III SA/Gl 123/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 9 stycznia 2025 r. nr PSIII.8640.555.2024 w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Wojewoda Śląski (dalej również: organ odwoławczy, organ II instancji; Wojewoda), zaskarżoną decyzją z 9 stycznia 2025 r., nr PSIII.8640.555.2024, działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. z 26 lutego 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 475 ze zm.; dalej: ustawa o promocji zatrudnienia), w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2 kwietnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania D. S. (dalej: strona, skarżący), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Katowice (dalej: organ I instancji; organ zatrudnienia) z 27 listopada 2024 r., nr [...], orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 listopada 2024 r. na 180 dni, ponieważ nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżący w dniu 17 września 2024 r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. (PUP) uzyskując status osoby bezrobotnej. Został prawidłowo pouczony o prawach i obowiązkach bezrobotnego zawartych w ustawie z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia, a w szczególności o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach oraz na wezwanie urzędu pracy, a także o konsekwencjach niestawienia się. W dniu 26 września 2024 r. wyznaczono skarżącemu termin zgłoszenia w PUP przypadający na dzień 5 listopada 2024 r., którego przyjęcie do wiadomości potwierdziła własnoręcznym podpisem złożonym w karcie rejestracyjnej bezrobotnego (vide: załącznik nr 1 do części "D" karty rejestracyjnej). Strona nie zgłosiła się w PUP w wyznaczonym terminie ani w ciągu 7 dni po tej dacie nie powiadomiła o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Organ I instancji skierował więc do skarżącego zawiadomienie z 18 listopada 2024 r. o wszczęciu z urzędu postępowania, umożliwiając mu zapoznanie się z aktami i wypowiedzenie w sprawie w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. Skarżący w dniu 19 listopada 2024 r. na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia złożył wniosek o pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej od 19 listopada 2024 r. Organ zatrudnienia wydał 27 listopada 2024 r. decyzję, orzekając o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 listopada 2024 r. na okres 180 dni. W podstawie prawnej decyzji organ I instancji powołał przepisy art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "a", art. 2 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 i ust. 4 ca ustawy o promocji zatrudnienia i art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że za osobę bezrobotną nie może być uznana osoba, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Ww. decyzja została doręczona stronie 27 listopada 2024 r. Strona zaskarżyła decyzję organu I instancji do Wojewody Śląskiego. W piśmie z 4 grudnia 2024 r. skarżący zarzucił decyzji organu zatrudnienia m.in. naruszenie art. art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia przez jego niezastosowanie. Obecnie zaskarżoną decyzją z 9 stycznia 2025 r. Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Z kolei, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Organ odwoławczy stwierdził, że strona pomimo prawidłowo wyznaczonego terminu, nie stawiła się 5 listopada 2024 r. i nie poinformowała w ciągu 7 dni od tej daty o przyczynie niestawiennictwa. W złożonym odwołaniu, jak dalej argumentowano, strona także nie wskazuje jakichkolwiek przyczyn, które w sposób obiektywny uniemożliwiły zgłoszenie się w PUP w wyznaczonym na dzień 5 listopada 2024 r. terminie. W ocenie organu odwoławczego z dniem niestawienia się skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy - w wyznaczonym terminie - zaistniały zatem przesłanki powodujące utratę statusu osoby bezrobotnej. Natomiast, jak dalej zaznaczono, wniosek o pozbawienie statusu osoby bezrobotnej, na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia, skarżący wniósł w dniu 19 listopada 2024 r., tj. po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie utraty statusu bezrobotnego z dniem 5 listopada 2024 r. z powodu niestawienia się w wyznaczonym terminie. W konsekwencji, Wojewoda uznał, że wniosek strony z 19 listopada 2024 r. należy uznać za spóźniony. Na decyzję Wojewody Śląskiego, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (WSA w Gliwicach), zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, oraz przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., gdyż organ nie wyjaśnił w pełni i wnikliwie stanu faktycznego leżącego u podstaw rozstrzygnięcia zawartego w wydanej decyzji; 2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji; 3. art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez jego niezastosowanie co miało wpływ na wynik sprawy. Podnosząc powyższe zarzuty strona wnosiła o uchylenie decyzji Wojewody Śląskiego z 9 stycznia 2025 r. nr PSIII.8640.555.2024, oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, jak również o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący przekonywał, że w dniu 19 listopada 2024 r. złożył do organu zatrudnienia wniosek o pozbawienie statusu osoby bezrobotnej, w związku z czym zastosowanie w sprawie powinien mieć art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia, stosownie do którego, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który złożył wniosek o pozbawienie statusu bezrobotnego. Złożenie tego wniosku, w ocenie strony, w dniu 19 listopada 2024 r. spowodowało, że 19 listopada 2024 r. skarżący bezrobotnym już nie był, a więc nie powinien ponosić konsekwencji prawnych z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia tj. wyrejestrowania z ewidencji bezrobotnych bez prawa do rejestracji na okres 180 dni. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Organ II instancji podniósł, że art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że organ jest zobowiązany wydać decyzję o utracie statusu bezrobotnego w przypadku wystąpienia przesłanek określonych w ww. przepisie.   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z dnia 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli Sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Śląskiego z 9 stycznia 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Katowice z 27 listopada 2024 r. orzekającą o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 listopada 2024 r. na 180 dni. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Przepis ten obliguje organ zatrudnienia do pozbawienia statusu bezrobotnego w związku z niespełnianiem warunków określonych w definicji bezrobotnego, zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, a mianowicie - warunku gotowości i zdolności do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Organ zatrudnienia, wyznaczając bezrobotnemu termin wizyty w powiatowym urzędzie pracy, nie tylko działa w celu aktywizacji bezrobotnego, której głównym celem jest znalezienie mu zatrudnienia, ale także weryfikuje jego gotowość i zdolność do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Zatem, samo pozostawanie bez pracy nie oznacza jeszcze, że osoba taka korzysta ze statusu bezrobotnego, bowiem konieczna jeszcze jest jej zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Bezrobotny, zainteresowany uzyskaniem pracy, musi, więc, stawiając się w powiatowym urzędzie pracy, co jest jego obowiązkiem, wykazać swą dyspozycyjność, by organ zatrudnienia mógł ocenić jego gotowość i zdolność do podjęcia pracy. Terminy wizyt w powiatowym urzędzie pracy wyznaczane są przez organ zatrudnienia, o czym stanowi art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, zaś bezrobotny potwierdza własnym podpisem fakt powiadomienia go o wizycie. Przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 przedmiotowej ustawy dopuszcza możliwość niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, jednakże na bezrobotnym spoczywa wówczas obowiązek usprawiedliwienia niestawiennictwa, poprzez wskazanie uzasadnionej przyczyny w okresie 7 dni. Choć prawodawca posłużył się tu pojęciem nieostrym ("uzasadniona przyczyna"), to nie powinno budzić wątpliwości, że w tym przypadku chodzi tylko o takie powody niestawiennictwa bezrobotnego w powiatowym urzędzie pracy, które - obiektywnie rzecz ujmując - uniemożliwiały mu stawienie się w wyznaczonym terminie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 sierpnia 2022 r., I OSK 2803/20, Legalis nr 2748013; także: wyrok WSA w Gliwicach z 23 stycznia 2024 r., III SA/Gl 525/23, Legalis nr 3039703; wyrok WSA w Gliwicach z 18 maja 2023 r., III SA/Gl 109/23, Legalis nr 2929711; wyrok WSA w Gliwicach z 31 marca 2016 r., IV SA/Gl 933/15, Legalis nr 1475132). Mając na względzie zaprezentowaną wykładnię art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia Sąd stwierdza, że postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego winno obejmować ustalenie: 1) jaki termin stawiennictwa wyznaczono bezrobotnemu, 2) czy prawidłowo poinformowano bezrobotnego o tym terminie i konsekwencjach niedochowania terminu, 3) czy bezrobotny stawił się w wyznaczonym terminie, 4) czy bezrobotny powiadomił o przyczynie niestawiennictwa. W przypadku powiadomienia przez bezrobotnego o przyczynie niestawiennictwa organ winien ustalić, czy został zachowany termin 7-dniowy oraz ocenić, czy wskazana przyczyna miała charakter uzasadniony. Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy przypomnieć trzeba ustalenie organu odwoławczego, że stronie został wyznaczony termin stawiennictwa w dniu 5 listopada 2024 r. bowiem skarżący w dniu 26 września 2024 r. własnoręcznym podpisem potwierdził, że kolejny termin zgłoszenia się celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy został mu wyznaczony na dzień 5 listopada 2024 r. Okoliczność ta jest bezsporna i została prawidłowo ustalona. Organ odwoławczy ocenił, że obowiązki informacyjne organu zatrudnienia zostały należycie wykonane. Sąd stwierdza prawidłowość ustaleń dowodowych w tej kwestii. W szczególności podkreślić trzeba, że skarżący w dniu 26 września 2024 r. (w dniu rejestracji) otrzymał egzemplarz informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy, który zawiera precyzyjne i szczegółowe informacje dotyczące zasad utraty statusu osoby bezrobotnej, w tym określa prawa i obowiązki tej osoby. Skarżący własnoręcznym podpisem potwierdził otrzymanie tego egzemplarza i zobowiązał się do zapoznania się z informacją. Bezsporny w sprawie jest również fakt niestawienia się skarżącego w PUP w dniu 5 listopada 2024 r. jak również fakt, że 19 listopada 2024 r. złożył do organu zatrudnienia wniosek o pobawienie go statusu osoby bezrobotnej, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia. I to ustalenie dowodowe organu odwoławczego jest prawidłowe. Wreszcie prawidłowe pozostają ustalenia organu odwoławczego, że postępowanie administracyjne w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 listopada 2024 r. z powodu niestawiennictwa strony w wyznaczonym terminie zostało wszczęte 18 listopada 2024 r. o czym skarżący został powiadomiony za pośrednictwem portalu praca.gov.pl. Tym samym wniosek skarżącego z 19 listopada 2024 r. o pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej został złożony już w trakcie toczącego się postępowania w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. W ocenie organu odwoławczego zgłoszenie prze stronę wniosku o pozbawienie statusu osoby bezrobotnej po dacie ustalonej jako dzień jej zgłoszenia w PUP nie wykluczało możliwości rozstrzygnięcia sprawy, w sposób jaki to uczynił organ I instancji. Z ocenie Wojewody, w sytuacji, gdy skarżący nie wywiązał się z przyjętych na dzień 5 listopada 2024 r. zobowiązań, prowadziłoby do obejścia przepisów dotyczących skutków niestawiennictwa się w terminie, a określonym w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Natomiast według skarżącego, wobec faktu zgłoszenia w dniu 19 listopada 2024 r. wniosku o wyrejestrowanie go z ewidencji osób bezrobotnych, zastosowanie w jego sprawie mógł mieć jedynie art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia, stosownie do którego starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który złożył wniosek o pozbawienie statusu bezrobotnego. Złożenie tego wniosku w dniu 19 listopada 2024 r. spowodowało, iż w dniu 20 listopada 2025 r. nie był już bezrobotnym, a zatem nie powinien ponosić również negatywnych konsekwencji prawnych, o jakich mowa m.in. w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia (tj. "bez okresu karencji na ponowną rejestrację" – uzasadnienie odwołania z 4 grudnia 2024 r., str. 4). W przypadku utraty statusu bezrobotnego, na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, stosuje się okresy tzw. karencji, określone w art. 33 ust. 4 pkt 3, wedle którego, statusu bezrobotnego pozbawia się osobę, która bez uzasadnionej przyczyny odmówiła przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie albo poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy czy udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje wówczas od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy; b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy; c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania w razie wyrejestrowania na wniosek bezrobotnego. Na tym tle zaistniał spór pomiędzy organem zatrudnienia a skarżącym. Zdaniem Sądu organy administracji poprawnie ustaliły stan faktyczny sprawy jak również dokonały prawidłowej wykładni art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia. Za chybione należy zatem uznać zarzuty skargi o naruszeniu przez organ odwoławczy przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji jest czytelne i precyzyjnie wskazuje sekwencje zdarzeń jakie maiły miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący w uzasadnieniu skargi, w istocie, nie podważa ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne w tej sprawie (nie konkretyzuje na czym dokładnie miałyby polegać), ale przedstawia odmienną interpretację skutków prawnych jakie wiąże z faktem złożenia 19 listopada 2024 r. wniosku o pozbawienie go statusu bezrobotnego W myśl art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw (tj. na okres 120; 180; 270 dni). Wraz z utratą statusu osoby bezrobotnej, bezrobotny traci wszelkie inne uprawnienia przysługujące mu na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego oraz decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności (art. 33 ust. 4ca ustawy o promocji zatrudnienia). W ocenie Sądu przytoczone powyżej przepisy wskazują, że niestawiennictwo w wyznaczonym terminie tylko wówczas nie skutkuje utratą statusu bezrobotnego, jeżeli bezrobotny łącznie spełni dwa warunki, tj. powiadomi powiatowy urząd pracy w okresie do 7 dni o przyczynie niestawiennictwa i przyczyna niestawiennictwa była uzasadniona. Jeżeli choćby jeden z tych warunków nie zostanie spełniony, wówczas za uzasadnioną należy uznać decyzję orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej. Przesłankami, od których uzależniona jest decyzja, są zatem – niestawiennictwo w wyznaczonym terminie oraz – niepowiadomienie w okresie do siedmiu dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Uwolnienie się od sankcji określonej w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji uzależnione jest zatem od udzielenia organowi wyjaśnień w wiążącym bezrobotnego terminie. Termin ten zakreśla okres, po upływie którego jest on pozbawiany statusu bezrobotnego. Bezrobotny, który nie stawił się w wyznaczonym terminie jest obowiązany, aby w terminie siedmiu dni powiadomił organ, w każdy dostępny sposób, o przyczynie naruszenia ciążącego na nim obowiązku. W niniejszej sprawie jednak taka sytuacja nie miała miejsca – skarżący nie usprawiedliwił swojego stawiennictwa 5 listopada 2024 r. w PUP. Również we wniosku z 19 listopada 2024 r., w jego uzasadnieniu, skarżący nie podał żadnych przyczyn, które mogłyby usprawiedliwiać niestawiennictwo skarżącego. Ww. wniosek z 19 listopada 2024 r. został przy tym złożony z przekroczeniem terminu z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Zwrócić należy również uwagę, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 zdanie drugie ustawy o promocji zatrudnienia pozbawienie statusu bezrobotnego następuje już od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3 w zależności od liczby niestawiennictw, a zatem następuje automatycznie. W badanym przypadku oznacza to, że skutek taki nastąpił 5 listopada 2024 r., podczas gdy skarżący złożył wniosek o pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej dopiero 19 listopada 2024 r. Złożenie wniosku o pozbawienie statusu bezrobotnego po dacie nieusprawiedliwionego niestawiennictwa w PUP nie ma znaczenia dla jego wyrejestrowania w związku z niestawiennictwem – ponieważ nieusprawiedliwione niestawiennictwo jest automatyczną podstawą do pozbawienia statusu bezrobotnego. Wniosek o wyrejestrowanie z datą od dnia jego złożenia nie zmieni tego faktu. Z tych też przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie poprawnie zinterpretowanych przepisów prawa materialnego, dlatego też nie podzielono zarzutu skargi o naruszeniu przez organ odwoławczy art. 6 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 4 i pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia. Skoro decyzja organu I instancji odpowiada prawu – organ odwoławczy ją utrzymując w mocy nie naruszył również zarzucanego w skardze art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd przy tym stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji Wojewody zostało poprawnie uzasadnione, a w szczególności odnosi się do argumentacji prezentowanej przez stronę w uzasadnieniu odwołania (art. 107 § 3 k.p.a.). Natomiast odnosząc się do argumentacji uzasadnienia skargi, w którym powołano wyrok WSA w Gliwicach z 6 września 2018 r., IV SA/Gl 405/18, trzeba zauważyć, że prezentowany w nim stan faktyczny jest zasadniczo odmienny od tego, który jest oceniany w niniejszym sporze. Mianowicie w ww. sprawie bezrobotny miał wyznaczony termin wizyty w PUP na dzień 23 sierpnia 2017 r., podczas gdy wcześniej, tj. 22 sierpnia 2017 r. złożył oświadczenie woli o rezygnacji ze statusu bezrobotnego, a tym samym skutecznie zainicjował postępowanie administracyjne, które powinno było zakończyć się decyzją wydaną na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia. W stanie faktycznym obecnie ocenianym skarżący nie stawił się 5 listopada 2024 r. na termin wizyty w PUP (ustalony i pisemnie zaakceptowany przez niego), jak również w terminie 7 dni nie podjął próby usprawiedliwienia swojego niestawiennictwa, a jedyną jego aktywnością pozostającą w związku z otrzymanym 18 listopada 2024 r. zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 listopada 2024 r. z powodu niestawiennictwa w wyznaczonym terminie – było złożenie 19 listopada 2024 r. wniosku o pozbawienie statusu osoby bezrobotnej. Prawidłowo zatem organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę, zdaniem Sądu, przekonywał, że ewentualne uwzględnienie stanowiska strony prowadziłoby do obejścia skutków prawnych wynikających z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, gdy w sytuacji nieusprawiedliwionego niestawiennictwa strony ta mogłaby "konwalidować" swoją niestaranność poprzez następcze złożenie wniosku, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia. Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił argumentacji uzasadnienia skargi, w tym powołanego tamże wyroku WSA w Gdańsku z 8 lutego 2024 r., III SA/Gd 414/23. Mając powyższe na względzie Sąd, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.