III SA/Gl 1182/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Firmy "A." spółki z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze skierowanej do sądu administracyjnego Firma "A." sp. z o.o. z siedzibą w P. domagała się wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] określającą Spółce "A." nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za [...] w kwocie [...] oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie [...]. Jednocześnie skarżąca w tym piśmie zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji motywując go tym, iż konieczność zapłaty podatku w istotny sposób wpłynęłaby na płynność finansowa spółki, będącej jeszcze w fazie inwestycji, zatem nie osiągającej zakładanych docelowo zysków. Ponadto pogorszenie warunków finansowania działalności Spółki wpłynęłoby niekorzystnie na możliwość wywiązania się przez nią z zawartych kontraktów, co naraziłoby ją na konieczność zapłaty kar umownych, a w konsekwencji spowodowało zakończenie działalności gospodarczej i jej upadłość. Dalej stwierdziła, iż należałoby wstrzymać, z uwagi na jej ważny interes, wykonanie zaskarżonej decyzji także i dlatego, iż Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym charakteru i dopuszczalności stosowania sankcji w postaci dodatkowego zobowiązania podatkowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do powyższego wniosku skarżącej postanowieniem z dnia [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ustalając, iż skarżąca uregulowała prawie całą zaległość podatkową wynikającą z zaskarżonej decyzji w wysokości [...] oraz dodatkowe zobowiązanie [...]. Zatem nie było podstaw do uwzględnienia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazała podstawy prawnej swojego żądania. Jednak adresatem tego wniosku uczyniła Sąd, do którego skierowała skargę. Tymczasem Dyrektor Izby Skarbowej w K., powołując się na art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) odmownie rozpoznał wniosek strony. Powołany przepis zezwala organowi, który wydał zaskarżoną decyzje na wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek lub z urzędu. Po przekazaniu skargi do sądu uprawnienie to przechodzi na sąd. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy do którego wpłynęła skarga rozpoznał wniosek skarżącej. W ocenie sądu, wniosek ten, po przekazaniu sprawy do sądu w tej sytuacji wiąże już sąd rozpoznający sprawę, gdyż został złożony w konkretnej sprawie objętej skargą, adresatem tego żądania był Sąd, a jego podstawowym celem było i jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W myśl art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle cytowanego przepisu nie budzi zatem wątpliwości stwierdzenie, iż zasadą jest, że zaskarżone rozstrzygnięcia, w tym w szczególności decyzja administracyjna, powinny być wykonane. Zatem zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności prawno – procesowej. Powyższe prowadzi do wniosku, iż Sąd badając kwestię wpadkową wstrzymania wykonalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nie może poddać ocenie, czy to rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Ocena taka zostanie dokona przez Sąd w wyroku ( art. 132 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) poprzedzonym rozprawą, o której terminie strony postępowania zostaną powiadomione. Przechodzą do meritum wniosku należy stwierdzić, iż skarżąca Spółka w istocie nie wykazała okoliczności, o jakich mowa w cytowanym już art. 63 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ograniczając się jedynie do zgłoszenia w skardze zarzutów przeciwko kwestionowanej decyzji oraz do stwierdzenia, nie popartego żadnymi faktami obrazującymi jej faktyczną sytuację finansową, iż zapłata należności podatkowych ją zrujnuje. Jednak sąd rozważył, czy okoliczności sprawy nie przemawiają za uwzględnieniem żądania skarżącej. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie powinno w istocie prowadzić do uwzględnienia skargi. Zatem u podstaw uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie powinny lec zarzuty skierowane przeciwko samej decyzji. Sąd bada jedynie, jakie skutki spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, iż fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się z pytaniem prejudycjalnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości o ocenę sankcji uregulowanej w art. 109 ust. 4-8 ustawy o podatku od towarów i usług, a więc przepisu zastosowanego przez organy podatkowe w niniejszej sprawie nie ma wpływu na ocenę przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu i nie przesądza o tym, iż wykonanie decyzji organu odwoławczego wydanej w niniejszej sprawie musi być wstrzymane. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, iż skarżąca musiałaby zapłacić kwotę [...]. Jednocześnie na rachunek bankowy skarżącej organ podatkowy zwrócił kwotę [...]. Porównanie tych kwot wskazuje, iż kwota zwrócona wielokrotnie przewyższa zobowiązanie skarżącej. Nadto z treści postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] wynika, iż skarżąca zapłaciła całą zaległość, za wyjątkiem [...] Zatem uiszczenie takiej kwoty było możliwe, chociaż mogło narazić skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody. Ponieważ jednak taka okoliczność w żaden sposób nie zastała uprawdopodobniona przez skarżącą, we wniosku, jak i w skardze nie zawarto żadnych informacji pozwalających na przyjęcie, iż prawdopodobieństwo wystąpienia szkody jest znaczne, jej wniosek nie mógł być uwzględniony.