III SA/Gl 1176/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Starszy referent Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2020 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] r., Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITS) utrzymał w mocy decyzję nr [...] z [...] r. Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (ŚWITD) nakładającą na przedsiębiorcę P. K. prowadzącego działalność w K. pod firmą "A" P. K. (dalej skarżący, przedsiębiorca) karę pieniężną w łącznej wysokości 9 300 zł stanowiącej karę łączną nałożoną za stwierdzone naruszenia: tj. 500 zł z tytułu niewyposażenia kierowcy w dokument (wypis licencji), o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 58, dalej: "utd"), 800 zł za uchybienie obowiązkowi zgłoszenia pisemnego (papierowego lub elektronicznego) organowi licencyjnemu zmiany danych wymaganych art.7a i art. 8 ustawą w zakreślonym terminie oraz 8 000 zł za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd. Jako podstawę prawną jej wydania organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 – dalej: "kpa"), art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 4, art. 18 ust. 4a i ust. 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, oraz art. 92a ust. 1, 3 i 7 udt oraz lp. 1.5, lp. 1.12 oraz lp. 2.11 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy. Rozstrzygnięcie zapadło w poniższym stanie faktycznym i prawnym. 7 maja 2019 r. w Z. inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę samochodu osobowego marki Fiat Tipo nr rej. [...] kierowanego przez P. P. kierowcę wykonującego krajowy transport drogowy- przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz wskazanego przedsiębiorcy. Przewoził pasażerów z [...] na ul.[...] w Z. Samochód był przystosowany do przewozu 5 osób, łącznie z kierowcą. Nie miał też zainstalowanej kasy fiskalnej ani taksometru. Kierowca przewoził pasażerów, którzy zamówili kurs za pomocą aplikacji [...]. W czasie kontroli okazał zdjęcie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego wydane na firmę ,,A’’. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli oraz przesłuchano pasażerów i kierowcę. Po ustaleniu, że kontrolowany samochód nie został zgłoszony do licencji, którą legitymował się kierowca wykonujący na jego podstawie przewóz osób samochodem osobowym organ wszczął 29 maja 2019 r. z urzędu postępowanie o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych nałożonych na przedsiębiorcę posiadającego licencję (przewoźnika) ustawą o transporcie drogowym. W zakreślonym ustawą terminie 28 dni kontrolowany samochód nie został zgłoszony do licencji. Organ liczył termin od daty zdarzenia. Kierowca nie dysponował wypisem z licencji do której zgłoszono jego samochód, co powoduje, że usługę uznano za przewóz okazjonalny ale samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego wymaganego ustawą dla jego świadczenia. Ustalenia kontroli stanowiły podstawę faktyczną do wydania [...] r. decyzji przez ŚWITD o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w kwocie łącznej 9 300,00 zł na podstawie art. 92a ust. 1, 3,7 pkt 1 i 10 utd w zw. z ldz. 1.5., 1.12 i 2.11 załącznika nr 3 do ustawy. Decyzja ta została zaskarżona wniesieniem odwołania do którego załączono fakturę wystawioną przez [...] w imieniu skarżącego za usługę w dniu 7.05 dla pasażera oraz umowę na usługi transportowe zawartą pomiędzy pasażerem a przewoźnikiem, podpisaną elektronicznie 7.05.2019 r. Przedsiębiorca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania zarzucił organowi naruszenie prawa procesowego, tj. art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 kpa przez oparcie decyzji na błędne ustalenia faktyczne i przyjęcie, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny bez zawartej umowy pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa i ustalenia opłaty ryczałtowej za usługę; art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kpa przez brak zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego, nie przeprowadzenie dowodu z zeznań pasażera, pominiecie umowy na usługi transportowe w kontekście art. 18 ust. 4b lit. b utd, co skutkowało błędnym przyjęciem, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny; art. 76 § 1 kpa przez błędne przypisanie protokołowi kontroli cech dokumentu urzędowego oraz prawa materialnego, tj. niewłaściwe zastosowanie art.18 ust. 4a oraz 4b w zw. z art. 4 ust. 11 utd, podczas gdy organ winien zastosować art. 5b w zw. z art. 4 pkt 1utd; niewłaściwe zastosowanie art. 92a ust. 1 udt przez bezzasadne nałożenia kary samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego. Uzasadnienie stanowiło rozwinięcie zarzutów odwołania a w podsumowaniu skarżący podkreślił, że przedsiębiorcy nie mogą ponosić negatywnych konsekwencji opieszałości ustawodawcy w dostosowaniu ustawy o transporcie do znowelizowanych przepisów Kodeksu cywilnego. W zakresie sposobu i formy zawierania umów. Odwołanie okazało się nieskuteczne, gdyż zaskarżoną decyzją z [...] r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygniecie organ przywołał stan faktyczny sprawy oraz mające zastosowanie przepisy ustawy o transporcie drogowym, w tym art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art.14 ust. 1, 2 i 4, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 i 10 utd oraz pozycje załącznika nr 3 do ustawy, które określają wysokość kary za stwierdzone naruszenie. Przypomniał ustalenia faktyczne sprawy opisane w protokole kontroli, dokumentacji fotograficznej oraz wynikające z przesłuchania świadków (pasażerów i kierowcy) oraz oświadczeń i wyjaśnień samego skarżącego wraz z okazanymi dokumentami/umowami. Na podstawie ich ponownej oceny stwierdził, że wykonawcą odpłatnego przewozu drogowego z dnia kontroli był skarżący- przedsiębiorca a kurs został zamówiony za pośrednictwem platformy [...], co potwierdzają świadkowie i faktura. Przewóz był wykonywany w jego imieniu a samochodu nie zgłosił do licencji, gdyż nie był jego właścicielem ani leasingodawcą. Bezspornie kierowca świadczył usługę w imieniu i na rzecz skarżącego, co powoduje, że odpowiedzialność za przewóz z dnia kontroli ponosi skarżący. Dodatkowo faktura potwierdza, że skarżący jest partnerem platformy [...]. Organ podkreślił, że przewoźnik drogowy czyli przedsiębiorca uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego (art. 4 pkt 15 utd), jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania (art. 14 ust. 1 utd). Obowiązek ten jest konsekwencją innego obowiązku adresowanego do przewoźnika - obowiązku uzyskania odpowiedniej licencji (zezwolenia) na podjęcie i wykonywanie transportu drogowego. W omawianym przypadku organ przyjął, że przedsiębiorca wykonywał transport drogowy z użyciem kontrolowanego pojazdu od 7 maja 2019 r. (dzień kontroli) do dnia wydania uzyskania informacji (2 lipca 2019 r.) co przekracza 28 dnia i czas na zgłoszenie pojazdu do licencji w terminie. Kara za to naruszenie wynosi 800 zł. Natomiast za brak wypisu z licencji przez kierowcę kara wynosi 500 zł. Kierowca dysponował wyłącznie jej zdjęciem a dodatkowo nie obejmowała samochodu, którym usługę świadczył. Tym samym organ uznał, że była to usługa okazjonalna. Nie ma bowiem wątpliwości, w świetle art. 774 kodeksu cywilnego, że umowa przewozu, jest umową o świadczenie usług i może ją zawrzeć przedsiębiorca posiadający wymagane prawem uprawnienia, tj. licencję. Transport drogowy został zdefiniowany w art. 4 pkt 1 udt, a w pkt 11 przewóz okazjonalny. Nie są to pojęcia tożsame. Ustawodawca dokonał rozróżnienia uprawnień do wykonywania krajowego transportu drogowego osób na trzy rodzaje licencji - na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, taksówką. Wymogów w zakresie uzyskania licencji i wykonywania transportu drogowego taksówką dotyczy przede wszystkim art. 6 utd. Natomiast do pozostałych rodzajów przewozu osób w krajowym transporcie drogowym odnoszą się przepisy art. 18 ust. 4a, 4b i 5 utd. W przypadku wykonywania przewozu okazjonalnego wymóg posiadania zezwolenia dotyczy wyłącznie przewozów okazjonalnych w transporcie międzynarodowym. W krajowym transporcie drogowym do wykonywania przewozu okazjonalnego konieczne jest uzyskanie odpowiedniej licencji, w zależności od rodzaju wykonywanego przewozu - w zakresie przewozu osób samochodem osobowym lub pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Bezsprzeczne kontrolowany pojazd nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą, co potwierdza dowód rejestracyjny pojazdu a do których ustawodawca ograniczył świadczenie usług przewozu okazjonalnego. Nadto nie zostały zrealizowane łącznie warunki wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określone w art. 18 ust. 4b utd. Przewóz został zamówiony za pośrednictwem aplikacji [...], co wyklucza zawarcie z pasażerem umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa (art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b utd). Okazana przez skarżącego umowa tego wymogu nie spełniała, gdyż została podpisana elektronicznie. Złożenie oświadczenia woli w formie elektronicznej, za pośrednictwem aplikacji zainstalowanej w smartfonie, odbywa się poza lokalem przedsiębiorstwa. Nadto opłata za usługę nie została określona przed rozpoczęciem przewozu, gdyż wskazana kwota stanowi jedynie kwotę orientacyjną, która po zakończeniu przewozu może ulec zmianie. Tym samym również nałożenie kary pieniężnej za popełnienie naruszenia z 1p. 2.11 załącznika ni- 3 do utd było zasadne. W ocenie organu nie było też podstaw faktycznych i prawnych do zastosowania art. 92c utd, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania' w sprawne nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w' art. 92a ust. 1 udt na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej .sprawne umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzenie których na podmiot wykonujący przewóz została nałożona kara przez inny uprawniony podmiot. Nie jest nią nieznajomość prawa a innych przesłanek skarżący nie wykazał. Organ nie dopatrzył się także naruszenia wskazanych przepisów procesowych, zwłaszcza, że skarżący był zawiadomiony o wszczęciu postępowania i ustosunkowania się do stwierdzonych naruszeń, co uczynił. 21 maja oraz 10 czerwca 2019 r. Nie zgodził się także z twierdzeniem, że protokół z kontroli, do którego strona może wnieść zastrzeżenia nie jest dokumentem urzędowym, zwłaszcza gdy ustawa posiada własną regulację dotyczącą nakładania kar pieniężnych za wskazane w niej naruszenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przedsiębiorca zaskarżył decyzję w całości. Wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił naruszenie prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz 86 kpa polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji pomimo błędnego ustalenia pojęcia: "krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" - zdefiniowanego w art. 4 pkt 1 i art. 5b ust. 1 pkt 1 udt, które jest tożsame z pojęciem "przewóz okazjonalny samochodem osobowym" - zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 4b pkt 2 ww. ustawy, co doprowadziło do wadliwego przyjęcia, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny podczas gdy wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadał stosowną licencję; - naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 utd poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego (art. 18 ust. 4a lub ust. 4b pkt 2 udt), podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać tych warunków, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego nałożenia kary pieniężnej; art. 5b ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a. i 4b utd w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art. 18 ust. 4a lub 4b pkt 2 ustawy podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych przy ich wykładni doprowadziłoby do uznania, że wymogi w nich wskazane nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym; ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia powyższego zarzutu zarzucam naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 udt - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie - w sytuacji, w której organy I i II instancji powinny były odmówić zastosowania tych przepisów ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji, która to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami; ewentualnie, w przypadku uznania przez Sąd, że powyższe przepisy ustawy mają zastosowanie do skarżącego, zarzucam naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 udt - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie - polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust. 4a udt wymóg, aby przewóz okazjonalny był wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy, stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i niczym nieuzasadnione kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji powinno było prowadzić do odmowy zastosowania wskazanych powyżej przepisów, jako niezgodnych z Konstytucją; istnieją bowiem różnice miedzy krajowym transportem drogowym osób samochodem osobowym a przewozem okazjonalnym, polegające m.in. na tym, że pierwszy wymaga licencji a drugi zezwolenia. Wykładnia organu ogranicza wolność gospodarczą; nadto poprzez błędne przyjęcie, że art. 5 b ust. 1, art. 18 ust 4a i 4b w związku z art. 4 pkt 11 utd może być zastosowany wobec skarżącego, w sytuacji gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc zdaniem TSUE - na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek. W przypadku wątpliwości o zwrócenie się do TSUE o zbadanie czy art. 18 ust 4a i 4b oraz, art. 5 b ust. 1 udt stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, w związku z czym, czy powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej oraz, czy są zgodne z prawem i praktyką Unii Europejskiej oraz na podstawie art. 193 Konstytucji RP do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności regulacji zawartych w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 udt z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, albowiem w ocenie skarżącego regulacje te są sprzeczne ze wskazanymi przepisami Konstytucji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie wskazał na orzecznictwo sądów administracyjnych, które w tożsamych stanach faktycznych jest jednolite i wykładnia przepisu o przewozie okazjonalnym nie budzi wątpliwości. Wbrew przekonaniu pełnomocnika strony przewóz okazjonalny może również być wykonywany w ramach przewozu międzynarodowego. Podkreślił, że ustawodawca dokonał rozróżnienia uprawnień do wykonywania krajowego transportu drogowego osób na trzy rodzaje licencji - na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym (1), pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (2), taksówką (3). Wymogów w zakresie uzyskania licencji i wykonywania transportu drogowego taksówką dotyczy przede wszystkim art. 6 utd. Natomiast do pozostałych rodzajów przewozu osób w krajowym transporcie drogowym odnoszą się przepisy art. 18 ust. 4a, 4b i 5 utd. Wbrew przekonaniu skarżącego nie znajduje w omawianej sprawie zastosowania art. 18 ust. 3 utd, w myśl którego: Nie wymaga zezwolenia wykonywanie przewozu okazjonalnego, jeżeli 1) tym samym pojazdem samochodowym na całej trasie przejazdu przewozi się tę samą grupę osób i dowozi się ją do miejsca początkowego albo 2) polega on na przewozie osób do miejsca docelowego, natomiast jazda powrotna jest jazdą bez osób (podróżnych), albo 3) polega on na jeździe bez osób do miejsca docelowego i odebraniu oraz przewiezieniu do miejsca początkowego grupy osób, która przez tego samego przewoźnika drogowego została przewieziona na zasadzie określonej w pkt 2. Powyższy przepis należy interpretować łącznie z poprzedzającym ust. 2, zgodnie z którym "Wykonywanie przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym wykraczających poza obszar państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z zastrzeżeniem ust. 3." Należy stwierdzić, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny. Wyjaśnił również, że zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. z 2002 r. nr 239, poz. 2039 ze zm.) notyfikacji norm podlegają normy krajowe oraz ich zmiany, z wyłączeniem tych norm, które są wprowadzeniem normy europejskiej lub normy międzynarodowej. W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia notyfikacji aktów prawnych podlegają akty prawne zawierające przepisy techniczne, z wyjątkiem aktów zgodnych z obowiązującymi aktami Wspólnoty Europejskie!, które skutkują przyjęciem specyfikacji technicznych i przepisów dotyczących usług (pkt 1). Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Również wprowadzone do ustawy zmiany, w szczególności art. 5b ust. 1 i art. 18 ust. 4a i 4 b utd, nie wymagały notyfikacji Komisji Europejskiej zgodnie z dyrektywą 98/34/WE i dyrektywą 2015/1535, jako że wprowadzane przepisy nie były sprzeczne z prawem Unii Europejskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Co więcej, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "ppsa"). Sąd zauważa, że istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy w okolicznościach niniejszej sprawy organ zasadnie nałożył karę pieniężną na przedsiębiorcę, który przez zatrudnionego kierowcę wykonał usługę przewozu pasażerów zamówioną za pośrednictwem aplikacji [...]. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo uznały, że ujawniona w trakcie kontroli i opisana w protokole z 7 maja 2019 r. nr [...] usługa przewozu wykonywana była na podstawie licencji posiadanej przez skarżącego nr [...] ([...]) na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu, ważna do 26.06.2068 r. jednakże do tej licencji nie był zgłoszony samochód, którym była wykonywana usługa (Fiat Tipo nr rej. [...]). W ocenie skarżącego udokumentowane protokołem kontroli zdarzenie nie uzasadnia nałożenia kary pieniężnej, gdyż legitymuje się licencją na wykonywanie przewozu osób, a wykonywany w dniu kontroli przejazd nie powinien być kwalifikowany jako przewóz okazjonalny, a tym bardziej przewóz okazjonalny wykonywany z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym. Opisane w protokole kontroli zdarzenie nie wypełnia bowiem ani znamion naruszenia określonego w lp. 1.5., ani w lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Postępowanie administracyjne prowadzone jako konsekwencja kontroli powinno zostać zatem w całości umorzone. Najdalej idącymi zarzutami skierowanymi przeciw zaskarżonej decyzji są zarzuty rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego i wadliwego ustalenia stanu faktycznego, do którego zastosowano przepisy materialne. Z zarzutem tym nie można się zgodzić. Wbrew twierdzeniom skarżącego podstawa faktyczna obowiązku zapłaty kary za wykonywanie przez skarżącego transportu drogowego z naruszeniem prawa nie budzi wątpliwości. W sprawie nie jest kwestionowane, że 7 maja 2019 r. przeprowadzono kontrolę 5 - osobowego pojazdu osobowego FIAT, kierowanego przez kierowcę, który odbył kurs na wskazanej trasie w Z. w związku ze skorzystaniem z aplikacji internetowej [...] przez osobę, którą przewiózł kierowca w imieniu i na rzecz skarżącego, a który wylegitymował się wobec kontrolujących zdjęciem jego licencji. Nie dysponował on wypisem z licencji ani własną licencją, wykonywał zadania wynikające z umowy zlecenia. Usługa była odpłatna. W piśmie z 16 maja 2019 r. i z 6 czerwca 2019 r. skarżący wyjaśnił, że niezgłoszenie pojazdu do posiadanych uprawnień transportowych wynika z braku prawnych możliwości aby dokonać takiego zgłoszenia, a nie z celowego zaniechania. Gdyby taka możliwość prawnie istniała, to kontrolowany pojazd zostałby zgłoszony do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób. Stąd brak wypisu z licencji dla tego samochodu. Samochód nie jest własnością skarżącego ani nie był przez jego firmę wzięty w leasing. Funkcję zarządzającego transportem drogowym w zakresie przewozu osób w firmie skarżącego pełni A. H., która legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych w transporcie drogowym. Powyższe okoliczności faktyczne zostały stwierdzone w sposób nie budzący wątpliwości zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i nie są kwestionowane również przez stronę skarżącą co powoduje, że spór jest wyrazem odmiennej oceny tych samych okoliczności faktycznych. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, że zebrany w sprawie w sposób wyczerpujący materiał dowodowy dawał podstawy do stwierdzenia, że skarżący naruszył zasady wykonywania transportu drogowego, gdyż samochód, którym wykonywano usługę w imieniu skarżącego i na jego rzecz nie był ujęty w licencji, tym samym kierowca nie posiadał wypisu z niej, tylko zdjęcie licencji. Tym samym pojazd nie był prowadzony przez kierowcę zatrudnionego przez przedsiębiorcę do realizacji objętych nią usług, nie doszło do zawarcia umowy w siedzibie przedsiębiorstwa, nie ustalono opłaty ryczałtowej przed rozpoczęciem kursu. Opłata została uiszczona według kosztów rzeczywistych po jego zakończeniu. Organ pierwszej jak i drugiej instancji orzekł zaś o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej przewidzianej w art. 92a ust. 1 udt, zgodnie z którym "podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł". Nałożona na skarżącego kara łączna została orzeczona przez organ pierwszej i drugiej instancji w tej samej wysokości (9 300 zł) i wynikała z naruszenia przez skarżącego przepisów ustawy o transporcie drogowym przez zarobkowe świadczenie usług przewozu osób samochodem osobowym niebędącym taksówką, niezgłoszonym do poddanej przez skarżącego licencji na przewóz osób i nie spełniającym wymogów, od których ustawodawca uzależnił legalne świadczenie tego rodzaju usług w ramach przewozów okazjonalnych i bez posiadanego przez kierowcę wypisu z licencji, która obejmowała kontrolowany samochód. Nadto skarżący odmiennie kwalifikuje w kontekście przepisów ustawy o transporcie drogowym te same okoliczności faktyczne, to jest wykonywanie przewozu osób samochodem pięcioosobowym przy wykorzystaniu możliwości aplikacji internetowej [...] przez kierowcę pomijając łączącą ich umowę zlecenia. W przedmiotowej sprawie nie było podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego, ponieważ wykonany w dniu kontroli przewóz osób niewątpliwie naruszał zasady transportu drogowego wynikające z przepisów obowiązującego prawa. Organ odwoławczy prawidłowo, to jest w zgodzie z przepisami prawa materialnego zakwalifikował udokumentowane protokołem kontroli zdarzenie, który zasadnie został przez organu uznany za dokument urzędowy, jako wykonywanie przez skarżącego zarobkowego okazjonalnego przewozu osób, w sposób naruszający przepisy ustawy o transporcie drogowym. Nie wyklucza tego stwierdzenia posiadanie przez skarżącego ważnej licencji na krajowy przewóz osób, gdyż nie zgłoszono do niej samochodu osobowego FIAT Tipo, który jak wynika z akt sprawy był przedmiotem umowy leasingu (k. 30 akt), ale skarżący nie wykazał, że był on stroną tej umowy. Wręcz przeciwnie zaprzeczał aby samochód był przez niego leasingowany, co uniemożliwiało zgłoszenie go do licencji. W sprawie nie jest sporne, że skarżący posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym z 27 czerwca 2018 r. wydaną przez Prezydenta Miasta K. Występując z wnioskiem o przyznanie licencji skarżący wskazał jednak, że na jej podstawie chce wykonywać transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym nr rej [...] i w takim też kształcie wniosek ten został uwzględniony. W związku z uzyskaniem licencji przedsiębiorca, czy też inne osoby działające na jego zlecenie, nie mogły więc w sposób zgodny z prawem wykonywać przewozu osób innymi pojazdami niż te, których licencja rzeczywiście dotyczyła. W ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie wywiódł zatem w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny oraz zgromadzony materiał dowodowy, że przedsiębiorca wykonywał 7 maja 2019 r. samochodem osobowym FIAT nr rej [...] przewóz okazjonalny. Zgodnie z regulacją art. 4 pkt 11 utd przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl art. 18 ust. 4a tej ustawy przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 udt jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące przewóz okazjonalny przez przepisy prawa wspólnotowego, gdzie jak wynika z § 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. U. UE. L z 2009 r.; 300. s. 8, dalej w skrócie jako "rozporządzenie nr 1073/2009"), za usługi okazjonalne uznaje "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika". Wskazać ponadto należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach dotyczących transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako "odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (Słownik języka polskiego, pod redakcją prof. dr M. Szymczaka, t. II, Warszawa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (zob. wyrok NSA z 20.09.2007 r.; sygn. akt I OSK 1361/06, wyrok WSA w gdańsku III SA/Gd 149/19 z 30.05.2019 r, wyrok WSA w Lublinie III SA/Lu 271/19 z 7.11.2019 r., WSA w Łodzi III SA/Łd 900/17 z 8.02.2018 r.; orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak stanowi art. 18 ust. 4b utd dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi (będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy) nie spełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a: prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę (a), na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa (b), po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przez rozpoczęciem przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa (c). Przenosząc powyższą regulację na ustalenia faktyczne wraz z definicją przewozu okazjonalnego wywiedzioną na podstawie powołanych wyżej przepisów art. 4 pkt 11 utd oraz § 2 pkt 4 rozporządzenia nr 1073/2009 nie ma wątpliwości, że skarżący za pośrednictwem zatrudnionego kierowcy wykonywał 7 maja 2019 r. odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa. Poza sporem pozostaje, że w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej zatrudniony przez skarżącego na postawie umowy zlecenia kierowca wykonywał odpłatną usługę przewozu pasażera na zamówionej przez niego za pośrednictwem platformy [...] trasie. Przewóz wykonywany był samochodem, który nie był objęty posiadaną przez skarżącego licencją. Aplikacja [...] skojarzyła pasażera z kierującym, co potwierdza zdjęcie z telefonu. Opłata za przejazd została wyliczona automatycznie przez aplikację i pasażer dopiero po wykonaniu usługi otrzymał informację o kwocie należnej do uiszczenia za jej zrealizowanie, którą pobrano z jego konta. Nadto z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE wynika, że działalność transportowa podlegająca jej rygorom to nie tylko działalność przedsiębiorców wykonujących zawód przewoźnika drogowego, ale również działalność przedsiębiorców mających zamiar wykonywać zawód przewoźnika drogowego. W drodze odstępstwa, jeżeli prawo krajowe nie stanowi inaczej, w myśl art. 1 ust. 4 lit. b rozporządzenia, nie znajduje ono zastosowania do przedsiębiorców wykonujących usługi drogowego transportu osób wyłącznie w celach niezarobkowych lub których główna działalność nie obejmuje drogowego transportu osób. Pojęcie przedsiębiorcy jest definiowane w art. 2 pkt 4 rozporządzenia i obejmuje osobę fizyczną lub prawną, nastawioną na osiągnięcie zysku lub nie, stowarzyszenie lub grupę osób bez osobowości prawnej, nastawione na osiągnięcie zysku lub nie, lub jakikolwiek podmiot publiczny, posiadający własną osobowość prawną lub podlegający organowi, który taką osobowość posiada, wykonujące przewozy osób lub osobę fizyczną lub prawną, wykonującą przewozy towarów w celach handlowych. Zawód przewoźnika drogowego osób w rozumieniu art. 2 pkt 2 rozporządzenia to działalność każdego przedsiębiorcy użytkującego pojazdy silnikowe o odpowiedniej konstrukcji i wyposażeniu, przeznaczone do przewozu ponad dziewięciu osób, łącznie z kierowcą, w celu świadczenia usług przewozu osób dostępnych publicznie lub dostępnych dla pewnych grup osób w zamian za opłatę ponoszoną przez osobę przewożoną lub przez organizatora transportu. Przedsiębiorca transportowy musi uzyskać zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego (art. 1 ust. 1 rozporządzenia). Wykonywanie działalności z naruszeniem rozporządzenia obarczone jest sankcjami określonymi w prawie krajowym (motyw 21 i art. 22 rozporządzenia). Powyższe oraz ustalone okoliczności faktyczne potwierdzają - że sporny przejazd miał charakter zarobkowy i był przejazdem okazjonalnym. Pasażer zapłacił za zamówiony i zrealizowany przewóz, co jednoznacznie potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w tym protokoły zeznań kierowcy ("za przewóz z miejsca do miejsca została pobrana opłata") oraz pasażera ("opłata została pobrana z karty kredytowej, której dane zostały podane w aplikacji"). Fakt, że zapłata została dokonana za pośrednictwem platformy internetowej nie oznacza, że skarżący nie wykonał usługi. Potwierdza powyższe faktura wystawiona przez firmę [...] w imieniu skarżącego z tej samej daty za niewiarygodną. Nadto została ona podpisana elektronicznie a nie w siedzibie firmy (k.11). Również zapłata za usługę nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Kierowca nie prowadził własnej działalności i nie działał samodzielnie. Czynności działającego na zlecenie skarżącego kierowcy miały ścisły związek ze złożonym zamówieniem i wykonaną usługą przewozu bowiem aplikacja [...] jest wykorzystywana do przyjmowania zleceń, ich wykonywania i rozliczania się z osobą wykonującą usługi przewozu. To, że aplikacja [...] służy do zamawiania usług przewozu osób i inkasowania bezgotówkowo opłaty za przejazd nie wyłącza w ocenie Sądu odpowiedzialności konkretnego wykonawcy tej usługi ani za jej jakość, ani za zgodność z obowiązującymi przepisami prawa. [...] jako przedsiębiorca nie jest więc podmiotem świadczącym usługi przewozu, a jedynie podmiotem udostępniającym aplikację służącą "skojarzeniu" innych podmiotów, które świadczą tego rodzaju usługi z ich potencjalnymi klientami. Przewóz miał charakter odpłatny i skarżący musi go rozliczyć z kierowcą. Dla oceny stanu faktycznego sprawy wystarczające było ustalenie, że usługę przewozu osób zamówioną przez pasażera za pośrednictwem aplikacji [...] i zrealizowana przez zatrudnionego przez skarżącego kierowcę, za co została przez pasażera wniesiona opłata. Z uwagi na to, że kierowca wykonał przewóz w imieniu i na rzecz skarżącego skutkowało to zasadnym obciążeniem skarżącego odpowiedzialnością za wykonanie usługi przewozu w sposób niezgodny z ustawą o transporcie drogowym. Okoliczność, że kierowca działał na zlecenie skarżącego i z wykorzystaniem jego licencji wynika z informacji samego skarżącego i kierowcy oraz przedstawionej faktury. Ponieważ skontrolowany a nieujęty w licencji pojazd jest samochodem pięcioosobowym organ odwoławczy zasadnie przypisał skarżącemu odpowiedzialność za naruszenie z lp. 2.11 z załącznika nr 3 do cyt. ustawy polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a udt. Ustawodawca umożliwił bowiem wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Bezsprzecznie jest natomiast, że kontrolowany pojazd nie był przeznaczony do przewozu takiej ilości osób, co potwierdza zarówno dowód rejestracyjny, jak i wykonana podczas kontroli dokumentacja fotograficzna. W tej sytuacji aby wykonać legalnie przewóz okazjonalny pięcioosobowym samochodem osobowym, niezgłoszonym do licencji skarżący winien zadbać o łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 18 ust. 4b udt. Jak zasadnie przyjęto w zaskarżonej decyzji przedsiębiorca nie wywiązał się z tego obowiązku, o czym świadczy sama forma, w jakiej zamówiono przejazd i dokonano za niego zapłaty, a nałożona kara 8 000 zł na podstawie 1p.2.11 była zasadna. Podkreślić należy, że w toku postępowania skarżący nie składał wniosków dowodowych, ale aktywnie współpracował z organami udzielając informacji i przedstawiając dokumenty. Podsumowując stwierdzić należy, że zarzuty skargi okazały się niezasadne, a stwierdzone naruszenia uzasadniały nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w łącznej kwocie 9 300 zł na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 7 utd w zw. z lp. 1.12, lp. 1.12 i 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy oraz art. 18 ust. 4a i 4b tej ustawy, które zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane w ustalonym prawidłowo stanie faktycznym. Sąd w pełni podzielił stanowisko organu o braku podstaw do wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do TSUE o rozstrzygniecie kwestii obowiązku notyfikacji spornych przepisów w sytuacji, kiedy stanowią one ich implementację. Skarżący natomiast nie wykazał ich sprzeczności z wdrażanym rozporządzeniem czy dyrektywą. Brak również przesłanek do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o zgodności wskazanych przepisów z art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 Konstytucji, gdyż ze skargi nie wynika, na czym ta sprzeczność miała polegać. Wskazać również należy, że przedmiotowa sprawa nie jest precedensowa nawet dla skarżącego, gdyż Sądowi wiadomo z urzędu, że w tut. Sądzie zawisło szereg spraw ze skargi skarżącego na karę pieniężną (III SA/GL 953/19, III SA/GL1118/19), jak również w Bazie CBOISA występują również inne wyroki wydane przez sądy administracyjne ze skarg przedsiębiorcy w tej samej kwestii). Zwłaszcza, że TSUE już orzekł, że usługa, taka jak realizowana przy wykorzystaniu aplikacji "[...]", która polega na odpłatnym umożliwianiu skojarzeniu kierującego i pasażera, powinna być uznana za usługę wchodzącą w zakres usług w dziedzinie transportu (por. wyrok TSUE z 20.12.2017 r. C-434/15) ; publ., http://curia.europa.eu/juris). Powyższy wyrok potwierdził prawidłowość oceny charakteru wykonywanej usługi przez skarżącego (usługa transportowa). Skoro bowiem TSUE potraktował firmę [...] (platformę konkurencyjną do [...]), jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to oczywistym jest, że skarżąca jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera), za którą pobiera opłatę w gotówce i wystawia paragon, również wykonywała usługę transportową (zob. wyrok WSA w Krakowie z 29.01.2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1141/17; wyrok WSA w Gliwicach z 1.04.2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1048/18; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2358/17 i z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 390/19, z 27.02.2020 VI SA/Wa 2107/19). Wskazane okoliczności przesądzają, że działanie skarżącej mieściło się w ramach pojęcia krajowego transportu drogowego, czyli podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju, niezależnie od tego, ile razy strona świadczyła w ten sposób usługi przewozu. W tej sytuacji na skarżącej ciążył nie tylko obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego (obowiązek ten strona wykonała), ale i obowiązek zgłoszenia spornego samochodu osobowego do licencji oraz obowiązek spełnienia przez pojazd wymogów wynikających z art. 18 ust. 4a oraz ust. 4b pkt 2 utd. Wszystkie te bowiem obowiązki spoczywają na podmiotach wykonujących faktyczną działalność, odpowiadającą definicji transportu drogowego, zawartej w art. 4 utd, a zatem nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została zgłoszona jako przedmiot prowadzenia działalności gospodarczej. Ważne i wymagające podkreślenia jest to, że kara pieniężna została nałożona na przewoźnika nie za prowadzenie niezarejestrowanej działalności gospodarczej, lecz za wykonywanie transportu drogowego osób samochodem nie ujętym w licencji, co skutkuje uznaniem wykonania usługi za przewóz okazjonalny, na co zezwolenia nie posiadał. Skoro skarżący jest podmiotem gospodarczym prowadzącym działalność w innym zakresie niż przewozy taksówkowe, to nie może domagać się identycznych warunków wykonywania działalności jak osoba, która taką działalność wykonuje, natomiast wyrazem swobody działalności gospodarczej jest, że może o takie uprawnienie wystąpić i je nabyć po spełnieniu określonych prawem warunków (zobacz wyrok WSA w Gliwicach z 19.02.20 r. III SA/GL 1178/19). Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ppsa, skargę oddalił.