia decyzji odwoławczej znajduje się akapit z wyjaśnieniem przyczyn takich ustaleń. Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę S. Z. zgodnie z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.